Διάβασα μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση της Σουφραζέτας, η οποία αναλύει τους λόγους για τους οποίους θα προτιμούσε να ρίξει την ψήφο της υπέρ της κ. Μπακογιάνη, εάν συμμετείχε στην εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας. Μεταξύ άλλων γράφει και τα εξής (τα έντονα στοιχεία είναι της ίδιας της ανάρτησης):

Από το 1981 και μετά, η μόνη φορά που επιχειρήθηκε να γίνει κάποια σοβαρή ιδεολογική συζήτηση στο κόμμα αυτό, ήταν το 1985 επί προεδρίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, όταν στις 3 Φεβρουαρίου του 1985 η Νέα Δημοκρατία εξέδοσε  τη “Διακήρυξη της Ελευθερίας”. Το θυμάται κανείς αυτό το κείμενο; Μπααα. Εδώ δεν το θυμάται ούτε η Νέα Δημοκρατία γιαυτό και δεν υπάρχει πουθενά στο διακτυακό της τόπο.

Μού δίνεται πολλές φορές η αίσθηση ότι ο φιλελευθερισμός ήταν/είναι για την ΝΔ, ή τουλάχιστον για σημαντικό μέρος του δυναμικού της στελεχιακού αλλά και απλών ψηφοφόρων, ένα trendy accessoire  μόνο και μόνο για να γίνει πιο ελκυστική στους ψηφοφόρους. Μια “μάσκα”, την οποία θα έβγαζε, όταν ο στόχος θα επιτυγχάνατο. Ακόμα χειρότερα, δεν θα ήταν μόνο ένα “ευκαιριακό στολίδι”, αλλά κάτι, που θα έπρεπε εν συνεχεία να παταχτεί αμειλίκτως. Όπως στα εξτρεμιστικά επαναστατικά κινήματα, τα οποία στην επιθυμία τους να καταλάβουν την εξουσία είναι αυτά που μιλάνε για το “δίκαιο του αγρότη”, “τα δικαιώματα της γυναίκας” κλπ για να τους πατάξουν ακόμα περισσότερο, άπαξ και ο στόχος επιτευχθεί. Ο δε κύριος Μητσοτάκης θα ήταν η “γοητευτική προσωπικότητα”, που θα μαγνήτιζε τους ψηφοφόρους, ο “χειραγωγούμενος” ηγετης, τον οποίον θα κινούσαν σαν μαριονέττα και θα “πετούσαν” μόλις θα έπαυε να ήταν χρήσιμος.

Ο φιλελευθερισμός δεν ήταν μόνο ένα δέλεαρ προς τους ψηφοφόρους: για πολλούς ήταν και είναι απλώς ένα ισοδύναμο του αντικομμουνισμού.  Για αυτό ενδεχομένως και να μην μπόρεσε η ΝΔ να εκμεταλλευθεί σε βάθος χρόνου την πτώση του Τείχους πέρα από το αρχικό ορμητικό momentum. Η πτώση του τείχους δεν ήταν, λοιπόν, για αυτήν ο θρίαμβος του φιλελευθερισμού, αλλά το σάλπισμα υποστολής της σημαίας του.

Με αλλεργία στον θεωρητικό λόγο, έχοντας απεμπολήσει την διαμόρφωση του αφηγήματος και των ορισμών στην Αριστερά, η ΝΔ -και ό,τι προηγήθηκε αυτής- φοβάται να διαμορφώσει, ανακαλύψει, παραδεχθεί την ιδεολογία της. Εάν αγκαλιάσει μια αριστερή ιδεολογία αναφανδόν θα έχει χάσει το νόημα της ύπαρξής της, εάν αγκαλιάσει μια δεξιά θα πρέπει να απολογείται στους αριστερούς κλειδούχους του αφηγήματος.

Αποτέλεσμα είναι η ΝΔ να έχει εξελιχθεί στο αποφατικό κόμμα. Δεν έχει διατυπώσει ιδεολογία, έχει, όμως, διακηρύξει ότι δεν είναι “νεοφιλελεύθερο κόμμα”.

Αποκάλυψη! Ο Ντροπαλός ανήκει στην Δεξιά, ή έστω νομίζει ότι. Θα ήθελα να μείνω σε αυτό και να συνεχίσω την κύρια ανάλυσή μου, αλλά δυστυχώς πρέπει εδώ να επιμείνω λίγο περισσότερο. Σε αντίθεση με αυτόν, που δηλώνει Αριστερός και δεν είναι ανάγκη να εξηγήσει ότι Αριστερός δεν σημαίνει απαραίτητα ο οπαδός του Τείχους και των Γκουλάγκ, πρέπει να δικαιολογηθώ και να διευκρινίσω ότι εντάσσοντας τον εαυτό μου στην Δεξιά δεν σημαίνει ότι είμαι εθνικιστής, θρησκόληπτος, αντισημίτης, συνομωσιολόγος. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να πηγαίνουμε 85 μήνες θητεία (ή μόνιμα), ούτε ότι κάποιο παγκόσμιο κέντρο διορίζει την ελληνική κυβέρνηση κλπ. Θεωρώ την περιβόητη δήλωση Κίσσιγγερ ένα χονδροειδέστατο ψέμα (και ναι επιθυμώ να διαβάσω το World Restored, θεωρώντας ότι είναι εμπαθές να κατηγορούμε τον Κίσσιγγερ ότι ότι το έγραψε, επειδή είχε πρόβλημα με τον Καποδίστρια, αντιθέτως λέγεται ότι είναι από τα must του κανόνα της επιστήμης των Διεθνών Σχέσεων). Δεν πιστεύω ότι το “αόρατο διευθυντήριο” έχει διατάξει τον διαμελισμό της Ελλάδας και τον θάνατο της ελληνικής γλώσσας. Τέλος πάντων. Ελπίζω να καταλάβατε.

