Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να δώσω την δική μου, λογική -ή έστω λογικοφανή- ερμηνεία.

• Ο λαός, που αναφέρεται στην ΠΔ, ως Ισραηλίτες, Εβραίοι κλπ είναι ένας Σημιτικός λαός. Σημιτικός λαός είναι και οι Άραβες, όπως αντιστοίχως και οι Έλληνες ανήκουν στην ευρύτερη Ινδοευρωπαϊκή οικογένεια. Αναφέρομαι κυρίως στον πυρήνα, διότι αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν καθαρές ομοεθνίες σήμερα. Επιπλεόν το να τούς δώσεις περισσότερη σημασία από την προσήκουσα μπορεί να οδηγήσει σε ρατσιστικές ιδεοληψίες.
• Η εγκατάσταση και η φυγή από την Αίγυπτο, αλλά και η Βαβυλώνια αιχμαλωσία φέρνουν τον λαό αυτό σε επαφή με συγγενικούς λαούς. Μπορώ να υποθέσω ότι φεύγοντας από την Αίγυπτο, ή επιστρέφοντας από την Βαβυλώνα, όπου φυσικά δεν μού φαίνεται και τόσο λογικό ότι είχε εξορισθεί όλο το Ισραήλ, τις τάξεις των Ισραηλιτών ακολουθούν Αιγύπτιοι και Βαβυλώνιοι αντιστοίχως.
• Οι Ισραηλίτες, σε αντίθεση με τους Φοίνικες και τους Έλληνες, δεν ήταν προσανατολισμένοι προς την θάλασσα, ούτε ανέπτυξαν δίκτυο αποικιών.
• Η γεωπολιτική πραγματικότητα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά και η καταστροφή του Ναού, οδηγούν σε εθελοντικές ή και σε αναγκαστικές εξορίες και έτσι εμφανίζονται οι πρώτες εβραϊκές κοινότητες εκτός της Γης Χαναάν. Φυσικά, όπως και στην περίπτωση της Βαβυλώνιας αιχμαλωσίας, και εδώ αδυνατώ να πιστέψω ότι έφυγε όλος ο πληθυσμός. Για να περιορισθούμε στα καθ’ ημάς, τότε δημιουργούνται και οι πρώτες κοινότητες στην Ελλάδα και όχι τον 15ο αιώνα με την εξορία των Εβραίων από την Ισπανία. Απλώς η τελευταία ήταν η μαζικότερη μετεγκατάσταση μια Διασπορά της Διασποράς, εάν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε έναν τέτοιον όρο.

Μέχρι στιγμής, όμως, δεν έχει απαντηθεί το ερώτημα της Διασποράς και ειδικότερα της μακραίωνης Διασποράς. Διασπορά έχουν αντιστοίχως και οι Έλληνες, αλλά δεν συγκρίνεται με την Εβραϊκή. Η ελληνική Διασπορά είναι είτε σύγχρονη, είτε κύματα ανεξάρτητης Διασποράς ανά τους αιώνες. Με λίγα λόγια η ελληνική κοινότητα της Μασσαλίας (εάν υπάρχει, ως παράδειγμα το αναφέρω) δεν είναι κάτι το συνεχές από τα προχριστιανικά χρόνια μέχρι σήμερα. Τα μέλη της έγιναν Γάλλοι, χωρίς να διατηρήσουν κανένα έθιμό τους, πέρα ίσως από μία μυθολογική ανάμνηση. Μετά η κοινότητα ανανεώθηκε κλπ. Τί έκανε π.χ, λοιπόν, τους Εβραίους-Γάλλους σε αντίθεση με τους Έλληνες-Γάλλους να μείνουν τέτοιοι και όχι απλώς Γάλλοι; Νομίζω τα ακόλουθα, πέρα από την συσπείρωση λόγω των αρνητικών εξωτερικοτήτων, που προκάλεσαν ο αντισημιτισμός κλπ. Εάν μοιάζει ότι επικεντρώνομαι στην ελληνική πλευρά του φαινομένου, δεν είναι διότι δεν πιστεύω ότι τα συμπεράσματα δεν εφαρμόζονται ευρύτερα, αλλά διότι νομίζω ότι έχω στοιχειωδώς καλύτερη εποπτεία.

