Το θέμα, που θα διαπραγματευθώ εδώ είναι αρκετά δύσκολο, μπορεί να ξυπνήσει ευαισθησίες (και φυσικά δεν αναφέρομαι στις “ευαισθησίες” των αντισημιτών), ενδεχομένως να γράψω και άσχετα πράγματα για αυτό και ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη. Όμως, έχω κάποιες απορίες και οι διάφορες συζητήσεις, που γίνονται, πολλές φορές πασπαλισμένες με αστικούς θρύλους και τερατολογίες, δεν μού επιτρέπουν να εξάγω συμπεράσματα.
Ο Abravanel είχε ένα κατατοπιστικότατο άρθρο: Εν συνόψει: Εβραίος, Ιουδαίος και Ισραηλίτης είναι αυτός που πιστεύει στον Θεό του Ισραήλ. Δεν είναι απαραίτητα πολίτης του Ισραήλ. Υπάρχουν, λοιπόν, και Εβραίοι-Έλληνες, Εβραίοι-Ιάπωνες και φυσικά Εβραίοι-Ισραηλινοί. Ισραηλινός, από την άλλη, είναι ο πολίτης του Ισραήλ και δεν είναι απαραίτητο να ακολουθεί το Εβραϊκό θρήσκευμα. Έχουμε, έτσι, Χριστιανούς Ορθοδόξους Ισραηλινούς, Μουσουλμάνους Ισραηλινούς, Εβραίους Ισραηλινούς και φαντάζομαι και αθέους Ισραηλινούς. Και υποθέτω ότι, όπως εδώ μπορεί να συναντήσει κανείς αθέους να ακολουθούν έθιμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς συμμετέχουν στο ίδιο πολιτισμικό περιβάλλον με τους Ορθοδόξους, έτσι υποθέτω ότι και εκεί θα υπάρχουν άθεοι Ισραηλινοί, οι οποίοι θα ακολουθούν έθιμα της Εβραϊκής θρησκείας.
Εάν έχω, βέβαια, καταλάβει ορθά υπάρχει μία στενή συνάφεια μεταξύ Ισραήλ ως κρατικής οντότητας και του Εβραϊκού θρησκεύματος και μού κάνει εντύπωση που σχολιάζεται από πολλούς δυσμενώς από την στιγμή και που η Ελλάδα αντιστοίχως στήριξε εν πολλοίς την ταυτότητά της στην Ορθοδοξία. Αυτή η συνάφεια σημαίνει, λοιπόν, ότι εάν Εβραίος στο θρήσκευμα πολίτης μιας Χ χώρας θέλει να πολιτογραφηθεί Ισραηλινός θα το επιτύχει ευκολότερα από τον μη-Εβραίο, ο οποίος για τους Χ, Ψ λόγους θέλει να αλλάξει την ιθαγένειά του. Όμως, αυτή η δυνατότητα των Εβραίων πολιτών δεν σημαίνει ότι τους έλκει όλους και πάνω απ’ όλα είναι ντροπή να θεωρούμε ότι δρουν ως πέμπτη φάλαγγα μέσα στις ίδιες χώρες, όχι που τους φιλοξενούν -διότι αυτό είναι αμφισβήτηση της ιθαγένειάς τους-, αλλά στις οποίες είναι πολίτες. Με λίγα λόγια οι Εβραίοι-Έλληνες δεν φιλοξενούνται στη Ελλάδα. Είναι πολίτες της (ή εάν θέλετε φιλοξενούνται, όπως φιλοξενούνται και οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι-Έλληνες).
“Όποια πέτρα και να σηκώσεις από κάτω θα βρεις έναν Εβραίο” (υπάρχει και η παραλλαγή με το “Κεφαλονίτης”   ) ακούγεται με ένα μίγμα απορίας, θαυμασμού μέχρι και απέχθειας, φόβου και λανθάνοντος ή μη αντισημιτισμού. Η φράση αυτή έχει άμεση σχέση με την Εβραϊκή Διασπορά. Πράγματι, οι Εβραίοι φαίνεται να έχουν μία εκτεταμένη Διασπορά, η οποία καταλαμβάνει όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Μπορώ να σκεφτώ δύο ερμηνείες μέχρι στιγμής για αυτό το φαινόμενο, μία αρνητική και μία θετική.