Τοποθετώντας τον εαυτό μου στην Δεξιά με ενδιαφέρει η διαδικασία ανάδειξης και εκλογής νέου Προέδρου στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Στην τελευταία, όπως ξέρουμε, οι διεκδικητές της εξουσίας με βάσιμες αξιώσεις είναι δύο: η κυρία Μπακογιάννη και ο κύριος Σαμαράς. Ο τρίτος υποψήφιος ο κ. Ψωμιάδης δεν φαίνεται να έχει τόσο μεγάλο ρεύμα, ώστε να πλασαριστεί για τον δεύτερο γύρο. Όμως, θα επηρεάσει τον ενδεχόμενο δεύτερο γύρο, εάν σε αυτόν δεν σταθεί ουδέτερος, αλλά δηλώσει την προτίμησή του παροτρύνοντας ταυτόχρονα τους δικούς του φίλους και οπαδούς υπέρ της μίας ή του άλλου υποψηφίου.

Ο κύριος Σαμαράς αποπέμφθηκε από την Κυβέρνηση το 1993 και με την βοήθεια ομοφρόνων του βουλευτών οδήγησε την χώρα σε εκλογές και στην νέα επάνοδο και ενδεκαετή παραμονή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Χαρακτηρίσθηκε, όπως και χαρακτηρίζεται από πολλούς “προδότης της παράταξης”. Ο ίδιος, απ’ όσο καταλαβαίνω, δεν δέχεται αυτόν τον χαρακτηρισμό θεωρώντας προφανώς ότι προέβη σε αυτήν την κίνηση, τόσο διότι θεωρούσε ότι με αυτόν τον τρόπο δεν θα αλλοίωνε την ιδεολογία του, όσο διότι πίστευε ότι θα μπορούσε να αποτρέψει έναν κατά την γνώμη του ανέντιμο συμβιβασμό με το γειτονικό Κράτος (και όχι Κρατίδιο) της ΠΓΔΜ.

Θα είμαι ειλικρινής. Οι τότε μου αντιδράσεις, εάν και δεν άνηκα ακόμα στο σώμα των ψηφοφόρων, ήταν να θεωρήσω και εγώ τον κύριο Σαμαρά “προδότη” και έτσι να τον σχολιάζω στις διάφορες συζητήσεις με συγγενείς και φίλους. Πέραν τούτων ουδέν. Ούτε επιστολές, διαμαρτυρίας, ούτε τηλεφωνήματα, ούτε πικετοφορίες έξω από την Ρηγίλλης ή τα πολιτικά του γραφεία διαμαρτυρόμενος για την πράξη του. Εξάλλου σε πολλές κλασσικές Δεξιές οικογένειες η έννοια της δυναμικής διαμαρτυρίας είναι μη κατανοητή. Το ίδιο και στην δική μου. Προφανώς οι γονείς μου δεν με ενθάρρυναν και δεν με πίεσαν λέγοντας ότι έπρεπε να συγκεντρωθώ στις δικές μου δουλειές και ότι θα μπορούσα, όταν ερχόταν ο καιρός, να τιμωρήσω τον κ. Σαμαρά με την ψήφο μου.

Με την πάροδο των χρόνων, την ωριμότητα κλπ έχω πάψει να θεωρώ τον κ. Σαμαρά “προδότη”. Πέρα από υπουργός ήταν και βουλευτής. Υποχρέωση και δικαίωμα του βουλευτή είναι να ελέγχει την κυβέρνηση, ακόμα και την δική του. Δυστυχώς, εδώ έχουμε παρεξηγήσει και απαξιώσει τον ρόλο, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του βουλευτή υποβιβάζοντάς τον σε απλό χειροκροτητή και κλακαδόρο του αρχηγού. Ο κύριος Σαμαράς έπραξε, όπως τού όριζε η συνείδησή του και η προσωπική του υπευθυνότητα. Θεωρώ ότι έκανε λάθος, τον θεωρώ υπεύθυνο για την επαναφορά του ΠΑΣΟΚ και πάνω από όλα τον θεωρώ υπεύθυνο στο ότι εμπόδισε την επίτευξη ενός, έντιμου και επωφελούς κατά την γνώμη μου, συμβιβασμού με την ΠΓΔΜ. “Προδότη”, όμως, δεν τον θεωρώ και θεωρώ τις αλλοτινές μου απόψεις υπερβολικές και φορτισμένες.

