«Σιγά να μην πάω να δω την Εβραϊκή προπαγάνδα του Εβραίου!» «Ποιός το ‘γύρισε’; Α, ο Σπήλμπεργκ, ο Εβραίος! Θα είναι σίγουρα προπαγανδιστικό. Δεν θα πάω να το δω!». Τα παραπάνω και άλλα παρόμοια λαμβάνει κανείς από πολλούς ως απάντηση, εάν κάνει την ερώτηση: «Είδες/σκοπεύεις να δεις την ταινία ‘Μόναχο’;»
Όπως και με την εγγραφή μου σχετικά με την ταινία «Αναμνήσεις μίας Γκέϊσας», δεν θα σταθώ στην ταινία, αλλά θα ξεδιπλώσω ορισμένες μου σκέψεις με αφορμή από αυτήν. Θα ήθελα, πάντως, να επισημάνω ότι- κατά την άποψή μου- στο «ψυχολογικό» επίπεδο, η οπτική ήταν αρκετά ρεαλιστική και ισορροπημένη. Οι «ήρωες» δεν εκτελούν απλώς την αποστολή τους και άνετα επιστρέφουν στο σπίτι τους, όπου η επιτυχία τους σφραγίζεται με θριαμβευτικό σεξ, αλλά, έχουν απώλειες, ενοχές, φόβο κλπ. Φυσικά κανείς δεν περιμένει να μάθει την ιστορία από μία κινηματογραφική ταινία και μπορεί να υποψιασθεί ότι και ο σκηνοθέτης, ιδιαίτερα από την στιγμή που ανήκει στην συγκεκριμένη πολιτισμική ομάδα, δεν μπορεί να είναι τόσο ουδέτερος όσο ενδεχομένως θα ήθελε. Όμως εδώ, καταδικάζεται εξαρχής η προσπάθεια του για αντικειμενικότητα, λόγω της καταγωγής του. Αντιθέτως, δεν έχω ακούσει ειρωνίες περί προπαγάνδας σε περιπτώσεις ταινιών όπου ένας Γάλλος, Άγγλος κλπ σκηνοθέτης καταπιάνεται με ένα σημαντικό θέμα της αγγλικής, γαλλικής κλπ ιστορίας.
Ας γυρίσω, λοιπόν, στην σκέψη μου: Οι αντιδράσεις αυτές νομίζω ότι υποκρύπτουν τον λανθάνοντα αντισημιτισμό πολλών, έστω και εάν αυτάρεσκα σπεύδουν να υπενθυμίσουν το πώς οι Έλληνες στην Κατοχή έσωσαν πολλούς Εβραίους. Μπράβο στους γενναίους Έλληνες της Κατοχής, το έχουν αναγνωρίσει νομίζω και η εναπομείνασα ελληνική Ισραηλιτική κοινότητα και το Κράτος του Ισραήλ, αλλά νομίζω ότι θα έπρεπε να εμπνεόμαστε από τους
προγόνους μας και την δράση τους σε όλους τους τομείς για να δρούμε και να δημιουργούμε και εμείς, όχι απλώς να περιμένουμε τα ηθικά και (υλικά, κυρίως- έστω και εαν παριστάνουμε ότι δεν μας ενδιαφέρουν )εύσημα για πράξεις των προγόνων μας. Ναι ο τάδε φιλόσοφος είπε το Χ, ο δείνα ρήτορας το Ψ, εμείς, όμως, τί λέμε και τί πράττουμε;
Παρ’όλα τα συγχαρητήρια μας, νομίζω ότι είμαστε αρκετά αντισημίτες, δυστυχώς. Ευτυχώς που δεν έχουν παρατηρηθεί (και ελπίζω να μην παρατηρηθούν) εκτεταμένες βίαιες συμπεριφορές, όπως αλλού. Μάλιστα ο αντισημιτισμός καλύπτεται με τον προβληματισμό για το Μεσανατολικό ζήτημα και για τον ρόλο του Ισραήλ σε αυτό. Ασφαλώς και πρέπει να υπάρχει προβληματισμός, αλλά η λογική που επικρατεί εδώ είναι η λογική του παραλόγου, αφού πάρα πολλοί Έλληνες φαίνεται να σκέφτονται ως εξής: «Το Ισραήλ ακολουθεί επιθετική πολιτική στην Μέση Ανατολή, οπότε μήπως τότε στον παγκόσμιο πόλεμο…;» Και γίνεται η ανεπίτρεπτη σκέψη. Ανεπίτρεπτη, όχι επειδή σε πολλές χώρες η άρνηση αυτή συνιστά ποινικό αδίκημα (στην Ελλάδα, νομίζω, όχι), αλλά επειδή κάνει παράλογο συμψηφισμό σε ζωές. Κάθε ζωή είναι μοναδική. Φαντάζομαι, βέβαια, θα υπάρχει επιρροή και
από την στρεβλή υποδοχή του Χριστιανισμου και στην ερμηνεία της άρνησης των Εβραίων να αναγνωρίσουν τον Ιησου ως Μεσσία. Στην λαϊκή κουλτούρα αυτό έχει ως συνέπεια την κληρονομιά της ενοχής για τις όποιες αδικοπραξίες των Εβραίων. Οι απόγονοι τιμωρούνται για τις πράξεις των προγόνων και φυσικά και οι ίδιοι οι πρόγονοι δεν στερούνται τιμωρίας. Αντιστοίχως, βέβαια και οι σημερινοί Γερμανοί, δεν μπορούν να θεωρούνται ένοχοι, λόγω καταγωγής. Να έχουν συναίσθηση ενοχής για την συμπεριφορά των προγόνων τους, ναι. Αυτήν, όμως, πρέπει να την έχει ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος.