1) (η αρνητική): Οι Εβραίοι είναι αυτοί, που ζητήσαν να σταυρωθεί Ο Χριστός. Οι Τσιγγάνοι παρείχαν τα καρφιά για την Σταύρωση. Τιμωρούνται, λοιπον, και οι δύο να περιφέρονται ανέστιοι και απάτριδες. Η ερμηνεία αυτή είναι καταφανώς ρατσιστική.
2) (η θετική): Ισραήλ, εάν θυμάμαι καλά από τα θρησκευτικά, είναι αυτός που παλεύει με τον Θεό και ο πρώτος, που έλαβε τον τίτλο ήταν ο Ιακώβ. Οι Ισραηλίτες είναι τα τέκνα του Πατρός Θεού και υπάρχουν προφανώς και ανταγωνιστικές σχέσεις μεταξύ τους. Ο λαός τιμωρείται για την ανυπακοή του, όπως το απείθαρχο τέκνο, αλλά είναι αυτή η ανυπακοή, που το ανδρώνει. Παρά την Διασπορά, παρά την εξορία ο Ισραηλίτης τα καταφέρνει και επιζητά τον έπαινο και την ευλογία του Θεού. Δεν κρεμά απλώς την άρπα του πάνω στις ιτιές και κλαίει παθητικώς στις όχθες των ποταμών της Βαβυλώνος, αλλά αγωνίζεται.
Το πρόβλημα με αυτές τις δύο ερμηνείες είναι ότι δεν στέκουν λογικά και έχουν αρκετά μυθικά στοιχεία.

Υπάρχει ένα στριπάκι στην Μαφάλντα, όπου η Σουζανίτα -που ονειρεύεται να γίνει σύζυγος πλούσιου και διάσημου γιατρού- τής λέει, πως θα πηγαίνουν με τον σύζυγό της σε δεξιώσεις θα τρώνε χαβιάρι, αστακό κλπ και πως με τα έσοδα των εκδηλώσεων αυτών θα αγοράζονται ζάχαρη, μακαρόνια και αλέυρι για να τρώνε οι άτυχοι αυτού του κόσμου.*
Έχω την αίσθηση ότι πολλοί έχουν αυτήν την αντίληψη για τις διάφορες φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Άχρηστα κοσμικά γεγονότα, όπου περισσότερη σημασία έχει το τί θα γράψουν οι κοσμικογράφοι για το έγκλημα καθοσιώσεως να εμφανισθούν δύο “επώνυμες” κυρίες με το αυτό φόρεμα, παρά το τί έσοδα θα μαζευθούν. Σε αναλογία με την Σουζανίτα, αλλά από την πλευρά του σχολιαστή “βράχου” της ηθικής θα πουν: “Τόση περιττή χλιδή και στέλνουν ψίχουλα”.
Σωστά; Ποιός ξέρει; Πριν, όμως, να απαντήσουμε θετικά ας σκεφτούμε την δική μας ανάλογη συμπεριφορά σε ανάλογα περιστατικά: Είμαστε έξω στην αγορά και ένας επαίτης μάς ζητά χρήματα. Τού δίνουμε κάτι και συνεχίζουμε τον δρόμο μας. Ψωνίζουμε (με αυστηρότατα κριτήρια, θα μπορούσε να πει κανείς και περιττά πράγματα, κυρίως αυτά), τρώμε, χρησιμοποιούμε υπηρεσίες. Όμως και εμείς ανάλογη συμπεριφορά δεν έχουμε με τους πάμπλουτους συμπολίτες μας (ή με εσάς πάμπλουτοι αναγνώστες μου; ). Τί δίνουμε στους επαίτες κλπ; Ψίχουλα.
