Logicomix
Σάββατο, 31, Ιανουαρίου, 2009 
Τελείωσα πριν από λίγες αρκετές ημέρες το Logicomix, το οποίο μού το δώρισε η φίλη μου. Σε αντίθεση με τον adamo μού πήρε τρεις ημέρες να το διαβάσω. Δεν είναι μόνο ότι διάβαζα παράλληλα άλλα τρία βιβλία. Είναι και ότι δεν έχω τις εξειδικευμένες γνώσεις. Όμως, το γραφιστικό αυτό μυθιστόρημα δεν είναι για ειδικούς της λογικής, ούτε μάθημα πάνω σε αυτήν. Σε πολλούς μπορεί να ανακινήσει το ενδιαφέρον για την επιστήμη αυτή, ενώ σε άλλους, που ήδη την γνωρίζουν, την εμπεδώνουν κλπ μπορεί να τους οδηγήσει να αναζητήσουν τις ιστορίες, την δράση, τον περίγυρο κλπ αυτών, που αφοσιώθηκαν στην επιστήμη αυτή.
Η δομή του έργου είναι αρκετά έξυπνη και μοιάζει με τις ματρούσκες, τις ρωσσικές κούκλες, όπως ανέφερε και ένας εκ των συγγραφέων (κ. Δοξιάδης) σε πρόσφατη παρουσίαση μαζί με τον εικονογράφο. Το κόμιξ έχει μία αυτοαναφορικότητα, καθώς μέσα στις σελίδες του παρουσιάζεται η ιστορία της ίδιας του της δημιουργίας. Ο “καμβάς” της ιστορίας είναι μία διάλεξη του Ράσσελ στην Αμερική, λίγες ημέρες μετά την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Γνωστός ειρηνιστής ο Ράσσελ πιέζεται από διαδηλωτές να αφήσει τις διαλέξεις και λοιπές θεωρητικούρες και να συνδιαδηλώσει μαζί τους. Ο Ράσσελ, όμως, τους προσκαλεί στην διάλεξή του για να τους κάνει να προβληματισθούν οι ίδιοι και εκεί αφηγείται την προσωπική του, αλλά και την ευρύτερη προσπάθεια θεμελίωσης της λογικής και των θεμελίων των μαθηματικών. Με κινηματογραφική τεχνική voice over και αφηγηματικό ενεστώτα είναι και ο αναγνώστης στα καθίσματα του αμφιθεάτρου και πληροφορείται για αυτήν την διανοητική περιπέτεια των τέλων του 19ου αρχών του 20ου αιώνα.
Ο “τρελλός μαθηματικός” είναι ένα βολικό κλισέ, το οποίο είναι λανθασμένο. Υπάρχει ο αφηρημένος μαθηματικός, λόγω της υπερσυγκέντρωσής του. Φαινόμενα ψυχασθένειας έχουν εμφανισθεί περισσότερο στους χώρους της λογοτεχνίας ή και της μουσικής. Αυτά περίπου είπε ο κ. Δοξιάδης στην ίδια παρουσίαση. Συμπλήρωσε ότι τα όποια ποσοστά ψυχικών νόσων στον κλάδο των μαθηματικών βρίσκονται σε αυτούς (ή στο περιβάλλον), που ασχολήθηκαν με την λογική. Αυτή η η επισήμανση ήταν, που τον ώθησε να γράψει την ιστορία του Logicomix. Εδώ ας ανοίξω μια παρένθεση. Πρόσφατα συζητούσαμε για το βιβλίο αυτό με τον spikon, την σύζυγό του, τον 0to1, στο εορταστικό τραπέζι ενός φίλου, όπου μας είχε καλέσει. Μεταξύ άλλων τούς ανέφερα για το “κλισέ του τρελού μαθηματικού” για να σχολιάσει η σύζυγος του spikon ότι δεν επείθετο πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αυτό με προβληματισέ σε σχέση με το κατά πόσο βολικές μάς φαίνονται οι βεβαιότητες, ακόμα και εάν είναι ψευδείς. Έστω και εάν αναφέρονται σε κάτι, που δεν έχει και άμεση σχέση με εμάς. Φανταστείτε, λοιπόν, πόσο δυσκολευόμαστε να αλλάξουμε βεβαιότητες, έστω και ψευδείς, που έχουν άμεση σχέση με εμάς.
Βέβαια, νομίζω ότι απάντηση δεν δίνεται στο γιατί υπήρξε αυτή η σύμπτωση: Για τον ήρωα-αφηγητή Ράσσελ, η ενασχόληση με την λογική, η προσπάθεια θελελίωσης μοιάζει να είναι το αγκυροβόλιο στον φόβο της ψυχικής νόσου, που φαίνεται να κατατρέχει την οικογένεια, καθώς ένας θείος του ασθενούσε από αυτή, ενώ και ο γιός του Ράσσελ αυτοκτόνησε, προφανώς λόγω αυτής. Αντιθέτως, για τους άλλους “ήρωες” (ενδεικτικά ο Frege) δίνεται η εντύπωση ότι η “τρέλλα” ήταν η απέλπιδα προσπάθεια τους να θεμελιώσουν μέχρι τέλους τα μαθηματικά, να οικοδομήσουν ένα σύστημα απόλυτων αποδείξεων, όπου δεν θα χωρούσε κανένα λάθος ή ακόμα και να θεμελιώσουν την ίδια την Λογική σε λογικά θεμέλια, χωρίς να υπάρξει αυτοαναφορικότητα. Ο Kurt Goedel (καταθλιπτικός και θύμα ψυχικής νόσου και ο ίδιος) γκρέμισε τα όποια όνειρα, ενδεχομένως γλυτώνοντας τις επόμενες γενιές λογικών επιστημόνων από την αναζήτηση του αδύνατου- που ενδεχομένως μπορούσε να οδηγήσει στην παράνοια- αλλά ενδεχομένως και την στροφή τους σε άλλα σημεία ή και εξελίξεις της λογικής επιστήμης. Υποθέτω ότι είναι το ανάλογο με την επίδραση που είχε ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής: γκρέμισε τα όποια όνειρα κατασκευής του αεικινήτου.
Πολλοί είναι σκεπτικοί με την ένθεση της αρχαίας τραγωδίας. Προσωπική μου γνώμη είναι πως, όπως στην τραγωδία παρουσιάζεται την Αθηνά να δίνει σημείο επαφής μεταξύ λογικού-θετικού δικαίου και συναισθηματικής-δικαιοσύνης, που εκφράζουν οι Ερινύες, με αδιέξοδη την μεταξύ τους αποξένωση, έτσι και αντιστοίχως στον χώρο μεταξύ λογικής, συναισθήματος, φαντασίας κλπ.