Ο κ. Σαμαράς επανήλθε στην ΝΔ και την απομάκρυνσή του από αυτήν την θεωρεί ως ατού: ότι διατήρησε την ιδεολογία του. Παρουσιάζει εαυτόν ότι σέβεται την κληρονομιά του Κωνσταντίνου Καραμανλή και ότι είναι αυτός, που “δεν θα αφήσει να έχει χυθεί μάταιο και χαμένο το δάκρυ του Εθνάρχη”. Διαφωνώ με την προσέγγισή του. Αυτό, που αντιλαμβάνομαι ως “δάκρυ του Εθνάρχη” είναι η συνειδητοποίηση του Καραμανλή ότι στην πολιτική χρειάζονται πολλές φορές συμβιβασμοί, που είναι αρκετά οδυνηροί. Η ειδοποιός διαφορά βρίσκεται στο οδυνηροί, διότι οι συμβιβασμοί υπάρχουν πάντα. Αυτό είναι, κατά την γνώμη μου, το “δάκρυ” και όχι το όποιο άγχος για την Μακεδονία. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πως είχε ανησυχίες για την τύχη της ελληνικής Μακεδονίας. Είναι η γενναιότητα, η υπευθυνότητα, το θάρρος να πάρει κανείς γενναίες και οδυνηρές αποφάσεις, που κάνουν κάποιον “Εθνάρχη”, ή για να είμαστε πιο ουδέτεροι Πολιτικό και όχι πολιτικό. Αυτό, που λέγεται Statesman στην αγγλική.

Ο κ. Σαμαράς θεωρεί ότι ένα συντηρητικό, παρά ένα φιλελεύθερο προφιλ της ΝΔ μπορεί να εξασφαλίσει την επανόδό της στην εξουσία. Αυτοτοποθετούμαι στον φιλελεύθερο χώρο, αλλά δεν απαξιώνω την ιδεολογία, την σκέψη και την προσφορά της συντηρητικής ιδεολογίας. Όταν στην Ελλάδα, η έννοια συντηρητικός είναι σχεδόν απαγορευμένη, στο ΗΒ αποτελεί τίτλο κόμματος. Νομίζω ότι η γνώμη του πως ένα φιλελεύθερο προφίλ της ΝΔ θα την οδηγήσει σε εκλογικά ποσοστά περιθωριακών κομμάτων είναι τουλάχιστον ατυχής. Αφ’ ενός δεν νομίζω ότι έχουν τόσο χαμηλά ποσοστά. Αφ’ ετέρου: έστω ότι ο κύριος Σαμαράς έχει δίκιο. Σε μικρό περιθωριακό κόμμα ανήκει και ο Hans Dietrich Genscher. Δεν θα τον χαρακτήριζε κανείς, όμως, μικρό και περιθωριακό πολιτικό, αλλά αντιθέτως μεγάλου εθνικού (γερμανικού) και ευρωπαϊκού διαμετρήματος. Πόσοι Έλληνες πολιτικοί, ακόμα και από αυτούς που ανήκουν σε μεγάλα κόμματα, θα μπορούσαν να συγκριθούν μαζί του;

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι δεν υποστηρίζω τον κύριο Σαμαρά για μελλοντικό πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, όχι, όμως, για την στάση του το 1993, που είχε ως αποτέλεσμα την πτώση της τότε κυβέρνησης. Δεν τον υποστηρίζω για τους εξής λόγους:

1) Εμπόδισε και περιέπλεξε την λύση του ζητήματος με την ΠΓΔΜ. Έχουμε ξανααναφερθεί παραπάνω σε αυτό.

2 ) Ο κύριος Σαμαράς δεν μού δίνει τόσο την εντύπωση ότι εκφράζει τον χώρο της συντηρητικής παράταξης με τον ρόλο της, την προσφορά της και την ιδεολογία της, αλλά απλώς το αντι-ΠΑΣΟΚ. Την καταστροφική αυτή αντίληψη, που θεωρεί ότι η ΝΔ για να επανέλθει στην εξουσία θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όλες τις απαρχαιωμένες και πλέον απαξιωμένες και από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ μεθόδους· ότι ακόμα και εάν το ΠΑΣΟΚ υιοθετήσει θέσεις της ΝΔ, ότι η τελευταία θα πρέπει να ολισθήσει στις ακριβώς αντίθετες. Δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί που στον εξαστισμό του ΠΑΣΟΚ θεωρούν ότι η ΝΔ θα πρέπει να διολισθήσει στον λαϊκισμό, στην προσήλωσή του στην Ευρώπη, ότι η ΝΔ θα πρέπει να γίνει αντιευρωπαϊκή, στον δυτικό του πλέον προσανατολισμό και στις καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ, τον αντιδυτικισμό και τον αντιαμερικανισμό. Πολλές φορές νομίζει κανείς ακούγονττας στελέχη της ΝΔ, ότι ακούει στελέχη του ΚΚΕ ή αριστερών γκρουπούσκουλων, που απλώς αντί αμπέχωνα φοράνε γραβάττες, σακκάκια και ταγιέρ. Μπορεί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής να ήταν συντηρητικός και ευκαιριακά να ύψωσε την σημαία του φιλελευθερισμού, σίγουρα, όμως, δεν ήταν αντιδυτικός και αντιευρωπαίος. Αντιθέτως, ίδρυσε την ΝΔ ως το εξ ορισμού δυτικοστραφές και φιλευρωπαϊκό κόμμα.