Δεν έχει προλάβει να αναλάβει δράση κάπου μια ΜΚΟ και θα ακουσθούν σχόλια του τύπου: “Και τί κάναν για την Αλβανία/Βουλγαρία/Κύπρο/Ισραήλ/Παλαιστίνη/φτωχογειτονιές των ΗΠΑ…;  (βάζετε ό,τι θέλετε)”. Κατ’ αναλογία το ερώτημα είναι : Αυτοί οι άνθρωποι ελεημονούν όλους όσους θα δουν στον δρόμο τους;
Πέραν των φιλανθρωπικών εκδηλώσεων υπάρχουν και οι συνεισφορές των επωνύμων ή/και των επιχειρήσεων με τις οποίες σχετίζονται στις ΜΚΟ. Και εδώ πάλι τα κακεντρεχή σχόλια: “Το κάνουν για να πέσει ο φορολογικός συντελεστής και για να πληρώσουν λιγότερο φόρο”, “Δίνουν, τόσα όσα για να πέσει ο φορολογικός συντελεστής”. Όμως και εμείς, όταν βάζουμε τις συνεισφορές μας σε ΜΚΟ στο τμήμα των δαπανών στην φορολογική μας δήλωση, για τον ίδιο λόγο δεν το κάνουμε;
Υπάρχει μία περίεργη τάση να αμφισβητούμε την ηθική των άλλων και την καλή τους πρόθεση, αλλά ποτέ την δική μας. Είναι το ανάλογο με την φοροδιαφυγή: το να μη ζητάμε απόδειξη στα μαγαζιά (ή να μη μάς κόβουν) είναι το ίδιο αντικειμενικά κατακριτέο με την φοροδιαφυγή μιας μεγάλης επιχείρησης (χωρίς αυτό να σημαίνει, βέβαια, ότι ως πράξεις θα έπρεπε να κολασθούν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο). Το ανάλογο, εάν θέλετε με το ζήτημα της προστασίας του περιβάλλοντος. Η οικολογία πρέπει να ξεκινήσει από τους άλλους και το σκουπιδάκι, που πετούν στον δρόμο είναι έγκλημα. Αντιθέτως τα δικά μας απορρίματα είναι: “έλα μωρέ τώρα, για μια φορά…”
Υπάρχει και το ερώτημα, πώς θα έπρεπε να αμοίβονται οι υπάλληλοι και τα στελέχη των ΜΚΟ. Δεν ξέρω, τί πολιτική ακολουθούν αυτές, αλλά υπάρχουν άνθρωποι, που είναι αρκετά σκεπτικοί και που λίγο πολύ πιστεύουν ότι οι εργαζόμενοι στις ΜΚΟ δεν θα πρέπει να παίρνουν και πολύ παραπάνω από τον “βασικό μισθό”, ακόμα και εάν είναι στελέχη. Νομίζω ότι αυτή η προσέγγιση είναι λανθασμένη. Οι ΜΚΟ θα πρέπει να δίνουν ελκυστικές αμοιβές στα στελέχη και στους “απλούς” εργαζομένους. Ελκυστικές, για να προσελκύουν ικανά στελέχη. Οι ΜΚΟ πρέπει να δρουν σε ένα περίπλοκο περιβάλλον, να επικοινωνούν με κυβερνήσεις, οργανισμούς, οργανώσεις και επιχειρήσεις και χρειάζονται ικανά στελέχη για αυτό. Μπορεί να μην έχουν σκοπό το κέρδος, αλλά σε πολλά θα ομοιάζουν με επιχειρήσεις. Συνεπώς θα πρέπει να προσελκύουν ανθρώπους, που θα έχουν την γνώση της οργάνωσης, διοίκησης κλπ και να τους προσφέρουν ελκυστικές αμοιβές, ώστε η εργασία σε ΜΚΟ να αποτελεί προοπτική εργασίας. Στο κάτω κάτω είναι εργασία, πλήρους απασχόλησης, και μόνο με αυτήν την προοπτική μπορούν να προσφέρουν. Αλλοιώς, πρόκειται για καλοπροαίρετη φιλανθρωπία. Ασφαλώς, κανείς δεν περιμένει το στέλεχος μιας ΜΚΟ να έχει τις εξωφρενικές αμοιβές, που διαβάζουμε στα “ροζ φύλλα” και που φαντάζομαι φαίνονται στους περισσότερους από εμάς εξωφρενικές ή εξωπραγματικές. Ενδεχομένως να περιμένουμε να είναι και αυτό μέλος είτε στην ΜΚΟ, που εργάζεται είτε σε άλλες.