Εξάλλου η αποκλειστική στήριξη στην λογική, αλλά και στο συναίσθημα δεν οδηγεί ούτε σε πιο επιτυχημένα άτομα και κοινωνίες, αλλά ούτε και σε πιο ευτυχισμένα. Στο κόμιξ βλέπουμε την αποτυχία του “λογικού” σχολείου του Ράσσελ, τον παραλογισμό του πολέμου. Εάν θυμάμαι δε καλά ο Hayek εξέφραζε την προτιμησή του στον αγγλικό (ορθότερα σκωτικό) φιλελευθερισμό, έναντι στον γαλλικό, διότι ο τελευταίος έδινε υπερβολική σημασία και λατρεία στη λογική, αγνοώντας συναισθηματικές κλπ ανάγκες των ανθρώπων, αλλά και την αξία της αφανούς γνώσης. Τα αυταρχικά καθεστώτα, σύμφωνα με την γνώμη του, έλκουν την καταγωγή τους από αυτήν την παράδοση, καθώς προσπαθούν να οικοδομήσουν την τέλεια κοινωνία, η οποία θα στηρίζεται σε απόλυτους λογικούς κανόνες.
Ας αναφέρω εδώ μια, κατά την γνώμη μου, παραδρομή στα “μπαλόνια” των διαλόγων, που καλό θα ήταν, να διορθωνόταν σε επόμενες εκδόσεις. Ο Βιττγκενστάϊν μιλά στον Ράσσελ, “γκάμπως έτζι”. Είναι μια σύμβαση, που προσπαθεί να αναπαραστήσει ότι κάποιος δεν μιλά την μητρική του γλώσσα, αλλά μια ξένη. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Βιττγκενστάϊν μιλα αγγλικά. Όμως, δεν είναι δυνατόν να μιλά “γκάμπως έτζι”, όταν απευθύνεται στον κύκλο της Βιέννης, ο οποίος θα αποτελείται από Γερμανόφωνους.
Το -ix στο Logicomix, μού θύμιζε Λατινικά (πώς θα ήταν Logicomix- *logicomicis; ) για αυτό και το βλέπω ως Λογκικόμιξ και όχι ως Λοτζικόμιξ.
Κριτικές για το βιβλίο επίσης:
Το χάπι της ανάγνωσης
του ανταποκριτή μας.
Με επιτυχία ολοκληρώθηκε την Παρασκευή στην Αθηλεξανδρούρτη το τρίτο συνέδριο γνωσιακής-πληροφοριακής και βιολογικής τεχνολογίας. Η, ανά διετία περιοδική αυτή έκθεση, συγκεντρώνει την αφρόκρεμα των επιστημόνων στον χώρο, όπως επίσης και βιομηχανίες με το βλέμμα στραμμένο στην τεχνολογία, που επενδύουν σε σχετικούς τομείς.
Να υπενθυμίσουμε ότι το θεωρητικό πρότυπο μιας μηχανής ολογραφικής αναπαράστασης ονείρων είχε διατυπωθεί παλαιότερα, για να ακολουθήσει μία πρακτική εφαρμογή του προτύπου. Τώρα, όλοι αναμένουμε την βιομηχανική της παραγωγή (αναμένεται σε 17 μήνες περίπου).
Στην φετινή έκθεση αυτό, που συγκέντρωσε τα βλέμματα όλων ήταν το χάπι της ανάγνωσης, που παρουσιάσθηκε από μια μικτή ομάδα νευρολόγων, γλωσσολόγων, γνωσιακών και ψυχολόγων, όπου μάλιστα συμμετέχουν και ερευνητές από την χώρα μας. Στο πειραματικό πρότυπο που παρουσιάσθηκε μοιράσθηκε, είχε συμπεριληφθεί ένα παιδικό παραμύθι 397 περίπου λέξεων (Η Πριγκήπισσα Τεχνοδάκτυλη και ο Διαστημοπλοιότης Πλάουκ-Σβαά). Το πρότυπο ήταν ένα χάπι-καραμέλα, στο οποίο είχε συμπεριληφθεί το παραμύθι. Οι τυχεροί, που το δοκιμάσαμε “διαβάσαμε”, “συναισθανθήκαμε” απ’ ευθείας το παραμύθι στον νου μας. Η ερευνητική ομάδα, είπε ότι στόχος της είναι την επόμενη τετραετία να έχουν καταφέρει να παρασκευάσουν χάπι με χωρητικότητα 17.000 λέξεων, όπως και να υπάρχει σε περισσότερες γεύσεις, καθώς τώρα υπάρχει μόνο σε φράουλα και καρπούζι.
Η εφεύρεση αυτή πρόκειται να φέρει την επανάσταση, αλλάζοντας τελείως τα δεδομένα με τα οποία χειριζόμαστε την γνώση, την ανάγνωση, την πληροφορία και την απόλαυση αυτών.
Μικτές αντιδράσεις από τον πνευματικό κόσμο
Ανάμικτα ήταν τα συναισθήματα από τον πνευματικό κόσμο της χώρας, αλλά και από τους βιβλιοπώλες. Οι τελευταίοι φοβούνται ότι στο τέλος τα βιβλία θα πωλούνται από τα φαρμακεία και συντονίζουν τις ενέργειές τους, ώστε να αποτραπεί αυτό. Ήδη έχουν συναντηθεί με τον Υπουργό Υγείας, ο οποίος έδειξε κατανόηση στα αιτήματά τους, -εάν και δεν δεσμεύθηκε- και έχουν κανονίσει συναντήσεις με τους Υπουργούς Παιδείας, Εμπορίου, αλλά και τους αρχηγούς των άλλων κομμάτων.
O Χαρτίων Μπαταρίας, καθηγητής υπερμετασύγχρονης λογοτεχνίας είναι σκεπτικός. ”Η ευκολία “κατάποσης” τίτλων, θα αμβλύνει το κριτήριο της επιλογής. Πέραν αυτού πρέπει να βρούμε και τα όρια του άπειρου εγκεφάλου. Όπως ένας κύκλος είναι ένα πεπερασμένο σχήμα, αποτελούμενο από άπειρα σημεία, έτσι και ο εγκέφαλός μας” δηλώνει.