3) Μπορεί, βέβαια, από την άλλη ο κύριος Σαμαράς να είναι αντιδυτικός επειδή το πιστεύει και να μην έχει αυτήν την στάση ως πρόφαση. Πάλι, όμως, διαφωνώ μαζί του, θεωρώντας ότι η ασφάλεια, η πρόοδος και η ευημερία της Ελλάδας εξασφαλίζονται μόνο στην συμμετοχή και στην υιοθέτηση δυτικών θεσμών και μεθόδων.

4) Ο κ. Σαμαράς, προφανώς για τους παραπάνω λόγους, φαίνεται να έχει διείσδυση και στα δεξιότερα. Πολύ πιθανόν. Αυτό ενέχει τον εξής κίνδυνο: να έχει μεν η ΝΔ επανακάμψει στην εξουσία, διότι έχει διευρυνθεί η βάση της, αλλά ταυτόχρονα να πρέπει π.χ ξανά να απολογείται και να προσπαθεί να εξηγήσει τον βαθμό προσήλωσής της στους φιλελεύθερους και δημοκρατικούς θεσμούς οδηγώντας στην απαξίωσή της και στο να θεωρείται παρωχημένο κόμμα. Ταυτόχρονα τα αντίπαλα κόμματα είτε θα διατυπώνουν προτάσεις πολιτικής, είτε θα κάνουν ιδεολογικές συζητήσεις πάνω σε σύγχρονα ζητήματα και όχι σε αυτά, που θεωρούνται λυμένα εδώ και καιρό.

Η θετική μου γνώμη, λοιπόν, πάει υπέρ της κ. Μπακογιάννη: την χαρακτηρίζει ο φιλοευρωπαϊσμός, ο φιλοδυτικισμός κλπ. Κατά αυτήν την άποψη είναι αυτή, που εκφράζει αυθεντικά τις παρακαταθήκες του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Μού δίνει την εντύπωση ότι θα έχει την γενναιότητα να προβεί σε συμβιβασμούς, ακόμα και οδυνηρούς, αλλά ταυτόχρονα και να δει τις ευκαιρίες που μπορούν να προκύψουν. Δείχνει να είναι η πολιτικός, που έχει στον νου της τον μακρόπνοο σχεδιασμό, τον σεβασμό στην ιδεολογία και όχι τον χαμαιλεοντισμό μόνο και μόνο για να γίνει το “γιουρούσι στα χειμερινά ανάκτορα για να φύγουν οι ΠΑΣΟΚΟΙ”.

Να σημειώσω, επίσης, ότι θεωρώ από τους μεγαλύτερους πολιτικούς της Ελλάδας τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Πολλοί θα διαφωνείτε με αυτό και σεβαστή η θέση σας. Αυτό, που δεν μπορώ να δεχθώ είναι το να κρίνεται η κ Μπακογιάννη από τις πράξεις και τις παραλείψεις του πατέρα της είτε από τους εσωκομματικούς της, είτε από άλλους της αντιπάλους. Η κ. Μπακογιάννη θα πρέπει να κριθεί για τις δικές της πράξεις και παραλείψεις.

Γνώμη μου είναι ότι η κ. Μπακογιάννη θα πρέπει να έρθει σε συνεννόηση, είτε πριν είτε μετά τις εκλογές, είτε εκλεγεί είτε όχι Πρόεδρος του κόμματος με τους κκ. Ανδριανόπουλο και Μάνο. Η συνεννόηση μπορεί να έχει διάφορες μορφές. Δεν είναι μόνο η προσχώρηση. Πρέπει να υπάρξει, όμως, συνεννόηση, διότι οι δύο αυτοί πολιτικοί αποτελούν σημαντικό κεφάλαιο για την (Κεντρο)δεξιά.

Κλείνοντας να ευχηθώ καλή επιτυχία και στους τρεις υποψηφίους για την προεδρία της ΝΔ.

Εννοείται ότι το διάβασα. Το ξέρω δεν είναι λογοτεχνία, αλλά παραλογοτεχνία. Δεν μού άλλαξε την ζωή και ούτε, υποθέτω και κάποιου άλλου. Και ναι ακολουθεί την ίδια μανιέρα: Ο Langdon καλείται κάπου εκτός έδρας του και βρίσκει ότι κάποιος φίλος του, γνωστός κλπ έχει πρόβλημα. Το πρόβλημα το έχει δημιουργήσει ο “κακός”, ο οποίος έχει, φυσικά,  σωματική δυσμορφία. Υπάρχει εμπλοκή επισήμων διωκτικών αρχών κλπ των οποίων ο ρόλος είναι αμφίσημος, τουλάχιστον του επί κεφαλής. Κάποιος σύμμαχος έχει και αυτός αμφίσημο ρόλο, εάν δεν είναι και αυτός κακός. Φυσικά παίζει και γυναίκα.