Η κρίση στον Καύκασο έχει κάνει πολλούς να αναφωνήσουν: “Ξεκίνησε ο Δεύτερος Ψυχρός Πόλεμος! Πρέπει να προσέχουμε να μην εξελιχθεί σε θερμό Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο!”. Προσωπικά δεν γνωρίζω, τί πρόκειται να συμβεί και φυσικά απεύχομαι για τα χειρότερα, ας γράψω, λοιπόν, τις απλοϊκές μου σκέψεις:

1) Η περίπτωση παρουσιάζει ομοιότητες με αυτήν του Κοσσυφοπεδίου. Κράτος προσπαθεί να επιβάλει την κυριαρχία του σε μέρος της επικράτειας του, που δεν ελεγχει. Η μη-ελεγχόμενη επαρχία προσφεύγει/γίνεται αντικέιμενο προστασίας από κάποια υπερδύναμη.
2) Προφανώς, δηλώσεις του τύπου “το Κοσσυφοπέδιο είναι μοναδική περίπτωση”, δεν μπορούν να ισχύουν παρά μόνο στο ρητορικό επίπεδο.
3) Η Ρωσσία φαίνεται να επανέρχεται στο προσκήνιο ως υπερδύναμη. Το εάν είναι καλύτερος ένας μονοπολικός, διπολικός, ολιγοπολικός ή πολυπολικός κόσμος είναι ολόκληρη συζήτηση.
4) Πολλοί ισχυρίζονται ότι ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Πολύ ωμά, δεν παρατηρώ κάτι τέτοιο. Εάν είσαι υπερδύναμη έχεις μεγαλύτερη ελαστικότητα στην άσκηση της πολιτικής σου, όπως και στο πώς ερμηνεύεις όρους, όπως κυριαρχία, αυτοδιάθεση κλπ.
5) Στο μόνο, που δεν μπορούμε να κάνουμε υπεκφυγές είναι στον ανθρώπινο πόνο από όποια πλευρά και εάν προέρχεται: τόσο των ομάδων, που συγκρούονται όσο και των ρόλων τους: επιτιθέμενοι, αμυνόμενοι, μαχητές, άμαχοι κλπ. Στον πολιτικό λόγο συναντώνται πολλές υπεκφυγές, είτε αφορά την ίδια την πολιτική, είτε την ανάλυσή της. Οι υπεκφυγές γίνονται ακόμα μεγαλύτερες, όταν διακινδυνεύονται και θυσιάζονται ανθρώπινες ζωές. Αυτό συμβαίνει, επειδή τις περισσότερες φορές δεν μάς εκθέτουν το ιδεολογικό τους πλαίσιο και την κοσμοθεωρία τους. Λες και δεν έχουν το θάρρος να γράψουν την γνώμη τους. Αντί, λοιπόν, να γράψουν : “Θεωρώ ότι συμφέρει/πρέπει/είναι σωστό να γίνει το Χ, το οποίο δυστυχώς θα έχει και ανθρώπινες απώλειες”, γράφουν και ομιλούν για εγκλήματα από την μια μεριά και παράπλευρες απώλειες από την άλλη και εφευρίσκουν σοφίσματα, όταν ερωτώνται για το πόσο νομιμοποιούνται να κάνουν τέτοιες διακρίσεις.