Ο Φιλοπάπυρος Ακτινογράμματος, μέλος της Ακαδημίας και γνωστός λογοτέχνης (τελευταίο του βιβλίο Οι μετακβαντικές τριανταφυλλιές ψυθιρίζουν δέσμες δεδομένων) δήλωσε ότι ένας νέος κόσμος ανοίγεται. Η γνώση θα γίνει κτήμα όλων, για αυτό εφιστά την προσοχή να μην υπάρξουν ολιγοπωλιακές πρακτικές αλλά και να υπάρξουν προγράμματα βασικής εκπαίδευσης – όταν παραχθεί το χάπι αυτό βιομηχανικά και φτάσει στην χώρα μας. “Όσο και να παραμένει κάποιος ρομαντικός να θέλει να πιάσει την συσκευή ανάγνωσης στα χέρια του, να αρχίσει να νοιώθει τον γλυκό βόμβο του ανεμιστήρα και την θέρμη στα χέρια από την χρήση, δεν μπορούμε να παρεμποδίσουμε την πρόοδο”, συμπλήρωσε.
Δείτε:
και εδώ.
Με αφορμή την ανάγνωση του Logicomix
Σάββατο, 17, Ιανουαρίου, 2009 
Με αφορμή την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου ας εκφράσω μερικές απορίες μου για την λογική. Είναι απλές απορίες και δεν νομίζω να είναι καν του επιπέδου της λογικής, που διδασκόταν ή διδάσκεται στα σχολεία σήμερα.
1) Το αληθές και το ψευδές έχουν σχέση με το σε ποιά σύνολα ανήκουν οι προς εξέταση έννοιες; Σκέφτομαι το ακόλουθο παράδειγμα:
Όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί. (Α)
Ο Σωκράτης είναι θνητός. (Α)
Συνεπώς ο Σωκράτης είναι άνθρωπος. ( ; )
Η αυθόρμητη αντίδραση είναι να πούμε ότι είναι αληθές. Όμως, εάν το σκεφτούμε καλύτερα, ίσως και να μην είναι. Ενδεχομένως ο συγκεκριμένος Σωκράτης να μην ανήκει στο σύνολο των ανθρώπων, αλλά σίγουρα να ανήκει στο σύνολο των θνητών όντων να είναι π.χ ένα γαϊδουράκι.
2) Το αληθές και το ψευδές έχουν σχέση με τον πραγματικό κόσμο ή με τον κόσμο που δομούν οι προτάσεις; π.χ
Τα άλογα μιλάνε (Α)
Ο Ψαρρής είναι άλογο (Α).
Συνεπώς ο Ψαρρής μιλά. Στον κόσμο μας δεν συμβαίνει αυτό, αλλά στο στενό πλαίσιο του παραδείγματος το συμπέρασμα οφείλει να είναι αληθές.
Εάν διαθέτετε τις γνώσεις και μπορείτε να με διαφωτίσετε, σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για τον χρόνο, που θα μού διαθέσετε με τα σχόλιά σας
Σχόλια για το βιβλίο προσεχώς.
Τα ζώα σε μετάφραση
Το βιβλίο αυτό είναι άκρως ενδιαφέρον για όποιον έχει ζώα, ενδιαφέρεται για αυτά κλπ. Για πολλούς από εμάς υποθέτω ότι οι φυσιολατρικές-ζωολατρικές εγκυκλοπαίδιες θα ήταν από τις πρώτες επαφές μας με την εκλαϊκευμένη επιστήμη, αυτήν που συνήθως ικανοποιούμε με αναγνώσματα κυρίως μαθηματικού και του τομέα της φυσικής περιεχομένου.
Το βιβλίο αυτό, βέβαια, δεν μένει στον παλιό και εξιδανικευμένο “μπηχεβιορισμό”, αλλά προσπαθεί να ερμηνεύσει τα συναισθήματα και την συμπεριφορά των ζώων εμπαθητικά.
Αυτό, βέβαια, που κάνει μεγαλύτερη εντύπωση στο βιβλίο είναι η συγγραφέας του. Εξάλλου χωρίς την συγκεκριμένη συγγραφέα και την κατάστασή της, ενδεχομένως να ήταν δυσκολότερη η εμπαθητική περιγραφή των συναισθημάτων, συμπεριφορών και αντιδράσεων των ζώων στα ερεθίσματα. Η Temple Grandin, η κύρια συγγραφέας του βιβλίου είναι αυτιστική. Δεν είναι ιδρυματοποιημένη. Μη φέρνετε στον νου σας το Ο Άνθρωπος της Βροχής, ούτε και έχει μία “δουλίτσα” περιορισμένης ευθύνης και άνευ ουσιαστικής σημασιας για να έχει κάτι να κάνει, όπως ενδεχομένως και λανθασμένα να νομίζουμε ότι είναι ικανοί οι αυτιστικοί. Η συγγραφέας είναι καθηγήτρια Πανεπιστημίου και επίσης έχει σχεδιάσει ποικίλα συστήματα διαχείρισης, ευζωΐας και όσο το δυνατόν ανωδυνέστερης και αξιοπρεπέστερης σφαγής ζώων. Τα συστήματα αυτά αποτελούν κατά πολύ πρότυπο. Αγροκτήματα ζώων ανταποκρίνονται σε αυτά καθώς πολλές φορές εταιρείες που συνεργάζονται μαζί τους (πχ εταιρείες μαζικής εστίασης, κρεοπωλεία κλπ) αρνούνται να ανανεώσουν την συνεργασία, εάν τα πρότυπα αυτά δεν ακολουθηθούν αυστηρά ή στον ανώτερο δυνατό βαθμό.