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες του περιπέτειες, σε αυτήν ο ήρωας δεν εγκαταλείπει τις ΗΠΑ. Υπάρχει ένα “μυστικό”, του οποίου κατεπιστευματοδόχοι υποτίθεται είναι οι Τέκτονες. Οι κατά Dan Brown Τέκτονες. Γιατί τώρα στο εάν αλήθεια οι Τέκτονες θεωρούν εαυτούς θεματοφύλακες κάποιου “μυστικού” κλπ δεν το γνωρίζω. Το μόνο, που γνωρίζω για αυτούς, όπως και ο περισσότερος, υποθέτω, κόσμος, είναι ότι, μεταξύ άλλων, έχουν δραστηριότητες, που μοιάζουν με τελετές, έτσι ώστε πολλοί να τους θεωρούν θρησκεία. Από την άλλη οι τελετές αυτές, ή η φήμη τους δημιουργούν κάποιο δέος στους απ’ έξω και τους κάνουν να αναρωτιούνται, τί συμβαίνει και τί συζητιέται κατά την διάρκεια των μασωνικών συναντήσεων. Συνήθως, όμως, δεν είμαστε τόσο περίεργοι για το τί συζητιέται σε άλλες ενώσεις είτε είναι οικονομικές, είτε κάποιοι σύλλογοι. Σωστά; Ας επιστρέψουμε στο βιβλίο.  Το “μυστικό” αυτό υποτίθεται ότι είναι λυτρωτικό για την ανθρωπότητα. Οι Τέκτονες με διχαστική λογική επιθυμούν το “μυστικό” να διαφωτίσει τον κόσμο, ταυτόχρονα, όμως, δεν θέλουν να διαδοθεί. Προφανώς διότι θεωρούν ότι η ανθρωπότητα δεν είναι έτοιμη. Από την άλλη ούτε ο κακός θέλει να κοινοποιηθεί το μυστικό, διότι επιθυμεί να μείνει ο κόσμος στο σκότος. Στο τέλος, λοιπόν, όπως και στις άλλες περιπέτειες δεν υπάρχει σύγκρουση με τον κακό για το τί πρέπει να γίνει το όποιο διακύβευμα, αλλά υπάρχει σύγκρουση για την ερμηνεία του και σύγκρουση επειδή κυνηγά τους καλούς. Με λίγα λόγια μύλος.

Όπως και στα άλλα του βιβλία η αντιληπτή από τον μέσο άνθρωπο πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα κάλυμμα -συμβολικό ή μη- για την τω όντι πραγματικότητα. Την τελευταία, φυσικά, δεν μπορούν να την αντιληφθούν παρά μόνο οι πάσης φύσεως μυημένοι, αλλά και ο “κακός”. Όπως και στα άλλα του βιβλία ο συγγραφέας μάς δίνει την εντύπωση ότι προσφέρει μια μυθοπλασία πάνω σε έναν καμβά πραγματικότητας. Κάποια μπορεί να είναι. Τα περισσότερα, όμως, πολλοί λένε όχι ή αποτελούν υπερβολικές και υπερδιασταλτικές ερμηνείες.

Όπως έγραψε κάποιος ο Κώδικας Da Vinci είχε ως άξονα την ψευδοϊστορία. Αντιθέτως, το Χαμένο Σύμβολο φαίνεται να έχει ως άξονα την ψευδοεπιστήμη. Το “ταίρι” του Langdon σε αυτό το βιβλίο ασχολείται με την “νοητική επιστήμη”, γίνονται αναφορές για κρυστάλλους χιονιού, οι οποίοι είχαν αρμονικές ή όχι δομές ανάλογα με το τί είδους σκέψη υπήρχε προς αυτούς κλπ. Ότι η σύγχρονη επιστήμη επιβεβαιώνει την αρχαία “απόκρυφη γνώση” κλπ. Από αυτήν την άποψη το βιβλίο θυμίζει αρκετά το Μυστικό, αλλά εάν το τελευταίο αποτελεί “πρακτικό οδηγό”, το Χαμένο Σύμβολο αποτελεί λογοτεχνική αποτύπωση. Έχω πάντα την απορία, πώς ανά περιόδους προωθούνται συγκεκριμένες ιδέες, τάσεις κλπ: είναι θέμα marketing; Είναι αιτήματα της κάθε εποχής, που ζητούν να αποτυπωθούν;

Το βιβλίο γενικά το ευχαριστήθηκα. Χαλαρό ανάγνωσμα, χωρίς απαιτήσεις συγκέντρωσης. Χωρίς προβληματισμούς. Απλά πράγματα: Υπάρχει ένα πρόβλημα, ο καλός το λύνει και φυσικά υπάρχει η σύγκρουση του πρωταγωνιστή με τον ανταγωνιστή. Εάν κάτι δεν μού άρεσε ήταν η προσπάθεια “λογοτεχνικότητας”, που αισθάνθηκα ότι προσπάθησε να δώσει ο συγγραφέας στις πρώτες 100+ σελίδες του βιβλίου σε βάρος της πιο “κινηματογραφικής γραφής”. Αντί για λογοτεχνική γραφή υπήρχε μάλλον κουραστικός πλατειασμός.