Όλη αυτή η ιστορία με την κληρονομική ενοχή και αρετή κατά την γνώμη μου είναι λογική του παραλόγου και φυσικά είναι το κατοπτρικό αντίστοιχο με την απαίτησή μας όλος ο κόσμος να ασχολείται με την Ελλάδα, επειδή οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν την όποια προσφορά τους στον πολιτισμό την πολιτική, την επιστήμη, τις τέχνες, τα γράμματα κλπ.
Αισθάνομαι, λοιπόν, Μοναχο(ς), όταν ακούω να μιλούν για Εβραίους, να υπάρχει a priori καχυποψία και εγώ να προσπαθώ να την αντικρούσω.
Και όταν θα δουν ότι το επιχείρημά μου έχει βάση θα ανταπαντήσουν με το όπλο του παραλόγου: Συνομωσία. Θα επικαλεσθούν τα Πρωτόκολλα, τα Δευτερόκολλα και τα υστερόκολλα.
Δεν γνωρίζω πού βασίζεται η πίστη σε αυτούς τους παραλογισμούς, που οι περισσότεροι μάλιστα αποδείχθηκαν και πλαστοί. Φαντάζομαι ότι οφείλεται , μεταξύ άλλων, στην επιθυμία των ανθρώπων να βρουν απλές και πειστικές ερμηνείες για την εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας και των κοινωνιών. Τα πάντα τις επιρρεάζουν, ίσως θα μπορούσε να πει ότι είναι στην ουσία χαοτικά συστήματα (συστήματα δηλαδή, όπου ανεπαίσθητη μεταβολή των αρχικών συνθηκών επιρρεάζει την μετέπειτα εξέλιξη). Ακόμα και οι επιστήμονες (ιστορικοί, κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι κλπ) είναι αναγκασμένοι να εργάζονται λαμβάνοντας υπ’ όψιν ορισμένες μόνο διαστάσεις, για αυτό δηλώνουν εξ’ αρχής τις ατέλειες του έργου τους, επιτρέπουν την άσκηση κριτικής και πάνω από όλα δηλώνουν ότι είναι ψηφίδες στις διαρκείς αποσπασματικές προσπάθειες να βρεθεί η «Αλήθεια».
Η Αλήθεια (με Α κεφαλαίο, όχι η αλήθεια του τύπου «Ο άνθρωπος είναι θηλαστικό») θεωρώ ότι υπάρχει, ενδεχομένως να ζούμε και μέσα της αλλά να μην μπορούμε να το καταλάβουμε. Ίσως να είναι οι άνθρωποι σαν μυρμήγκια πάνω σε ένα χαλί, όπου δεν μπορούν στην ουσία να δουν το σχέδιο του, αλλά αποσπασματικά, το ένα βλέπει το ένα χρώμα, το άλλο το άλλο και ένα τρίτο κάποια διαφορετικά σχέδια, αλλά κανένα δεν έχει αντίληψη του όλου, όσο και
εάν προσπαθούν να συνθέσουν τις απόψεις τους. Το επιστημονικό μυρμηγκάκι στην παρομοίωση, τί θα κάνει; Όπως όλα και αυτό δεν μπορεί να δει παρά μέρος της αλήθειας, καθώς θα βαδίζει ανάμεσα στα νήματα και στα κρόσσια. Όμως, όταν όλα τα υπόλοιπα θα λένε » Α, είμαστε πάνω στο τομάρι ενός ζώου», αυτό θα λέει «Είμαι πάνω σε κάτι άλλο»
Τώρα, γιατί έχω αυτήν την πεποίθηση, σχετικά με την Αλήθεια, δεν γνωρίζω και δεν μπορώ να την αναλύσω, εάν και νομίζω ότι θα έχουν γραφεί σελίδες επί σελίδων για το τί είναι και εάν υπάρχει η Αλήθεια. Οπότε ας σταματήσω εδώ.