Οι αναφορές που κάνει στα αγροτικά ζώα, φαίνονται αρκετές φορές βαρετές, εάν ο αναγνώστης είναι άνθρωπος της πόλης και δεν έχει επαφή με αυτά, αλλά είναι ενδιαφέρουσες πληροφοριακά και ενίοτε τραγικωμικές. Όπως παρακάτω: Σ’ ένα κοτέτσι είχε επέλθει καταστροφή, διότι οι κόκκορες βίαζαν και δολοφονούσαν τις κότες. Ποιό ήταν το μυστήριο; Πολύ απλά: προσπαθώντας να πετύχουν, μέσω διασταυρώσεων, μία συγκεκριμένη ιδιότητα στους κόκκορες (εάν θυμάμαι καλά, μεγαλύτερο στήθος άρα και φιλέττο αυτού) παράλληλα και προφανώς άθελα τους κατέστειλαν το ένστικτο του ερωτικού φλερταρίσματος. Ο κόκκορας ενστικτωδώς φλερτάρει (εκτελεί έναν τελετουργικό χορό), η κότα βλέποντάς το ενστικτωδώς αντιδρά. Σκύβει και αφήνει να ανεβεί ο κόκκορας να την γονιμοποιήσει. Οι κόκκορες εκείνοι δεν φλέρταραν, οι κότες δεν καταλάβαιναν για να σκύψουν με αποτέλεσμα στην προσπάθεια και στην μανία τους να τις γονιμοποιήσουν οι κόκκορες τις καβαλούσαν βίαια, τις τσιμπούσαν τις ξεπουπούλιαζαν και τις γρατζουνούσαν κλπ μέχρι που στο τέλος τις σκότωναν. Φυσικά, η συγκεκριμένη πτηνοτροφική μονάδα εμφάνισε ζημίες. Οπότε εδώ βλέπουμε και κάτι άλλο διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές. Ο μη-σεβασμός των “δικαιωμάτων” των ζώων, του χαρακτήρα τους κλπ δεν έχει μόνο ηθικά διλήμματα, αλλά μπορεί να έχει και δυσάρεστες οικονομικές συνέπειες. Το οικονομικό επιχείρημα νομίζω είναι αρκετά σημαντικό για να πεισθούν οι άνθρωποι να ενδιαφερθούν για έννοιες που τούς φαίνονται λίγο απόμακρες και μέχρι λίγα χρόνια πριν ακόμα και “κουλτουριάρικες”. Είναι δύσκολο να καταλάβεις, γιατί πρέπει να νοιαστείς για το περιβάλλον, εάν σού πουν, όμως, ότι αφορά την τσέπη σου…
Σκεπτόμενη με εικόνες, παρά με λέξεις, και υπερεπιλεκτική, η συγγραφέας μπορεί να μπει σχεδόν στο μυαλό των ζώων. Τα τελευταία είναι υπερεπιλεκτικά και αυτά. Όταν, λοιπόν, ο μη αυτιστικός δεν μπορούσε πχ να καταλάβει ότι μία αλυσίδα που έτριζε φόβιζε τα ζώα, η συγγραφέας το καταλάβαινε, όπως και ότι τρόμαζαν όταν έβλεπαν κάποιον έφιππο και μετά αφιππευμένο (εδώ μπορούμε να σκεφτούμε και τον μύθο των Κενταύρων ή και την εντύπωση των κονκισταδόρων στους Αμερικανούς ιθαγενείς).
Το βιβλίο, φυσικά, από μια άλλη οπτική μάς μιλά και για τους αυτιστικούς. Τόσο με την πράξη της συγγραφέως (να γράψει βιβλίο, αλλά και την γενικότερή της πορεία), όσο και αναλύοντας συμπεριφορές και σκεπτικά των ζώων, που φαίνονται να είναι κοινά. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι οι αυτιστικοί έχουν ένα χαμηλότερο (ζωώδες) επίπεδο αναπτύξεως. Απλώς κάποια σημεία του εγκεφάλου τους, φαίνεται να έχουν αναπτυχθεί διαφορετικά. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η διαφορετική αυτή ανάπτυξη, που οδηγεί στην υπερεπιλεκτικότητα, τους απορροφά τόσο χρόνο, που αδυνατούν να δομήσουν σχέσεις.
Μπορεί τα όσα γράφει για τα αγροτικά ζώα να τα βλέπει ο αναγνώστης της πόλης με ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, όμως, υποθέτω ότι περισσότερη προσοχή θα του τραβούν αυτά, που γράφει για τα κατοικίδια ζώα, όπως είναι οι σκύλοι. Η συγγραφέας δεν αρνείται τον ρόλο της εκπαίδευσης και της πειθαρχίας, αλλά αφήνει να διαφανεί ότι εάν κάποιος επιλέξει τον *canis dolophonicus, έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να έχει ένα σκυλί με επιθετική συμπεριφορά από αυτόν, που θα επιλέξει τον *canis provatus. Για την ακρίβεια, όχι τόσο να έχει επιθετική συμπεριφορά, αλλά είτε να τού αφυπνισθεί, είτε οι συνέπειές της να είναι σημαντικότερες. Διότι πολλές φορές και παρά την όποια εκπαίδευση, τα ζώα έχουν και ενστικτώδεις εγεγγραμένες συμπεριφορές. Έτσι, πχ, δεν θα ήταν και ότι καλύτερο να σκύψετε κατά μέτωπο το κεφάλι σε ένα κερασφόρο ζώο. Πολύ πιθανόν να νομίσει ότι θα θέλετε να μονομαχήσετε. Κέρατα δεν διαθέτετε (δεν αναφέρομαι στα συσχετιζόμενα με την συντροφική ή μη πίστη), το κρανίο σας έχει μικρότερη αντοχή, οπότε…Δυστυχώς πολλές φορές το κριτήριο επιλογής σκύλων είναι περίεργο. Κάποιοι αισθάνονται προφανώς ηδονή και εξουσία, διότι υποτάσσουν έναν “άγριο” σκύλο, άλλοι θεωρούν ότι το “άγριο” σκυλί είναι για τους άντρες, ενώ τα πιο ήρεμα για τις γυναίες κλπ. Άλλοι πολύ απλά έλκονται από την ομορφιά του σκύλου κλπ
Η συγγραφέας είναι κριτική επίσης και στο φαινόμενο της καθαρότητας της ράτσας, καθώς οδηγεί σε σκύλους με προβλήματα, μόνο και μόνο για να ικανοποιείται η αισθητική. Αναφέρει τον σκωτικό ποιμενικό, που από την εποχή της “Λάσσης” μέχρι σήμερα το κεφάλι του και το ρύγχος του έχουν γίνει επικίνδυνα στενά. Για την συγγραφέα η καλύτερη επιλογή είναι το θηλυκό ημίαιμο σκυλί.
Θυελλώδης ηρεμία
Πέμπτη, 8, Ιανουαρίου, 2009
Κατηγορία Πολιτική, Σκέψεις, Συζήτηση για την πόλη, Φιλοσοφία
Ετικέτες: συζήτηση για την πόλη, σκέψεις, φιλοσοφία, ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ελπίζω (Εμένα μού λέτε) , τώρα που δημοσιεύεται το άρθρο αυτό, δίοτι είχα ξεκινήσει μέρες να το συντάσσω και το είχα αποθηκευμένο-λίγες προσθήκες κάνω τώρα, η οργή να έχει κοπάσει, η ζωή να έχει επανέλθει στους φυσιολογικούς της ρυθμους και σημαντικότερο όλων να έχουμε συλλογισθεί (έστω να έχουμε ξεκινήσει) πώς φτάσαμε ως αυτό το σημείο και τί πρακτικά μπορούμε να κάνουμε τόσο για να αποτρέψουμε τέτοια δυσάρεστα περιστατικά, όσο και τις αιτίες, που χρησιμοποίησαν το περιστατικό αυτό ως αφορμή, για να οδηγηθούμε σε αυτή την βίαια εκτόνωση. Πρέπει να έχουμε αυτογνωσία, όμως, ότι όσο και εάν βρίσκουμε ελλατώματα στο υπάρχον πλαίσιο/σύστημα, η δύναμη της συνήθειας και της αδράνειας είναι μεγάλη. Χρειάζονται συγκροτημένα, μικρά βήματα και σε βάθος χρόνου.
