Ο συγγραφέας του Η Χώρα των Μαγικών Ονείρωνκαι blogger enteka παρουσίασε το Σάββατο 15 Ιουνίου 2008, το ομώνυμο βιβλίο του στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ της Αθήνας. Καθισμένος σε μια χαμηλή καρέκλα του νηπιαγωγείου φάνηκε να κερδίζει τα παιδιά, όσο και εάν θα ισχυριζόταν κανείς ότι είχαν επικεντρωθεί στο να ζωγραφίζουν, αλλά και τους μεγάλους.
Τα παιδιά άκουγαν τα αποσπάσματα του βιβλίου και ζωγράφιζαν. Άλλο ένα καράβι, ένα άλλο ένα ουράνιο τόξο, το οποίο έμοιαζε πολύ με την αρμενική σημαία (τυχαίο μάλλον), έναν πολυχώρο (πίστα αυτοκινήτων, κινηματογράφος κλπ), κάποιο παραπέρα τον εαυτό του και την φίλη του να παίζουν στην ακρογιαλιά. Ο συγγραφέας μετά συζήτησε με τα παιδιά για τα όνειρά τους και τα δικά του, όπως και για τις ζωγραφιές τους. Ευτυχώς, σκέφτηκα, δεν υπήρχε κανείς -ή τουλάχιστον δεν μίλησε- εκεί μέσα, όπου θα κατέκρινε τις ζωγραφιές των παιδιών ως μη-αντάξιες ενός Μιχαήλ Αγγέλου και πάνω απ’ όλα δεν άρχισε τις ιερεμιάδες για την χαμένη χρυσή εποχή, με αφορμή την ζωγραφιά του πολυχώρου, την οποία την βρήκα πολύ προχώ και δείγμα ότι τα παιδιά έχουν άριστη αντίληψη της πραγματικότητας.
Όπως έγραψα το βιβλίο φάνηκε να κερδίζει, τόσο τους γονείς, όσο και τα παιδιά, έτσι δεν μπορούσα να ξεχωρίσω, εάν οι γονείς πρότειναν στα παιδιά τους να τούς το αγοράσουν ή τα παιδιά το ζητούσαν από αυτούς. Προφανώς θα συνέβαιναν και οι δύο περιπτώσεις. Η εικόνα με χαροποίησε και ήταν σε πλήρη αντίθεση με παλαιότερη εικόνα, όπου είχα δει ένα παιδί να ζητά ένα βιβλίο και η μαμά του να λέει “κι άλλο θέλεις; Μα πήρες βιβλίο τα Χριστούγεννα!”
Αγόρασα και εγώ το βιβλίο και ρώτησα, εάν θα μπορούσε να υπάρξει αφιέρωση και στο δικό μου αντίτυπο, όπως και έγινε. Ευχαριστώ enteka
Το βιβλίο διαβάζεται γρήγορα. Αυτό, φυσικά, εάν είσαι ενήλικος Πάνω από όλα διαβάζεται ευχάριστα και νομίζω ότι αυτό είναι που έχει σημασία. Όπως είναι δομημένο, τα κεφάλαιά του έχουν μια σχετική αυτονομία, αλλά ταυτόχρονα εξάπτουν την περιέργεια του αναγνώστη, για το τί θα συμβεί παρακάτω.
Εάν και στην εκδήλωση βρίσκονταν παιδιά νηπιακής και πρωτοδημοτικής ηλικίας, νομίζω ότι το βιβλίο είναι για λίγο μεγαλύτερα παιδιά, από 10 χρονών και πάνω δηλαδή. Αυτό, επειδή δεν πρόκειται για βιβλίο με εικόνες, αλλά “κανονικό” βιβλίο, που ίσως να κουράζει τις μικρότερες ηλικίες. Σε αυτές, βέβαια, θα μπορούσε να τούς το διαβάζει κάποιος άλλος.