• Ο μονοθεϊσμός. Εδώ χρειάζονται, βέβαια, εξειδικευμένες γνώσεις θεολογίας και θρησκευτικής ιστορίας για να καταλάβει κανείς το πώς εξελίχθηκε και το τί σημαίνει ο μονοθεϊσμός των Εβραίων. Σημαίνει ότι αυτοί πιστεύουν στον έναν Θεό, αφήνοντας τους άλλους λαούς να πιστεύουν σε ότι θέλουν; Σημαίνει ότι μόνο ο Θεός τους υπάρχει και ότι οι άλλοι είναι φαντάσματα του νου; Μην ξεχνάμε, εάν και εδώ αναφέρομαι στην ελληνική γλώσσα, ότι το πιστεύω έχει και την έννοια της σχέσης εμπιστοσύνης και δευτερευόντως της αποδοχής ύπαρξης. Οι Έλληνες πίστευαν και λάτρευαν το Δωδεκάθεο και οι Φοίνικες στον Βάαλ κλπ. Όταν οι δύο λαοί συγκρόυσθηκαν στην Νότια Ιταλία θεωρήθηκε αντιστοίχως από τους αντιμαχομένους ότι συγκρούονταν στον ουρανό και οι θεοί τους. Όταν λατρεύεις, λοιπον, πολλούς θεούς είναι ευκολότερο να αποδεχθείς και κάποιον παραπάνω. Αντιθέτως, όταν λατρεύεις μόνον έναν, ο Οποίος συγκεντώνει όλες τις ιδιότητες δεν έχεις ανάγκη για κάτι παραπέρα. Συνεπώς μπορείς και κρατάς την διακριτή σου ταυτότητα, όταν αρχίζει και επιδρά ο θρησκευτικός και αργότερα ο ευρύτερος σηγκρητισμός.
• Το εάν υπάρχει ή όχι θεός και πόσοι δεν είναι ερώτημα που μπορεί να απαντηθεί. Αυτό, που γνωρίζουμε, ότι υπάρχει είναι ο φόβος για το άγνωστο, το άγχος του θανάτου, ο φόβος της ανυπαρξίας. Τέτοιες ανησυχίες έχουν όλοι οι άνθρωποι και σε όλες τις εποχές. Έχουμε την ψευδαίσθηση, πολλές φορές ρατσιστική, ότι οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν απολύτως ορθολογιστές, ότι το μεταφυσικό, το μαγικό, το θεολογικό έλειπε. Φυσικά και όχι! Ακόμα και το θεολογικό δεν περιοριζόταν σε κάτι το φιλοσοφικό-διανοητικό, αλλά επεκτεινόταν και σε πρακτικές αντιλήψεις συναλλαγής κλπ. Ας μην ξεχνάμε και την μυθολογία με τον Άδη, τα Ηλύσια Πεδία, τις ψυχές φαντάσματα. Είναι δύσκολο για τον άνθρωπο να αποδεχθεί το: “Είσαι μόνος στον κόσμο. Πορεύσου! Μέτα είτε υπάρχει είτε όχι Θεός, εσύ δεν θα υπάρχεις”. Λίγοι το αποδέχονται. Άλλοι φτάνουν στο άλλο άκρο της μοιρολατρίας. Οι περισσότεροι ίσως προσπαθούν να ισορροπήσουν στην κόψη του ξυραφιού με διαφόρους τρόπους προσωπικής φιλοσοφίας και ψυχολογίας. Όμως, στην φασματική ύπαρξη των αρχαίων Ελλήνων κλπ, ο Ιουδαϊσμος και μετέπειτα ο Χριστιανισμός, ο οποίος ας μην ξεχνάμε βασίζεται σε αυτόν, αντιπαραβάλλουν την πλήρη αποκατάσταση της ύπαρξης μέσω της Ανάστασης. Επιπλέον δεν υπάρχει υπόσχεση για έναν ισορροπημένο κόσμο, αλλά για έναν κόσμο, όπου θα βασιλεύει το Καλό με το Κακό να έχει αναιρεθεί στους καινούς αιώνες.