Ας γράψω τώρα μερικές σκόρπιες σκέψεις, που έκανα κατά την διάρκεια των ημερών:
- Πρέπει να αποφασίσουμε, τί είδους αστυνομία θέλουμε και ιδιαίτερα τί είδους συμπεριφορά θέλουμε να έχει κατά την διάρκεια συγκεντρώσεων, που εκτρέπονται σε βιαιότητες. Παρακολουθώντας τα κανάλια έβλεπα δημοσιογράφους να αλλάζουν θέσεις σαν τα πουκάμισα ουρλιάζοντας από “πού είναι η Αστυνομία; Γιατί δεν επεμβαίνει;” μέχρι “Προκλητική επέμβαση! Γιατί βρίσκεται εκεί η Αστυνομία και ερεθίζει τους διαδηλωτές;” Τί Αστυνομία θέλουμε, λοιπόν, παρεμβατική ή όχι; Έχουμε σκεφτεί την πιθανότητα μιας άοπλης, αλλά καλά εκπαιδευμένης Αστυνομίας, για την καθημερινότητα, αλλά να υπάρχουν ένοπλα σώματα μόνο για ιδιαίτερες περιστάσεις, όπως είναι η καταδίωξη ληστών κλπ;
- Μπορούμε να δεχθούμε σε περιπτώσεις βίαιων επεισοδίων την ύπαρξη μιας επεμβατικής και κατασταλτικής αστυνομίας με σκοπό να απωθεί επιθέσεις και να προστατεύει τους πολίτες και το κράτος (εάν και νομίζω, ότι δυστυχώς προστατεύει με αντίστροφη ιεράρχηση), αλλά δεν μπορούμε να δεχθούμε μία Αστυνομία, που ασκεί υπέρμετρη βία ιδίως σε αυτούς, που έχει συλλάβει. Εικόνες με πηγαδάκια αστυνομικών, που κλωτσούν, δέρνουν, γρονθοκοπούν άτομα, που αδυνατούν να αντιδράσουν είναι ανεπίτρεπτες ακόμα και εάν το άτομο που συνελήφθη είναι επικινδυνότατο.
- Μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε την εγκατάσταση καμερών στα περιπολικά, στα όπλα, ακόμα και στις στολές των αστυνομικών; Ενδεχομένως να υπάρχει με την μορφή “μαύρου κουτιού”, ώστε να μην επιχειρούνται λαθροχειρίες. Θα μπορούσε μάλιστα να ορισθεί και ευρύτερη επιτροπή ελέγχουν του περιεχομένου, πέρα από τους υπευθύνους της Αστυνομίας, π.χ: μέλος ΜΚΟ, μέλος Βουλής, Συνήγορος του Πολίτη κ.τ.ο. Με την κάμερα ενδεχομένως να γνωρίζουμε καλύτερα τα περιστατικά.
- Αναφέραμε παραπάνω την υπέρμετρη βία, που βλέπουμε να ασκείται ορισμένες φορές από τις δυνάμεις καταστολής. Αυτό συμβαίνει πέρα από τον αδικαιολόγητο ερεθισμό τους και στο ότι δεν βλέπουμε τα πρόσωπά τους, γίνεται μάλιστα ακόμα δυσκολότερο, όταν φορούν τις αντιασφυξιογόνες μάσκες. Αυτό είναι που τούς επιτρέπει, σε όσους, την υπέρμετρη βία. Μία λύση ώστε να αποθαρρυνθούν είναι να έχουν πάνω στην εξάρτησή τους ευκρινώς τους αριθμούς τους, ώστε να μπορούν να τούς ζητηθούν ευθύνες σε περίπτωση που ξεπεράσουν τα όριά τους. Εάν ο αστυνομικός με αριθμό ΧΨΩ1234 ξέρει ότι θα ταυτοποιηθεί θα το σκεφτεί δύο φορές πριν υπερβεί τις αρμοδιότητές του και ουσιαστικά παρανομήσει. Όταν λέμε ευκρινώς θα πρέπει να είναι διακριτός από αρκετά μέτρα (ή έστω βήματα) απόσταση. Αυτό το λέω επειδή πολλοί ισχυρίζονται ότι έχουν όντως γραμμένους τους αριθμούς τους. Πού; Στις επωμίδες τους; Και με μέγεθος, που σχεδόν πρέπει να κρατάς μεγεθυντικό φακό; Πολλοί θα αντιτείνουν ότι η δυνατότητα ταυτοποίησης του αστυνομικού, που υπερέβη τα όριά του, μπορεί να οδηγήσει σε πράξεις αντεκδίκησης και πρέπει να σκεφτούμε και το περιβάλλον του. Να το τονίσουμε ρητά και κατηγορηματικά: Οι πράξεις αντεκδίκησης είναι ανεπίτρεπτες, παράνομες και ανήκουστες για μία κοινωνία, που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Η δικαιοσύνη είναι ο φυσικός χώρος επίλυσης των διαφορών και αίτησης αποκατάστασης των ζημιών. Πρέπει να παραδεχθούμε, δυστυχώς, ότι υπάρχουν μερικοί, που αυτό δεν το καταλαβαίνουν και θέλουν να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Η αστυνομία μπορεί να εγγυηθεί και την ασφάλεια του υπόπτου (ακόμα και μεταφέροντας τον σε κατάστημα κράτησης) και του περιβάλλοντός του. Άρα και του υπόπτου αστυνομικού. Όπως, λοιπόν, γνωρίζουμε τα ονόματα των πολιτών που είναι ύποπτοι για χειροδικίες ή ό,τι άλλο, έτσι πρέπει να γνωρίζουμε και των οργάνων της τάξης, που επέδειξαν υπέρμετρο ζήλο σε βαθμό κατάχρησης εξουσίας. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Τα “έλα μωρέ τώρα, πέντε φάπες παραπάνω, δεν έγινε και τίποτα” είναι ανεπίτρεπτο. Όσο για το συγκινησιακό: “Έχει μωρά παιδιά, τί θα γίνουν, εάν αποταχθεί τιμωρηθεί κλπ;”, νομίζω ότι είναι σκέψεις, που θα πρέπει να κάνει το όργανο της τάξης πριν υπερβεί τα όρια του, παρά η κοινωνία. Στον δε ισχυρισμό ότι ο ύποπτος του προσφάτου γεγονότος προφυλακίσθηκε να σημειώσουμε ότι υποπτέυεται για καταλυτικό γεγονός. Η σύσταση, η επίπληξη, η αρμόζουσα ποινή πρέπει να υπάρχει ακόμα και για τα μικρά. Έτσι θα αποφευχθούν τα σοβαρότερα και έτσι, εάν θέλετε, θα έχει κύρος προς τους πολίτες.