6) Η στάση μας ως άτομα, λοιπον, καθορίζεται -πέρα από την φιλανθρωπία μας- στην κοσμοθεωρία μας, τόσο γι αυτήν την κρίση, όσο και για προηγούμενες ή επόμενες. Π.χ “Η ισχύς είναι στην Παγκόσμιο Νήσο/στον έλεγχο των θαλασσών…” “Η Ρωσσία δείχνει τον νέο δρόμο ισχυρής κρατικής ανάπτυξης….” “Το μέλλον βρίσκεται στον φιλελευθερισμό και την πρωτοπορία την έχουν οι ΗΠΑ…” , “…αλλά δυστυχώς δεν γίνεται να μην υπάρξουν και απώλειες από οποιαδήποτε πλευρά.”. Διαφορετική προσέγγιση μας κάνει ανακόλουθους και μας αναγκάζει να καταφύγουμε σε παρα-λογική.
7) Ποιά θα έπρεπε να είναι η στάση της Ελλάδας, ή ποιά θέση θα έπρεπε να πάρουμε έναντι της στάσης της Ελλάδας; Παλαιότερα τα πράγματα ήταν απλούστερα (λέμε τώρα). Υπήρχε το σιδηρούν παραπέτασμα και ο άθεος κομμουνισμός. Τώρα, όμως, επανανακαλύπτουμε του ορθοδόξους δεσμούς μας και την πολιτιστική συνάφεια κάνοντας μας να αισθανόμαστε μπερδεμένοι. Πρέπει να λάβουμε και πάλι υπ’ όψιν μας την ιδεολογία μας, την κοσμοθεωρία μας, αλλά και την άποψή μας για το τί συμφέρει την χώρα. Και το εθνικό συμφέρον δεν το καθορίζει, ούτε η Κυβέρνηση, ούτε η αντιπολίτευση, ούτε το ευρύτερο πολιτικό προσωπικό, παρά όλοι σε δημόσιο διάλογο (ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι). Αυτοί είναι απλά οι καταπιστευματοδόχοι και, εάν τούς εκχωρήσουμε την αποκλειστική αρμοδιότητα να καθορίζουν το εθνικό συμφέρον υπάρχει ο κίνδυνος να υπάρξει εμπλοκή του ατομικού με το εθνικό. Επίσης η πολιτική ηγεσία στερείται από την ανατροφοδότηση, που μπορεί να τής δώσει η επεξεργασία των πληροφοριών από τα ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού.
8 ) Η στάση της Ελλάδας επηρεάζεται μεταξύ άλλων και από την γεωπολιτική της θέση. Η αντίληψη αυτή αποτέλεσε μέρος της πολιτικής, τόσο του Ε. Βενιζέλου, του Ι. Μεταξά και προφανώς μεταξύ άλλων του Α. Παπανδρέου, ο οποίος ταξινομείται από φανατικός αντιαμερικανός, μέχρι ο πλεόν φιλοαμερικανός με αντιμερικανική λεοντή (εδώ μπορείτε να βάλετε και λίγη θεωρία συνομωσίας). Τί λέει αυτή η αντίληψη; Ότι η Ελλάδα, λόγω θέσης της και της εξάρτησής της από την θάλασσα, δεν μπορεί να παραταχθεί επισήμως και αναφανδόν στο αντίθετο στρατόπεδο από αυτό της ναυτικής υπερδύναμης.
9) Η στάση των υπερδυνάμεων να εκσχετίζουν το διεθνές δίκαιο είναι προφανώς κατακριτέα. Πολλοί μάλιστα καλούν για ανάλογη θέση από την Ελλάδα. Το θέμα είναι, όμως, ότι η Ελλάδα δεν είναι υπερδύναμη και πως το Διεθνές Δίκαιο αποτελεί από τις εγγυήσεις για την προστασία έναντι των όποιων ισχυρών.

Το απόσπασμα του βίντεο, που είδα, με την νοθεία και την χειραγώγηση της ψήφου των κυβερνητικών βουλευτών με ενόχλησε, έστω και εάν δεν ξέρω, πού έγκειται η νοθεία: Εάν, δηλαδή, όντως συνέβη, ή εάν πρόκειται για “πειραγμένο βίντεο”. Όποια εκδοχή και να επιλέξουμε δείχνει ότι είτε η Κυβέρνηση, είτε η Αντιπολίτευση δεν παίζουν με τους κανόνες, ή εφευρίσκουν παρα-κανόνες, όταν αυτοί δεν τους βολεύουν. Μακάρι, λοιπόν, να μην συνέβη τίποτα από τα δύο.