Φυσικά το βιβλίο αυτό και τα όμοια του θα πρέπει να τα θεωρούμε ως απλά ευχάριστα αναγνώσματα και να μην θεωρούμε ότι μάς αποκαλύπτουν αλήθειες, ότι αποδεικνύουν ότι ο κόσμος κυβερνάται από αόρατες δυνάμεις κλπ. Το βιβλίο , λοιπόν, όπως και τα όμοια του υποτίθεται ότι προστατεύει αποκαλύπτει κάποιο μυστικό και με κάνει να αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε όντως να είχε υπάρξει κάποιο “μυστικό” και στην πραγματικότητα!

Ποιό θα ήταν αυτό; Μα φυσικά η θεωρία της Κβαντικής Φυσικής κλπ. Από τότε που διατυπώθηκε κάθε άσχετος (και στους άσχετους περιλαμβάνω και τον εαυτό μου) δίνει ό,τι ερμηνεία θέλει: ότι κάτι υπάρχει ή όχι ανάλογα με την βούληση του παρατηρητή, ότι εάν θέλω π.χ να αγοράσω ένα νέο αυτοκίνητο δεν πρέπει να αγχώνομαι για το εάν μπορώ ή όχι, διότι σε ένα παράλληλο σύμπαν ο παράλληλος μου εαυτός το έχει ήδη αγοράσει και το οδηγεί, ότι με την σκέψη θα χάσω βάρος και θα μειώσω τα χρέη μου κλπ.

Η Κβαντική Φυσική θα έπρεπε να μείνει ένα καλά φυλαγμένο μυστικό (χωρίς να είναι οι μυστικές οι εφαρμογές της, που διευκολύνουν την ζωή μας, από άποψη τεχνολογικών προϊόντων) που να αποκαλύπτεται μόνο στους άξιους και μυημένους, που έχουν τουλάχιστον 33 διδακτορικά θεωρητικής φυσικής και χημείας.

Πρόσφατα βρέθηκα στην Γερμανία -και συγκεκριμένα στο Βερολίνο- στα πλαίσια ενός σεμιναρίου, που έκανα αίτηση να παρακολουθήσω. Δεν μπορώ να σας γράψω πολλά πάνω στην πόλη, αφού το σεμινάριο ήταν τόσο σφιχτό με αποτέλεσμα με το ζόρι να καταφέρω να δω ότι υπήρχε στην διαδρομή μεταξύ χώρων σεμιναρίων και εστιατορίου, κατά την διάρκεια του μεσημεριανού διαλείμματος και τα απογεύματα, όποτε υπήρχε η αντοχή. Επισκεφθηκα, πάντως, τον θόλο του Reichstag, περπάτησα μέσα στο μνημείο των δολοφονηθέντων Εβραίων της Ευρώπης (απ’ έξω μπορεί να φανεί και λίγο άσχετο, να εγείρει ερωτήσεις του τύπου: «πώς τιμούνται οι πεσόντες Εβραίοι με τέτοιο μνημείο;», «αποτελούν τα μπλόκια τσιμέντου έργο τέχνης;» κλπ. Όμως, βαδίζοντας μέσα του το αποτέλεσμα είναι πολύ πιεστικό και αγχογόνο με αποτέλεσμα προφανώς ο καλλιτέχνης να μπορεί να αποδώσει στον επισκέπτη μέρος της αγωνίας και του άγχους, που είχε αισθανθεί και βιώσει αυτή η κοινότητα το λιγότερο την περίοδο 1933-1945. Υπάρχει, πάντως και αμφισημία στο μνημείο από την άποψη ότι μπορεί να δει κανείς μέσα σε αυτό παιδιά, αλλά και ενηλίκους να παίζουν: π.χ κρυφτό ή να δοκιμάζουν τα αλματά τους μεταξύ των “μπλοκιών”. Υποβάθμιση, άγνοια κλπ του Ολοκαυτώματος ; Δεν νομίζω. Προφανώς ο καλλιτέχνης προσπαθεί να δημιουργήσει την σωστή ισορροπία μεταξύ μνήμης και καθημερινότητας κλπ. Φυσικά και δεν πρέπει να ξεχάσουμε, αλλά ταυτόχρονα η ζωή συνεχίζεται. )