- Δεν θέλω να πιστέψω τις θεωρίες συνομωσίας, που λένε ότι μέρος των καταστροφών το κάνει το Κράτος ώστε να ζητήσουν οι πολίτες περισσότερη αστυνόμευση και προστασία, ούτε αυτούς, που με καφενειακή ανευθυνότητα εισηγούνται κάτι τέτοιο. Εξάλλου σήμερα φαίνεται αρκετά παρωχημένη η ιδέα ότι το Κράτος είναι και οφείλει να είναι πάνω από όλα ακόμα και ηθικά.
- Σε κάποια πλάνα είδαμε ανθρώπους με κουκούλες μπροστά από τα όργανα της τάξης. Δεν ξέρω, ποιός τους έχρισε αυτοπρόσκλητους συμμάχους, αλλά η Αστυνομία δεν τους χρειάζεται.
- Τα μεμονωμένα περιστατικά δεν χαρακτηρίζουν το σώμα. Δεκτόν! Όπως και τα μεμονωμένα περιστατικά πειραγμένων ταξιμέτρων δεν χαρακτηρίζουν τους ταξιτζήδες, τα μεμονωμένα περιστατικά “φακελακίου” δεν χαρακτηρίζουν τους γιατρούς και τα μεμονωμένα περιστατικά δεσποτοσατραπισμού δεν χαρακτηρίζουν το σώμα των δημοσίων υπαλλήλων. Όμως, επιθυμούμε από τους οικείους κλάδους ρητή καταδίκη των περιστατικών και των προσώπων, που υπέπεσαν σε παράπτωμα και όχι αοριστολογίες και κακώς εννοούμενη συναδελφική αλληλεγγύη.
- Δημοσιογράφος με τόνο φωνής, που υποδήλωνε θέση, όχι ψύχραιμη περιγραφή: “τού πετάνε μπουκάλια και απαντά με δακρυγόνα”. Σχόλια: Η αντίδραση μπορεί να είναι όντως υπερβολική μπροστά στην επίθεση. Από την άλλη δεν έραιναν τον αστυνομικό και με ροδοπέταλα.
- Η σχέση των πολιτών με την Αστυνομία δεν μπορεί παρά να είναι σχέση αμοιβαίου σεβασμού. Αγάπη δεν μπορεί να υπάρχει, όχι τόσο γιατί δεν αναφερόμαστε σε πρόσωπα, αλλά σε θεσμούς, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι η Αστυνομία είναι ένα αναγκαίο κακό. Όταν φτάσουμε σε μια κοινωνία, όπου δεν θα ενδιαφέρει κανέναν, εάν κάποιος άλλος του πάρει έαν αντικείμενο για να το χρησιμοποιήσει, χωρίς να το ιδιοποιηθεί, αλλά θα είναι και πάλι διαθέσιμο, όταν θα πάψει η αίσθηση της ιδιοκτησίας κλπ, τότε θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για κατάργηση της Αστυνομίας, αφού δεν θα υπάρχουν και κλοπές κλπ. Χρειαζόμαστε, βέβαια, και μία κοινωνία, που δεν προσφεύγει καθόλου στην βία κλπ. Τότε προφανώς η Αστυνομία δεν θα έχει λόγο ύπαρξης. Τώρα έχει. Να σημειώσουμε κιόλας, ότι μια κοινωνία χωρίς ιδιοκτησία δεν θα είναι απαραίτητα καλύτερη, όπως ενδεχομένως κάποιοι να ονειρεύονται. Θα είναι διαφορετική.
- Για άλλη μια φορά βγήκε ο ξενοφοβικός εαυτός μας, αφού ακούγαμε για “ξένους, που έχουν βγει και πλαιτσικολογούν”, μέχρι ότι η κρίση οργανώθηκε από τον αποσυρόμενο George Bush για να μας εκδικηθεί, που βάλαμε veto στην ένταξη της ΠΓΔΜ στην Ατλαντική Συμμαχία. Άλλη δουλειά δεν είχε. Μήπως έβαζε και κανέναν από το υπηρετικό προσωπικό του Λευκού Οίκου να του ψυθιρίζει κάθε πρωί, καθώς θα περιέχυνε τις προεδρικές τηγανίτες με σιρόπι σφενδάμης, “Sir, Remember the Greeks!” ;
- Ο θάνατος ήταν η αφορμή για τις ταραχές. Τα αίτια, πολλοί εγκυρότεροι από εμένα είπαν, ήταν διαφορετικά: έλλειψη προοπτικής, απελπισία στους νέους κλπ. Όμως, νομίζω ότι οι βιαιοπραγούντες καπηλεύθηκαν τα αίτια, όπως και επίσης είχαν θύματα, που δεν έφταιγαν: από τον “πλουτοκράτη”, που τού ‘καψαν την λιμουζίνα, μέχρι τον “φτωχό παππούλη”, που τού ΄σπασαν το καροτσάκι με τα φυστίκια.
- Κάποτε ο εχθρός ήταν η “μπουρζουαζία”. Καθώς ο τρόπος ζωής της είναι γοητευτικός, αλλά δύσκολος να τον επιτύχεις υλικά, ακόμα και την επίφασή του, εχθρός αναγορεύθηκε ο μικροαστισμός. Γενικά τα κοινωνικά σημαινόμενα είναι περίπλοκα, αλλά αναρωτιέμαι εάν ξέρει κανείς το περιεχόμενο του όρου “μικροαστός” κλπ: διακρίνω από μία μετωνυμία του παλαιότερου απαξιωτικού plebs ή “βλαχαδερά”, μέχρι οι άσχετοι, η μάζα, αυτοί, που στερούνται αισθητικής. Γενικότερα η λέξη ομπρέλλα, που καλύπτει αυτό, που δεν θέλουμε να είμαστε.
- Κάποιοι γονείς είπαν ότι απαγόρευσαν στα παιδιά τους να παραβρεθούν στις διάφορες εκδηλώσεις, άλλοι ότι τα ενθάρρυναν. Καλώς ή κακώς έπραξαν. Βρήκα, όμως, απαράδεκτους αυτούς που έλεγαν: “Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει”. Δεν είναι ενήλικα άτομα. Εϊναι κηδεμονευόμενα άτομα και οι γονείς τους έχουν ευθύνη. Το “μπορεί να κάνει ό,τι θέλει”, μού έκανε πιο πολύ σε γονεϊκό “που να μπλέκεις”, παρά σε προσπάθεια εμπέδωσης της πραγματικής αυτονομίας του παιδιού.