Καθώς, λοιπόν, είναι πολύπλοκη η κατανόηση του πολυδιάστατου, απλοϊκές ερμηνείες υποτίθεται ότι δίνουν μία ξεκάθαρη εξήγηση και φωτίζουν την εξέλιξη. Πού να ασχολείται κάποιος με προσωπικότητες, σχέσεις, κοινωνίες, οικονομία, κλίμα, πλούτο, φυσικά φαινόμενα; Η συνομωσιολογία, όμως, είναι απλή: Δημιουργεί έναν απλοϊκο, αυθαίρετο και αντιεπιστημονικό συσχετισμό, ο οποίος, όμως είναι εύκολος να ακολουθηθεί στην συλλογιστική του: πχ Η Γαλλική Επανάσταση είναι έργο των Στοών, απλό όσο το να λεεί κανείς ότι ο άνθρωπος είναι δίποδο ον.
Σε πολλούς Έλληνες, βέβαια, η πίστη στην συνομωσία (και μάλιστα σε αυτήν, όπου εμπλέκονται οι Εβραίοι έχει ξεφύγει) και νομίζω ότι οφείλεται στους εξής λόγους
1) Η αίσθηση μοναδικότητας, ενδεχομένως και δικαιολογημένη μέχρι ενός σημείου που έχουν τόσο οι Έλληνες, όσο και οι Εβραίοι ( ο αναδελφισμός).
2) Η πεποίθηση ότι είναι τα «αγαπημένα παιδιά» του Θεού ή οι γνήσιοι ερμηνευτές της σκέψης Του.
3) Ειδικότερα για τους Έλληνες, καθώς δεν γνωρίζω για τους Εβραίους, η πεποίθηση ότι είναι στην παγκόσμια σκηνή «το φτωχό πλην τίμιο παλληκάρι, το οποίο, όμως, η «κακούργα η κενωνία» το έχει ρίξει. Σκεφτείτε στο σχολείο, τί μαθαίνουμε, σχετικά με την ίδρυση του ελληνικού Κράτους: Δεν θυμάστε; Μα για τον κακό δολοπλόκο και συνομώτη Κλήμεντα φον Μέττερνιχ, ο οποίος είχε ψυχαναγκαστική εμμονή να καταστρέψει τους Έλληνες. Α, σήμερα
επειδή η «επιρροή» του μάλλον φθίνει έχουμε τον Κίσσιγκερ. Όταν το ίδιο το σχολείο, καλλιεργεί την underdog culture και τις απλοϊκές συσχετίσεις, μάλλον δεν χρειαζόταν να γράψουμε όλα τα παραπάνω.
Με αυτές τις «ενσταλλάξεις εξ απαλών ονύχων» δεν κάνει εντύπωση, η συμπεριφορά των Ελλήνων. Βέβαια, οι περισσότεροι, απλώς συνεχίζουμε τις ζωές μας. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι που το έχουν κάνει σκοπό ζωής να ξεσκεπάσουν τις συνομωσίες. Η Γη, όμως, πλεόν είναι πολύ μικρή για αυτούς και έτσι πλέον εμπλέκουν διαγαλαξιακές αυτοκρατορίες του Καλού και του Κακού.
Το αστείον της υποθέσεως με αυτούς που αυτοχρίσθηκαν «φωστήρες» και «φύλακες» μας από την «συνομωσία του Σιωνισμού,» ο οποίος έχει σκοπό κατ’ αυτούς να καταστρέψει την Ελλάδα και τους Έλληνες, είναι ότι επιθυμούν μία κοινωνία και ένα πολιτικό σύστημα «καρμπον» με το Ισραήλ, το οποίο κατά τα άλλα το κατηγορούν ανοικτά ή κλειστά. Μία κοινωνία διαρκούς (στρατιωτικής) κινητοποίησης, προληπτικών επιχειρήσεων κλπ. Η ταυτότητα για τους εραστές της συνομωσίας δεν δίνεται μόνο μέσα από τον Άλλο, χρειάζεται και η συνοχή. Κατ’ αυτούς, μόνο ο «εχθρός» μπορεί να την δώσει. Χωρίς τους «βαρβάρους» κατά την άποψή τους επέρχεται ο εκφυλισμός.
Πάλι ξέφυγα….

Advertisements

2 responses »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s