Την Πέμπτη 5/6/2008, πήγα και είδα το Sex and the City σε κινηματογράφο επαρχιακής πόλης υψηλού, τουριστικού τουλάχιστον, επιπέδου. Την σειρά δεν την είχα παρακολουθήσει στην τηλεόραση, αλλά δεν είχα την αίσθηση ότι ήμουν ούφο παρακολουθώντας το έργο. Δεν αρνούμαι, βέβαια, ότι τακτικοί θεατές της ταινίας θα έπιασαν πολλά περισσότερα. Η ώρα πέρασε σχετικά ευχάριστα, είχε κάποιες αστείες ατάκες και σκηνές. Δεν μπορούσα, φυσικά, να κατανοήσω τον παραλογισμό, να προτιμήσει κάποιος να εμείνει στο πείσμα του, αντί να συζητήσει μία περίπτωση κρίσης και να την λύσει.
Αυτά με το έργο. Αι θεαταί του έργου ήταν το άλλο αξιοσημείωτο. Συμπαριστόμενες στο κουαρτέττο των ηρωΐδων φορέσαν τα ΚΑΛΑ ψηλοτάκουνά τους, τα ΚΑΛΑ τους φορέματα και κρατούσαν τις ΚΑΛΕΣ τους τσάντες, αλληλέγγυες προφανώς με τις ηρωίδες του έργου. Αυτό, που έβλεπα γύρω μου, ήταν αρκούντως σουρεαλιστικό και το έκανα έτι περισσότερο στους μαιάνδρους του νου μου, σκεπτόμενος τις συνθεάτριές μου να έχουν την αυτή εμφάνιση σε έναν εναλλακτικό χώρο προβολής, όπως θα ήταν μία γιγαντιάια οθόνη σε μία παραλία.
Το καλό ντύσιμο είναι αναμφίβολα chic. Δεν αναφέρομαι απαραίτητα στο ακριβό ντύσιμο, αλλά στο φροντισμένο. Chic, όμως, είναι επίσης το να φορά κανείς το κατάλληλο ένδυμα για την κατάλληλη περίσταση, κάτι, που έχω την εντύπωση ότι δεν το είχαν καταλάβει οι συνθεάτριές μου.
Η Α, μπα?γράφει για την ταινία προβληματίζεται και προβληματίζει από την άλλη πλευρά.