- Για άλλη μια φορά δεν έγινε σεβαστό το τεκμήριο της αθωότητας, ακόμα και από τα πιο επίσημα χείλη.
- Αηδίασα με την υποκρισία και την ασυνέπεια. Αυτών, που αναφέρθηκαν στην γυναίκα και παιδιά, που έχει πίσω του ο κατηγορούμενος αστυνομικός (χωρίς να έχουν ποτέ προβληματισθεί με γυναίκες, παιδιά κλπ, που αφήνουν ύποπτοι συλληφθέντες πχ για ληστείες, κλοπες κλπ), εκείνων, που ενώ διαμαρτυρήθηκαν για τον άδικο θάνατο του παιδιού, δεν διαμαρτύρονται ποτέ για τον θάνατο ενός αστυνομικού, εάν δεν επιχαίρουν κιόλας, και φυσικά αυτών, που θέλουν δικαιοσύνη a la carte: να τιμωρείται ο πολίτης, αλλά όχι ο νταής αστυνομικός, να εξαντλείται η αυστηρότητα της δικαιοσύνης στον αστυνομικό, αλλά καμμία δίωξη για τους δικούς μας. Mon Dieu, εσείς που έχετε αυτές τις απόψεις, νομίζετε ότι στέκεστε απέναντι, αλλά στην ουσία είστε πλησίστιοι.
- Η ζωή δεν μπορεί να αξιολογηθεί, ούτε θετικά ούτε αρνητικά: δεν αποτελούν δικαιολογίες ούτε ότι ήταν “έφηβος”, “πλούσιος”, φτωχός”, “αστυνομικός”, “μπάτσος”, “μεγάλος”, “μικρός”. Η ζωή έχει ανυπέρβλητη αξία.
- Σχετικά με το πλέον πρόσφατο γεγονός: το να πυροβολείς κάποιον άσχετο μόνο και μόνο επειδή είναι αστυνομικός υποκρύπτει “λογικές”συλλογικής ενοχής και αυτό είναι ανεπίτρεπτο.
- Ανεπίτρεπτο είναι επίσης το να αυτοχρίζονται κάποιοι αυτόκλητοι τιμωροί- Όχι στο όνομά μας.
- Υποθέτω στα γεγονότα της πρόσφατης περιόδου κάποιοι θα πέταξαν πέτρες για τον χαβαλέ και τον μπούγιο. Κάποιοι συνειδητοποιημένα για να “πονέσουν την εξουσία”. Δεν μπορώ να τους δικαιολογήσω και ταυτοχρόνως θεωρώ υπεραπλουστευτική την άποψη, που μπορεί να λέει ότι αυτοί που σήμερα πετάνε μια πέτρα, αύριο θα χρησιμοποιούν πυροβόλα όπλα. Όμως, η νομιμοποίηση της “soft” ( ; ) κοινωνικής βίας άνοιξε την όρεξη σε κάποιους να νομίσουν ότι υπάρχει νομιμοποίηση για κάτι πιο δραστικό. Καμμιά νομιμοποίηση στην βία και την τρομοκρατία.
- Δημοσιογράφος σχολίαζε για το πρόσφατο γεγονός ότι μιλώντας με πηγές πως τού είπαν, πως φοβούνται ότι οι υπάρχουσες ( ; ) , εν αναπτύξει ( ; ) κλπ ομάδες βίας δρουν αυτόνομα και χωρίς σεβασμό στην ιεραρχία, όπως γινόταν παλαιότερα δείγμα ότι έβαλαν εναντίον ενός εργαζομένου των 700 ευρώ, εν αντιθέσει με παλαιότερα. Το φρικτό ήταν η ανάγνωση , πίσω από τις γραμμές, που υποννοούσε ο δημοσιογράφος. Δηλαδή παλαιότερα η ύπαρξη “ιεραρχίας” και το ότι τα θύματα δεν άνηκαν στην τάξη των αντιστοίχων τότε 700 ευρώ, δικαιολογούσε τις δολοφονίες τους; Δεν υπήρχε καμμία δικαιολογία για τις δολοφονίες και τις απόπειρες και ούτε υπάρχει για την πρόσφατη απόπειρα. Ας μην ξαναφτάσουμε στον “μιθριδατισμό” της παλαιότερης εποχής, όπου λίγο πολύ είχε περάσει η λογική: “Ευτυχώς σε εμένα και τους δικούς μου δεν είχε γίνει τίποτα, αλλά ο Τάδε, που τον πυροβολήσαν κάτι θα είχε κάνει”. Όπως και πριν καμμιά δικαιολογία για την τρομοκρατία.
Κλείνοντας δεν γνωρίζω, πώς μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο. Ίσως με το να μην έχουμε οράματα, καθώς τα οράματα είναι νεφελώδη και μπορεί να οδηγήσουν σε συγκρούσεις μεταξύ οραμάτων, σε βία κλπ. Υπάρχουν, όμως, μικρά βήματα, που μπορεί να κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο, ξέρετε : δεν πετώ τα σκουπίδια μου στον δρόμο, είμαι ευγενικός, δεν παρκάρω στην ράμπα των πεζών κλπ.
Το Νησί των Χριστουγέννων
Τον περασμένο Νοέμβριο, ο enteka είχε ανεβεί στο Χαλάνδρι (ή μήπως κατεβεί για τα δικά του γεωγραφικά δεδομένα, με βάση, όμως, τις συμβάσεις του χάρτη; ) για να παρουσιάσει το νέο του βιβλιό το Χρυσό Βουνό. Πήγαμε με την φίλη μου και με μια μαθήτριά της στην παρουσίαση, αλλά κάτι οι λάθος χρονικοί υπολογισμοί, κάτι το ψάξιμο για παρκάρισμα κλπ, στο τέλος δεν προλάβαμε την παρουσίαση. Προλάβαμε λίγο την συζήτηση, που είχε ο enteka, και τού εκφράσαμε και απορίες μας. Αγόρασα ένα αντίτυπο του Το Χρυσό Βουνό, και ένα Το Νησί των Χριστουγέννων, τα οποία και μού υπέγραψε και έγραψε μια μικρή αφιέρωση. Το αντίτυπο του Το Νησί των Χριστουγέννων έχει, μάλιστα, μια μικρή ιδιομορφία. Τελειώνει το βιβλίο, αναφέρεται το βιογραφικό του συγγραφέα και μετά επανέρχεται ξανά στην σελίδα 177 μέχρι το τέλος.