Ο κύριος Γιανναράς είναι κατά την γνώμη μου από τους σοβαρότερους εκπροσώπους του λεγόμενου “πατριωτικού” χώρου. Αμφιβάλλει για το μέγεθος της σημασίας του Διαφωτισμού κλπ (ή τουλάχιστον της “μετακένωσής” του, -ο όρος, που χρησιμοποιεί- στην Ελλάδα), θεωρεί ότι η ύψιστη πραγμάτωση του ανθρώπου βρίσκεται καθώς εντάσσεται σε κοινοτικές μορφές οργάνωσης και φαίνεται να αμφιβάλλει για την σημασία του ατόμου. Πρότυπό του φαίνεται να είναι η “εκκλησία”, όχι με την στενή θρησκευτική έννοια, αλλά ίσως με την ευρύτερη, που είχε τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, πριν ο Χριστιανισμός γίνει θρησκεία. Εξάλλου, ο κ. Γιανναράς πολλές φορές έχει καταφερθεί ενάντια στην θρησκειοποίηση της μυστικιστικής εμπειρίας. Επίσης, νομίζω ότι ο κ. Γιανναράς είναι συντηρητικός, χωρίς -βέβαια- να γνωρίζω -και να με ενδιαφέρει- ποιό κόμμα ψηφίζει στις εκλογές. Συντηρητικός ων, λοιπον, διακατέχεται από μία απαισιοδοξία: εάν ως χώρα κάνουμε ορθές επιλογές, εάν οι κυβερνώντες μας μάς αξίζουν, εάν μήπως στο παρελθόν υπήρχε μεγαλύτερη ευτυχία παρά σήμερα. Πολλοί θα αποκηρύξουν εν γένει τον συντηρητισμό. Νομίζω, όμως, ότι είναι λάθος. Αποτελεί και γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης, αλλά και απαραίτητη δύναμη των κοινωνιών. Εάν δεν υπήρχαν οι συντηρητικοί το “κοινωνικό σκάφος” θα έπεφτε στις όποιες “ξέρες” και στους όποιους “τυφώνες”. Εάν δεν υπήρχαν οι προοδευτικοί, το “κοινωνικό σκάφος” θα χαρακτηριζόταν από πλήρη ακινησία.
Προσωπικά διαφωνώ με την κοσμοθέαση του κυρίου Γιανναρά, σέβομαι, όμως, τις απόψεις του και τις διαβάζω με ενδιαφέρον.
Σε μία από τις τελευταίες του επιφυλλίδες, με αφορμή την πρόσφατη πολιτική κρίση, εξέφρασε την γνώμη ότι καλή θα ήταν όχι μία αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά η εκ νέου σύνταξή του. Η αναθεώρηση, πιστεύει, ότι απλώς θα προσπαθήσει να θωρακίσει το υπάρχον σύστημα και να αποκαθάρει και εξιλεώσει τους σημερινούς υπεύθυνους, αντί να φέρει ένα νέο (προφανώς καλύτερο) σύστημα και νέους ανθρώπους. Ας δεχτούμε την λογική του κ. Γιανναρά και ας συμφωνήσουμε ότι μία Συντακτική Αναθεώρηση θα βοηθούσε. Ενδεχομένως να έχει και δίκιο. Δεν θα προχωρήσουμε σε αυτή την υπόθεση περαιτέρω, ούτε θα σημειώσουμε ότι το ίδιο το Σύνταγμα επιτρέπει μόνο την αναθεώρησή του, παρά την κατάργησή του με την σύνταξη ενός νέου. Ας δεχθούμε την υπόθεση ότι είναι δυνατόν.