1. Πλατείς δρόμοι, μεγάλα πεζοδρόμια. Γενικότερα προσβασιμότητα. Ακόμα και για τους αναπήρους. Αισθάνθηκα αρκετά αμήχανα, όταν καθισμένος κάπου να φαω είδα ότι ήμουν ο μόνος που πρόσεξε την προσέλευση μιας ανάπηρης γυναίκας με καροτσάκι. Μπήκε τόσο φυσικα μέσα, δεν φάνηκε κόπος στο πρόσωπό της, έφαγε, αποχώρησε για λίγο (προφανώς για την τουαλέττα) ξαναεπέστρεψε στην θέση της, τελείωσε το φαγητό της, μιλούσε με την παρέα της. Έφυγε. Φανταστείτε την ανάλογη σκηνή εδώ. Μάλλον δεν μπορείτε να την φανταστείτε, διότι το πιθανότερο θα ήταν η γυναίκα με το καροτσάκι να είχε μείνει μάλλον στο σπίτι της. Στην περίπτωση, που είχε καταφέρει, μετά από απείρους κόπους, να βγει θα μιλούσαμε για “γενναιότητα”, “θέληση για ζωή”, “παράδειγμα από τις κινητικά εμποδιζόμενους συμπολίτες μας”, αντί να ΤΣΑΚΙΣΤΟΥΜΕ να μετακινήσουμε το αυτοκίνητό μας, που σταθμεύσαμε στην ράμπα πρόσβασης δρόμου-πεζοδρομίου, να απομακρύνουμε τον κάδο απορριμάτων από τον “οδηγό τυφλών” , γενικότερα να δημιουργήσουμε πόλεις, που να είναι λειτουργικές για όλους. Ειλικρινά δεν γνωρίζω, εάν το Βερολίνο είναι δομημένο έτσι με τις φαρδειές λεωφόρους πάνω σε μια Οσμανική λογική (μεγάλοι χώροι, ώστε η κρατική εξουσία να μπορεί να επιτηρεί και να καταστέλει τα εν δυνάμει ταραχοποιά στοιχεία). Ακόμα και εάν αληθεύει αυτό σε κάθε περίπτωση, η πόλη είναι εξυπηρετική και για τους πεζούς αλλά και για αυτού/ες, που έχουν “ειδικές ανάγκες”.
2. Στο αεροδρόμιο στην Ελλάδα (πριν φτάσω δηλαδή στο Βερολίνο). Βρίσκομαι στο γκισέ έκδοσης και ζητώ παράθυρο. Η υπάλληλος μού λέει “εντάξει”. Μπαίνω στο αεροπλάνω και -γκρρ- δεν μού έχει δώσει θέση στο παράθυρο. Κάθομαι στην θέση παραθύρου. Μπαίνει η Γερμανίδα συνεπιβάτις. “Κάθεστε στην θέση μου!” Ούτε “Νομίζω…”, ούτε “Ρε ηλίθιε”, ούτε “Με συγχωρείτε…”. Απλώς, δήλωσε την κατάσταση και σαφώς απαίτησε η κατάσταση να διαμορφωθεί, όπως θα έπρεπε να είναι διαμορφωμένη. Επέστρεψα στην θέση μου. Σε κάθε περίπτωση θα επέστρεφα, εκτός εάν μού έλεγε ότι δεν την πειράζει. Φυσικά με ευχαρίστησε. Ούτε “γκρμφ!”, ούτε επιδεικτικό γύρισμα πλάτης κλπ.
3. Οι Γερμανοί, όπως και οι άλλοι βόρειοι λαοί, δεν αρέσκονται στην έντονη φυσική επαφή. Η “ακτίνα”, που σχηματίζει τον κύκλο του προσωπικού χώρου είναι μεγαλύτερη από αυτήν που έχουν οι νοτιότεροι λαοί. έτσι γράφουν διάφοροι οδηγοί. Έτσι έχουμε ακούσει. Πρέπει να σημειώσουμε πως, εάν παίρναμε τοις μετρητοίς τις συμβουλές των οδηγών θα παρατηρούσαμε δύο Γερμανούς να επικοινωνούν μεταξύ τους με τηλεβόα ( ή με κινητό τηλέφωνο για να μην ενοχλούν και για την ιδιωτικότητα της συζήτησης), καθώς ο ένας θα βρισκόταν στην μια άκρη του δωματίου και ο άλλος στην άλλη. Αυτό, που είδα εγώ ήταν ότι δεν είχαν πρόβλημα να αγγίξουν, αγκαλιάσουν, φιλήσουν χτυπήσουν στην πλάτη. Σύμφωνοι πιο συγκρατημένα, αλλά όχι και απόμακροι, όπως ενδεχομένως να νομίζουμε.