Το βιβλίο, εάν και διαβάζεται αυτόνομα, αποτελεί μέρος μίας ευρύτερης σειράς. Πολλοί ενδεχομένως να ισχυρισθούν ότι οι σειρές δεν έχουν άλλον σκοπό παρά να αγκιστρώσουν ακροατήριο. Δεν το θεωρώ κάτι το μεμπτό. Νομίζω ότι είναι πολύ λογικό συγγραφείς και εκδότες να επιθυμούν την πώληση των βιβλίων τους. Επίσης, πρέπει να σημειωθεί, ότι οι σειρές δεν είναι φαινόμενο του σύγχρονου marketing. Υπήρχαν και παλαιότερα. Ο Μικρός Νικόλας, Ο Μικές, Τα Μούμιν κλπ αποτελούσαν και αυτά σειρές. Εάν έχω καταλάβει καλά, το συγκεκριμένο βιβλίο εάν και ακολούθησε το Νησί των Χριστουγέννων προηγείται αυτού.
Οι ήρωες του βιβλίου, η Στέλλα και ο Στέφανος, κάτι το βολικό αφού μπορούν οι γονείς τους να τους φωνάζουν ταυτόχρονα με το συντομευτικό Στε, είναι παιδιά της πόλης και αισθάνονται αποκλεισμένοι σε αυτήν. Η οικογένειά τους είναι η κλασσική μικρο/μεσοαστική ελληνική οικογένεια, που προσπαθεί να στριμώξει ελπίδες, όνειρα και πραγματικότητα σε ένα διαμέρισμα.  Με την τεχνική των μαγικών ονείρων θα μάθουν να ξεχωρίζουν την ομορφιά, την αισιοδοξία ακόμα και εκεί, που δεν φαίνεται. Αυτό είναι και το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου. Υπάρχει φυσικά και το παραμυθητικό στοιχείο, όπου η ευχή, μέσω των μαγικών ονείρων, γίνεται αντικειμενική πραγματικότητα.
Το βιβλίο είναι επίσης μία εισαγωγή στην τεχνική των συνειδητών ονείρων. Εάν και ορισμένες τεχνικές μού φάνηκαν δύσκολες, π.χ πώς μπορεί κανείς να είναι απόλυτα παρατηρητικός; Πώς εμφανίζεται το σημάδι, που ορίζεις για να αντιληφθείς ότι πρόκειται περί συνειδητού ονείρου, το δοκίμασα (με κάποιες παραλλαγές για τα “δύσκολα” σε μένα σημεία) και φάνηκε να έχει επιτυχία. Συγκεκριμένα ξάπλωσα και είπα ότι θα ονειρευθώ ότι ταξιδεύω πάνω στην Πέμπτη Συμφωνία του Μπετόβεν. Θα καβαλάω τις νότες και με αυτές θα ταξιδεύω στο πεντάγραμμο, θα μπλέκομαι στα μουσικά όργανα και θα διευθύνω μια ορχήστρα από δελφίνια. Λοιπόν, σιγά σιγά το “θέλω να ονειρευθώ αυτό”, έγινε αυτόματη διαδικασία, ενώ το πρωί ξύπνησα έχοντας δει διάφορα όνειρα, τα οποία, βέβαια, τώρα δεν θυμάμαι. Και ήταν και ευχάριστα μάλιστα. Ίσως, εάν δεν ήμουν αμελής και έπεφτα καθημερινά στο κρεββάτι μου με αυτήν την διάθεση, ίσως να είχα προχωρήσει περισσότερο.
Άσχετο με τα “μαγικά όνειρα”, αλλά ενδεχομένως κοντά σε αυτά, καθώς το τέλος της ημέρας και ο απολογισμός της είναι η πρώτη καταγραφή στην εντεκάδα του της 14/01/2008. Ανακάλυψα πρόσφατα και σχετική ιστοσελίδα, όπου μπορεί κάποιος να καταγράφει, τί τον έκανε ευτυχισμένο μέσα στην ημέρα, που πέρασε.
Συνοψίζοντας: Η Χώρα των Μαγικών Ονείρων είναι ένα όμορφο βιβλίο, που μπορεί να διαβαστεί από μικρούς και μεγάλους και δεν έχει να ζηλέψει και από βιβλία ξένων συγγραφέων.