Συνεχίζοντας, ισχυρίζεται ότι αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει μέσω εκλογών για την ανάδειξη Συντακτικής Συνέλευσης, διότι ο Έλληνας εκλογέας έχει χαμηλά κριτήρια ποιότητας, θα εκλέξει μοντέλλα, ηθοποιούς κλπ. Εδώ δεν μπορώ παρά να διαφωνήσω. Αναφέρει πουθενά το Σύνταγμά μας ότι απαγορεύεται να εκλέγονται μοντέλλα και ηθοποιοί στο βουλευτικό ή σε οποιοδήποτε άλλο πολιτικό αξίωμα; Πρέπει οι πολιτικοί μας να έχουν μεταδιδακτορικές σπουδές; Εάν το σκεφτούμε δε βαθύτερα, πέρα από τα μοντέλλα, ηθοποιούς κλπ, ο κ. Γιανναράς δεν προσβάλλει και τους ίδιους τους ψηφοφόρους; Το εάν είναι καλό ή όχι ηθοποιοί κλπ να αναλαμβάνουν πολιτικά αξιώματα είναι μιά μεγάλη συζήτηση, όπου ο καθένας έχει την γνώμη του και που έχω την αίσθηση ότι δεν μπορεί να υπαρξει απάντηση και υπεργενίκευση από την στιγμη, που κάθε μέλος του πολιτικού προσωπικού αφήνει το δικό του θετικό ή αρνητικό στίγμα. Έτσι υποθέτω θα έχουν υπάρξει πρόσωπα του life style, που θα εξελίχθηκαν σε άξιους πολιτικούς, αλλά και πολιτικοί προερχόμενοι από καθ’ όλα αξιοσέβαστους επιστημονικούς και επαγγελματικούς χώρους, που ως πολιτικοί δεν ήταν τίποτα άλλο από 0. Σημαντικότερη είναι κατά την γνώμη μου η συζήτηση για το, εάν θα επιτρέπεται σε κάποιον να μάς ορίζει τί πρόσωπα μπορούμε να ψηφίσουμε. Κατά την γνώμη μου δεν επιτρέπεται, διότι αναγάγει το πρόσωπο αυτό τον εαυτό του σε υπέρτερο και εάν τού δίναμε τέτοια προνόμια δεν νομίζω ότι θα αργούσε να αξίωνε να μας κυβερνήσει το ίδιο, “για το καλό μας”, φυσικά. Μπρρρρρ!!!!! Η Δημοκρατία παραδέχεται ότι δεν υπάρχουν οι τέλειες λύσεις, ούτε φυσικά οι τέλειοι άνθρωποι, που μπορούν να τις προσφέρουν και ότι με τους ποικίλλης μορφής διαλόγους προσπαθούμε να βρούμε την καλύτερη δυνατή. Πολλοί θα πουν την λιγότερο κακή. Άλλοι, προφανώς αναγνωρίζοντας το πεπερασμένο των ανθρώπινων δυνατοτήτων, θα πουν ότι το μόνο που μπορούμε να έχουμε είναι απλώς επιλογές.
Υπάρχουν, βέβαια, πολλοί που θαυμάζουν τις λεγόμενες ‘πειθαρχημένες “δημοκρατίες” ‘. Τάξις-αποτέλεσμα-λειτουργία ωρολογίου. Το θέμα, βέβαια, είναι το εξής: Τα προβλήματα απλώς καλύπτονται, αφού δεν υπάρχει δικαίωμα διαλόγου με συνέπεια, όποια λύση επιλέγει η ηγεσία για κάποιο πρόβλημα να φαίνεται έξω ως “πρόοδος”, “βήμα προς τα εμπρός” κλπ. Πειθαρχημένη δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει. Πολύ απλά δεν είναι δημοκρατία. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπακούμε στους νόμους, τους θεσμούς κλπ, αλλά και να τους επιτιθόμαστε ακόμα με θεσμισμένο τρόπο.