4. Οι Γερμανοί θεωρούνται όχι μόνο τυπολάτρες, αλλά και πως δεν μπορούν να κατανοήσουν την έννοια του τεκμηρίου της ελευθερίας, εάν υπάρχει τέτοιος όρος. Εάν, παραδείγματος χάρη, πείτε σε έναν Γερμανό να μυρίσει ένα λουλούδι, θα σάς απαντήσει ότι δεν γράφει κάπου ότι επιτρέπεται (Es ist nicht irgendwo geschrieben, daß das Riechen von Blumen erlaubt ist!- θυμάμαι άραγε τα μαθήματα Γερμανικών; ). Με λίγα λόγια τα πάντα απαγορεύονται εκτός από αυτά που ρητώς επιτρέπονται. Η αστυνομία είναι πανταχού παρούσα για να επιβεβαιώνει ότι δεν αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες. Είναι, όμως, έτσι; Τί μού δείχνει η απλή καθημερινή εμεπιρική σύγκριση με τα καθ’ ημάς; Οπωσδήποτε ο Γερμανός αστυνόμος, που θα συναντήσετε στον δρόμο δεν μοιάζει με τον μη-οπλοφόρο με το παραδοσιακό καπέλλο- αυγοθήκη bobby, που θα δείτε στο Λονδίνο. Οπλοφορεί, έχει μάλλον απόμακρο ύφος και κοιτάζοντάς τον δεν θα αποφύγετε να μπείτε στον πειρασμό να σκεφτείτε ότι κάποιοι πρόγονοί του ήταν πραιτωριανοί φρουροί, κάποιοι άλλοι άλωσαν την Ρώμη κλπ αλλάζοντας τον ρου της Ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ιστορίας. Εάν τον ρωτήσετε, όμως, θα σας βοηθήσει. Λοιπόν, παρ’ όλη αυτήν την αντίληψη που έχουμε για τους Γερμανούς, ότι ζουν σε ένα αστυνομικό κράτος κλπ. είδα στο Βερολίνο πολύ λιγότερους απ’ όσους βλέπω στο κέντρο της Αθήνας. Εξάλλου στο κέντρο της Αθήνας πλέον δεν είναι ότι απλώς βλέπεις αστυνόμους να περιπολούν (αυτούς σπάνια τους βλέπεις), βλέπεις τις κατασταλτικές ομάδες, είτε στημένες ανά δυάδες ανά μερικά στενά είτε αραγμένες στα λεωφορεία. Πολλές φορές έχει κανείς την εντύπωση ότι η Αθήνα είναι κατεχόμενη πόλη. Άβουλη πολιτική και φυσική ηγεσία;  Περίπλοκοι κανόνες εμπλοκής; Ασάφεια αποστολής; Αφηνιασμένοι “μπαχαλάκηδες”, “αναρχικοί”, “οραματιστές” κλπ; Δεν ξέρω, τί, εάν και πόσα από όλα αυτά συμβαίνουν. Το αποτέλεσμα είναι, πάντως, ένας αδιαόρατος φόβος να κυκλοφορήσεις στην πόλη: Θα σού σπάσουν το αυτοκίνητο; Θα φας καμιά αδέσποτη μολότωφ; Καμιά κλομπιά; Το δε αίσθημα να βλέπεις έναν ροπαλοφόρο, κρανοφόρο αστυνόμο δεν είναι αυτό της ασφάλειας, αλλά του φόβου και της αποξένωσης. Προφανώς και υπάρχει αίσθημα φόβου βλέποντας τον κουκουλοφόρο οραματιστή. Εννοείται, προφανώς, ότι δεν μπορώ να δεχθώ το επιχείρημα, που υποστηρίζουν κάποιοι ότι μπορεί να εμπεδωθεί η τάξη και η ασφάλεια, μόνο εάν αποδεχθεί η Αστυνομία ότι υπάρχουν περιοχές “ταμπού”. Η Αστυνομία στα πλαίσια της αποστολής της είναι να μπορεί να δρα παντού στην επικράτεια. Είναι προφανές ότι η ύπαρξή της είναι για την εμπέδωση της ασφάλειας του πολίτη κλπ και όχι για λόγους επίδειξης κλπ. Τέλος πάντων με αυτά και με αυτά, μιας και μακρηγόρησα και για να συνοψίσω, θέλω να πω ότι παρά τον απόμακρο και βλοσυρό Γερμανό αστυνόμο έχω την αίσθηση ότι οι Γερμανοί αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια κλπ, αλλά και οικειότητα παρά με την αντίστοιχη σχέση αστυνόμων και πολιτών στην Αθήνα

Σε όλα τα παραπάνω πολλοί θα αντιτείνουν ότι ναι μεν έχουμε προβλήματα, αλλά έχουν και οι Γερμανοί, οι οποίοι συν τοις άλλοις «είναι ξενέρωτοι«, «δεν ξέρουν να ζουν», «όταν εμείς στέλναμε διαστημόπλοια στον Σείριο αυτοί κρέμονταν από τα δέντρα» και άλλα τέτοια ωραία. Μπορεί να στέλναμε διαστημόπλοια στον Σείριο, αλλά τώρα τί; Και σε ό,τι αφορά το ξέρουμε να ζούμε: Σκ*** ξέρουμε! Μόνο τον εαυτούλη μας κοιτάμε! «Ποιός ανάπηρος και μπούρδες; Εδώ βρήκα θέση για το αυτοκίνητό μου και δεν πρόκειται να περπατήσω καθόλου και να κουραστώ.» κλπ.

Άραγε αξίζει να προσπαθείς να συμπεριφέρεσαι πολιτισμένα και να σε λένε και από πάνω και μ***** κλπ ή μήπως το σωστότερο είναι αυτό;