Μπροστά στον υπολογιστή διαβάζω την στήλη του κ. Μανδραβέλη στην Καθημερινή. Αναφέρεται στην πρόσληψη της κακοκαιρίας από τα τηλεοπτικά κανάλια: χιονισμένοι δημοσιογράφοι, ερωτήσεις για διεθνή δημοσιογραφικά βραβεία και “κονσέρβα”: οι ίδιες ερωτήσεις, το ίδιο στήσιμο, το ίδιο σπηκάζ με προηγούμενες περιπτώσεις χιονόπτωσης. Τα κανάλια, όμως, εκτός από επαναληπτικά είναι και προφητικά, όπως έμαθα την περασμένη Παρασκευή.
Παρασκευή, λοιπον, μεσημέρι. Ο ήλιος λάμπει στον ουρανό, που σκέφτεσαι ότι παράμετροι του μετεωρολογικού συστήματος μετεβλήθησαν και πως δεν πρόκειται να χιονίσει τελίκα. Δέχομαι στο κινητό μου κλήση από την φίλη μου, η οποία είναι διορισμένη στην Ρόδο. Μέρος της συνομιλίας μας είχε ως εξής:

Φ(ίλη) μου: Πώς είστε με τα χιόνια στην Αθήνα;
Ε(γώ): ????=ήχος, που μόνο γλωσσολόγος με άριστη γνώση στο IPA και στην φωνητική φωνολογία μπορεί να περιγράψει- Ποιό χιόνι; Εδώ είναι χαρά Θεού!
Φ: Είδα στην τηλεόραση ότι έχει χιονίσει!
Ε: Ε;;;;;;;;;;