Ομοίως είναι απαισιόδοξος στην πιθανότητα προοπτικής ενός νέου Γουδί/ού ( ; ). Η κρατική μας λειτουργία (προφανώς λόγω εσωτερικής ανικανότητας) στηρίζεται στην ΕΕ και κινήματα τέτοιου είδους θα έθεταν την Ελλάδα εκτός αυτής με αποτέλεσμα την κατάρρευση του Κράτους. Είναι επίσης απαισιόδοξος και με το επίπεδο του στρατού. Ο κ. Γιανναράς σημειώνει ότι αναφέρεται στο Γουδί με την αναλογία ενός καταλύτη μεταπολίτευσης και όχι ως κίνημα προς εγκαθίδρυση δικτατορίας. Όμως, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν τέτοιες ιδέες; Ενδεχομένως στο παρελθόν να υπήρχε κάποια “λογική” από την στιγμή που τα στελέχη των ΕΔ είχαν κάποια “μόρφωση” σε σχέση με τον γενικότερο αναλφάβητο πληθυσμό. Σήμερα, όμως, δεν υπάρχει αυτή η “υπεροχή” και, όπως αναφέραμε παραπάνω η δημοκρατία δεν σχετίζεται με το ακαδημαϊκό επίπεδο. Επίσης πρέπει να σημειώσουμε ότι κινήματα τέτοιου τύπου αποτελούν κατά την ταπεινή μου άποψη πολιτειακή εκτροπή, ασχέτως των μετέπειτα ηθελημένων και αθέλητων αποτελεσμάτων, που μπορεί να έφεραν. Συνεπώς, συνταγματική εκτροπή αποτελεί και η 3/9/1843 και το 1909 και τα κινήματα του Μεσοπολέμου και φυσικά αυτό της 21/4/1967, όπου εάν δεν κάνω λάθος οι πραξικοπηματίες παρουσίαζαν την πράξη τους ανάλογη αυτής του 1909. Δεν γνωρίζουμε, πώς θα ήταν η (πολιτική) μας ζωή, εάν δεν είχε γίνει το 1843, το 1909 κλπ. Κυρίως το 1909, που αποτελούσε το σημείο αναφοράς όλων των κινημάτων. Γνωρίζουμε, ότι έγιναν και ότι έφεραν ορισμένες συνέπειες. Το να τα χαρακτηρίζουμε “καλά” ή “κακά” και όχι ουδέτερα, απλώς δηλαδή κινήματα, οδηγεί σε ιστοριοδιδακτικές αστειότητες. Γιατί μην μού πείτε ότι δεν θεωρείτε αστείο το ότι οι γονείς μας, που πήγαιναν σχολείο επί βασιλευομένης διδάχθηκαν ότι τα Μεσοπολεμικά βενιζελογενή κινήματα ήταν “κακά”, ενώ του Κονδύλη “καλό”, ενώ εμείς διδαχθήκαμε το αντίθετο.
Η μόνη πιθανότητα, που δίνει ο συγγραφέας για συντακτική αλλαγή είναι η πιθανότητα εθνικής καταστροφής: Να μάς επιβληθεί από την Υπερδύναμη (μάλλον θα εννοεί τις ΗΠΑ) “ένα Μακεδονικό ‘Κόσσοβο’ ή…να προσαρτήσει η Τουρκία την Δυτική Θτάκη κλπ”. Η επιλογή αυτή με τρομάζει και πιστεύω ότι ο συγγραφέας της δεν προσδοκά σε αυτή, ώστε να επέλθει η συνταγματική αλλαγή. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε την καταστροφή της πατρίδας μας και των ανθρώπων της για να επιτύχουμε συνταγματική αλλαγή. Είναι σαν να κόβουμε το κεφάλι, διότι έχουμε καρδιολογικά προβλήματα.
Κλείνοντας να σημειώσω ότι μού κάνει εντύπωση το ακόλουθο: ενώ στις περιπτώσεις, όπου κάποιος θα γράψει ή θα πει για το δικαίωμα των μελών της μουσουλμανικής μειονότητας να αυτοπροσδιορίζονται ατομικά όπως θέλουν ή για την θέση των ετεροδόξων ομολογιών στην Ελλάδα ανοίγει ένας -πολλές φορές θορυβώδης- διάλογος στα ΜΜΕ, και όχι μόνο, τίποτα από αυτά δεν συνέβη με την δημοσίευση του συγκεκριμένου άρθρου.