Έβαλα τα βιβλία στην βιβλιοθήκη μου, έκανα μια μικρή επανάληψη, καθώς το θυμήθηκα στο Χώρα των Μαγικών Ονείρων, καθώς εκτός από την ατελείωτή μου λίστα βιβλίων προς ανάγνωση που είχα και που διάβαζα, προτίμησα να διαβάσω το Νησί των Χριστουγέννων την κατάλληλη εποχή: δηλαδή την περίοδο των Χριστουγέννων.
Το βιβλίο το καταχάρηκα. Ο τρόπος γραφής του ήταν ανάλογος με το prequel του. Ο enteka μπορεί να έχει ως ήρωές του σημερινά παιδιά, συνδεδεμένα με το Internet και λοιπά, αλλά στην ουσία κάνει αναφορές στην παιδική ηλικία όλων ημών, που μεγαλώσαμε την δεκαετία του 1980, τότε που ο Φάντομ Ντακ, ο Σούπερ Γκούφυ, ο Αστυνόμος Σαΐνης (γενικά όλοι οι καρτουνίστικοι ήρωες) ήταν εξίσουν δημοφιλείς, εάν όχι δημοφιλέστεροι από την Χιονάτη, την Σταχτοπούτα και τον Παπουτσωμένο Γάτο.
Η υπόθεση σε ένα νησί, με ένα κάστρο και έναν κακό ιδιοκτήτη, οι Στε γνωρίζουν νέους φίλους (ένα αγοράκι μικρό πανεπιστήμονα και ένα κοριτσάκι πάμπλουτο και μες στην μόδα και το life style). Το κοριτσάκι χάνει την γάτα του στο κάστρο και όλοι μαζί το ψάχνουν μπάινοντας στην κυριολεξία μέσα σε πίνακες, οι οποίοι στολίζουν τις εισόδους των δωματίων. Ο enteka γράφει ότι το εξώφυλλο του βιβλίου Γνωριμία με την Ζωγραφική ( εγώ έχω το Γνωριμία με την Μουσική) τον ενέπνευσε στην συγγραφή του βιβλίου. Εμένα μού είχε κανεί εντύπωση ένα άλλο παράδειγμα (νομίζω από το ίδιο βιβλίο) : αυτό της χειμωνιάτικής σκηνής, όπου, εάν κοιτάξει κανείς πιο προσεκτικά δεν βλέπει χαρά, αλλά στρατιώτες να αρπάζουν παιδιά από τις μανάδες τους και να τα σφάζουν: πρέπει να ήταν αυτός ο πίνακας. Ο συγγραφέας ήθελε να δείξει στον αναγνώστη του να προσέχει, τί βλέπει.
Επιστρέφοντας στο βιβλίο, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι ο συγγραφέας βάζει τους ήρωές του σε εναλλακτικά σύμπαντα, αυτά των πινάκων στην συγκεκριμένη περίπτωση. Ασχολείται φυσικά και με το ζήτημα, όχι μόνο των “φωτεινών” ονείρων, αλλά και της δυνατότητας κοινής τους εμπειρίας μεταξύ των ατόμων, όχι ως αφήγημα, αλλά ως καθεαυτό ονειρικό βίωμα.
Εάν και ο ίδιος ο χώρος των βιβλίων οικοδομεί ένα ξεχωριστό φανταστικό σύμπαν, μπορώ να πω ότι με μπέρδεψε η κατάλυση των δεσμών μεταξύ αφυπνισμένης και ονειρικής πραγματικότητας και θα προτιμούσα να ήταν διακριτά. Το σπίτι, που κληρονομούν στο πρώτο βιβλίο θα μπορούσε να θεωρηθεί εγγραφή και αποτύπωση στον νου κάποτε και ανάκλησή του σε όνειρο. Όμως, θα προτιμούσα να είναι ένα κανονικό σπίτι, που να αφυπνίζει την ονειρική φαντασία, παρά να είναι το ίδιο μαγικό. Προτιμήσεις είναι αυτές και οι οποίες στο κάτω κάτω δεν πολυμειώνουν την απόλαυση του αφηγήματος και της σειράς γενικότερα.
Ο συγγραφέας γράφει οτι ένας πίνακας τον ενέπνευσε για το βιβλίο. Θα ήταν όμορφο να το παραθέσει και όλους τους υπόλοιπους, εάν είναι υπαρκτοί, στους οποίους περιηγήθηκαν οι ήρωες και οι φίλοι τους. Δεν νομίζω ότι θα έδινε στην φαντασία των αναγνωστών του “μασημένη τροφή”. Αντιθέτως, θα την βοηθούσε ακόμα περισσότερο και θα μπορούσε να αποτελέσει και μία εισαγωγή ένα περαιτέρω έναυσμα για ενδιαφέρον στον χώρο της τέχνης.
Παρατηρήσεις στην φυσική του Άη Βασίλη
Συζητούσαμε με τον spikon και τον 0to1 πρόσφατα το ζήτημα της φυσικής του Αη Βασίλη. Τα γνωρίζετε: εάν ο Rudolph είναι αρσενικός ή θηλυκός, με τί ταχύτητα πρέπει να κινούνται οι τάρανδοι και το έλκηθρο, και κατά πόσο αυτό επηρεάζει την μάζα τους, την ταχύτητα κινήσεων μεταξύ παρκαρίσματος του ελκήθρου, μοιράσματος των δώρων και βρώσης των γλυκισμάτων, επιστροφής και ξεκίνημα για το επόμενο σπίτι κλπ
Τούς έθεσα τις ακόλουθες παρατηρήσεις:
- Είναι πιθανόν να μην λαμβάνουν όλα τα παιδιά δώρα, καθώς κάποια είναι είτε άτακτα, είτε ετερόθρησκα. Ας δεχτούμε, όμως, ότι παίρνουν όλα ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και συμπεριφοράς.
- Τα δώρα δεν τα μοιράζει μόνο ο Άγιος Βασίλης. Ο Άγιος Βασίλης τα μοιράζει στην Ελλάδα, ο Pere Noel στην Γαλλία, το παιδί-Χριστός στην Γερμανία, η Μπεφάνα στην Ιταλία, ο Παγωμένος-Παππούς στην Ρωσσία κλπ. Συνεπως, όχι ότι δεν έχει τις δυσκολίες της, αλλά η αποστολή κατανομής των δώρων μοιράζεται.
- Το ζήτημα είναι ότι δεν υπάρχει ισοκατανομή. Ο Άγιος Βασίλης έχει να επισκεφθεί τα λιγότερα παιδιά από όλους. Ο Pere Noel με την Μπεφάνα, πρέπει να μην αλληλοαδικούνται. Τα μεγέθη αλλάζουν στην περίπτωση του παιδιού-Χριστού για να γίνουν σχεδόν δυσθεώρητα σε αυτά του Παγωμένου-Παππού.
Καλή και ευτυχισμένη νέα χρονιά!!!