Προσπαθώντας να ενώσω τα παραπάνω, ισχυρίζομαι ότι κάτοικοι των περιοχών, στις οποίες εγκαταστάθηκαν εξόριστοι Εβραίοι, βρήκαν ελκυστικό το μεταφυσικό μήνυμα του Ιουδαϊσμού-ή ενδεχομένως και άλλα, που μπορεί να προσέφερε η κοινότητα αυτή- και προσχώρησαν σε αυτόν. Για αυτό και συναντά κανείς και Έλληνες Εβραίους και Γάλλους Εβραίους κλπ, ή και για να το κάνουμε παραστατικότερο από ξανθούς, κάτασπρους γαλανομάτηδες βορειοευρωπαίους Εβραίους, μέχρι μαύρους Εβραίους (εδώ υπάρχει και μια μυθολογική σύνδεση με την βασίλισσα του Σαβά, νομίζω). Βέβαια, από την άλλη ως αντεπιχείρημα στα περι “ελκυστικού μηνύματος”, θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν και την απαίτηση του Ιουδαϊσμου για την περιτομή και τα περίεργα αισθήματα, που δημιουργεί η διαδικασία αυτή. Φυσικά, πέρα από τα παραπάνω θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν και περιπτώσεις γάμων κλπ, όπου όταν κάποιος μπάινει σε μία σχέση, όπου το ένα μέλος ανήκει σε αρκετά “σφικτή” κοινότητα, μάλλον προσχωρεί το ουδέτερο μέρος, παρά χαλαρώνει το άλλο.
Το ότι οι άνθρωποι αυτοί μεταστράφηκαν, κατά την διάρκεια των αιώνων στον Ιουδαϊσμο -όπως και υποθέτω και εξόριστοι και απογονοί τους Σημίτες-Εβραίοι σε άλλες θρησκευτικές και πολιτικές κοινότητες αντιστοίχως- δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι εγκατέλειψαν τα υπόλοιπα έθιμα, αλλά και την προσήλωσή τους στην τοπική κοινότητα, που άνηκαν. Ακόμα και την γλώσσα τους δεν την εγκατέλειψαν για την Εβραϊκή, αφήνοντας την τελευταία ως λειτουργική: έτσι στον γερμανόφωνο χώρο έχουμε τα γίντις, στην Ιβηρική και μετά στην Θεσσαλονίκη τα Λαντίνο (τα οποία σήμερα μάς δείχνουν, πώς ήταν η καστιλλιανική τον 15ο με 16ο αιώνα) κλπ.

Ενδεχομένως να αντιτείνετε ότι αυτή η αφοσίωση δεν ισχύει, αφού Εβραίοι από διάφορα μέρη του κόσμου αποφάσισαν να πολιτογραφηθούν Ισραηλινοί μετά την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ το 1948. Άσχετα με το σε ποιό έθνος και φυλή άνηκαν αποφάσισαν να το εγκαταλείψουν και ότι με λίγα λόγια το “πρόδωσαν”. Εδώ νομίζω θα πρέπει να σκεφθείτε βαθύτερα και να κάνετε μιά άσκηση ενσυναίσθησης. Πώς θα αισθανόσαστε, εάν σας κατηγορούσαν για όλα τα κακά του κόσμου, και λόγω αυτής της ιδεοληψίας βιαιοπραγούσαν εναντίον σας; Δεν θα νοιώθατε ελκυστική την ιδέα ενός δικού σας Κράτους, να τους αφήσετε και να σας αφήσουν ήσυχους;
Καθώς δεν ανήκω στην κοινότητα μπορεί και να έχω γράψει θεωρίες, που δεν ισχύουν. Θα χαιρόμουν, λοιπόν, να έβλεπα σχόλια, σχετικές αναρτήσεις κλπ από ιστολόγους, που ανήκουν, συνδέονται ή γνωρίζουν για την κοινότητα αυτή όπως οι
Αθήναιος.
Abravanel.
Dr Moshe. Για τον τελευταίο έχω και μια ειδικότερη γλωσσολογική απορία:
Dr Moshe,
Υπάρχει ένας “λαϊκός γλωσσολογικός νόμος”, δηλαδή όχι πόρισμα των επιστημόνων γλωσσολόγων, ο οποίος λέει ότι στον Βορρά το /r/ προφέρεται με την σταφύλη (το γαλλικό “ρω”), ενώ στον Νότο “ρολλάρεται”, όπως στα Ιταλικά και τα Ελληνικά. (Το Βορράς και το Νότος σε σχέση με το Βόρειο ημισφαίριο, την Ευρώπη και την Μεσόγειο).
Όμως, όταν, στις ειδήσεις π.χ υπάρχει θέμα για το Ισραήλ, ακούω Ισραηλινούς να μιλούν Εβραϊκά (ή, εάν θέλετε και άλλες γλώσσες) το /r/ δεν το “ρολλάρουν”, όπως θα ήταν αναμενόμενο. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Σας ευχαριστώ.