Διάβαζα αυτήν την δημοσίευση και για άλλη μια φορά εξοργίσθηκα με την μικρόνοια, τον εγωισμό και την απύθμενη γαϊδουριά, που χαρακτηρίζει τους Ελληναράδες και σκεφτόμουν ότι τελικά πρέπει να είμαστε η χώρα της ανέξοδης αλληλεγγύης. Να υποθέσω ότι πάρα πολλοί Έλληνες θα είναι εγεγγραμένοι σε γκρουπάκια και γκρουπούσκουλα μέσα σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης με θεματική τους “προτεραιότητα στα εμποδιζόμενα άτομα”, “ανάπηροι: υπάρχουν!” . Αντιστοίχως και έξω στην κοινωνία: η ρητορεία, το “ενδιαφέρον” υποθέτω ότι θα περισσεύουν. Ο Ελληναράς συμμετέχει στο γκρουπάκι, λέει, βλέποντας ένα άτομο με αναπηρία, και ένα “Πω πω, τί σκληρή, που είναι η ζωή με κάποιους!” ( ή κάτι παρόμοιο) και μετά με την χαρακτηριστική του άνεση καβαλάει το αυτοκίνητό του πάνω στην ράμπα, πετά το παλιό του στρώμα στο πεζοδρόμιο κλπ. Α, όχι! Δεν φταίει αυτός. Πού είναι το Κράτος, να φτιάξει γκαράζ για να βάλει το αυτοκίνητό του; Να μην ξεχνάμε κιόλας και τον “μαγικό νομιναλισμό”. Δεν λέμε ποτέ πχ “τυφλός”, αλλά “άτομο με ιδιαιτερότητες στην όραση” και ησυχάζουμε λες και η πολιτικώς ορθή φράση λύνει όλα τα προβλήματα, αναστέλει την αναπηρία, οπότε -φυσικά- πλέον δεν είναι ανάγκη να κάνουμε τίποτα για να διευκολύνουμε την ζωή του.

Προτιμότερη μού φαίνεται μια κοινωνία, όπου “χ******” κάποιος για το εάν ο άλλος είναι τυφλός, κουτσός κλπ, αλλά όπου υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις ώστε ο τελευταίος να κυκλοφορήσει, εργασθεί, ζήσει στον δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο άνετα: όπου οι ράμπες δεν θα κλείνονται από αυτοκίνητα και όχι μόνο, τα κτήρια θα είναι προσβάσιμα, τα πεζοδρόμια ελεύθερα για την κυκλοφορία κλπ. Στο κάτω-κάτω η εδώ “αλληλεγγύη” είναι αποτέλεσμα των εμποδίων, που βλέπουμε να υφίστανται (και για τα οποία συντελούμε) και δεν είναι κάτι το πραγματικό.

Στα μέρη, όπου υπάρχει σεβασμός στους αναπήρους, αυτοί “εξαφανίζονται”, υπό την έννοια ότι “χάνονται” μεσα στο γενικότερο πλήθος. Υπάρχουν παντού, διότι μπορούν να κυκλοφορήσουν παντού χωρίς πρόβλημα. Εάν ποτέ βρεθείτε σε μέρος, όπου υπάρχει πραγματικός σεβασμός στα ανάπηρα άτομα και χώρος κλπ, που λαμβάνει υπ’ όψιν τις ανάγκες τους, με αποτέλεσμα να έχουν την άνεση να κυκλοφορούν, θα νομίσετε ότι βρίσκεστε σε χώρα αναπήρων. Αντιθέτως, εδώ “χάνονται” (κυριολεκτικά), κλεισμένοι σε σπίτια μη-μπορώντας να κυκλοφορήσουν και όταν το προσπαθούν συναντούν τόσα εμπόδια, ώστε τραβούν τα βλέμματά μας και την ανέξοδη αλληλεγγύη μας.