Εσπέρας. Βαδίζω στην ευρύτερη γειτονιά μου, προάστιο στην ουσία Αθηναϊκού προαστίου. Γιατί βαδίζω; Αφ’ ενός είναι κάτι, που μού αρέσει και με ευχαριστεί, αφ’ ετέρου, καθώς δεν είμαι και πολύ “ζεστός” με το θέμα φυσική άσκηση, είναι ένας καλός σχετικά τρόπος να επιτύχω μία ικανοποιητική και ανεκτή φυσικά κατάσταση και ίσως και να χάσω λίγο βάρος. Πέραν αυτών έχω την αίσθηση ότι βαδίζοντας καθαρίζει το μυαλό μου, αλλάζω παραστάσεις χωνεύω καλύτερα πράγματα, που είδα άκουσα σκέφτηκα. Αρκετές από τις σκέψεις, που έχουν ανεβεί σε αυτό το ιστολόγιο, είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας εργαζομένου νοός με τα πόδια. Δεν ξέρω, εάν ισχύει το όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια, στην περίπτωσή μου φαίνεται τα πόδια εμμέσως να ενισχύουν το μυαλό. Εξάλλου μία από τις πρώτες δημοσιεύσεις, που έχουν ανεβεί, εδώ ήταν άμεσο αποτέλεσμα και περιγραφή εμπειρίας μου ως ατόμου, που έκανε περίπατο.
Καθώς περπατώ, μπροστά μου ακούγεται ένας ρυθμικός και σχετικά υψηλών συχνοτήτων ήχος. Μοιάζει σαν να βαράει ένα σφυρί απαλά σε μία σανίδα ή σαν ένα μαρτέλλο να βαράει ένα καλαμόφωνο στις ψηλές τις νοτές. Ενα ρυθμικό τοκ-τοκ-τοκ. Εστιάζω την προσοχή μου προς την κατέυθυνση του ήχου και βλέπω μπροστά μου μια γυναίκα να βαδίζει. Βρισκόμουν στο τέλος του οικοδομικού τετραγώνου, ενώ αυτή ήδη είχε διασχίσει τον δρόμο και είχε μπει στο επόμενο οικοδομικό τετράγωνο. Προφανώς θα άκουσε και αυτή αντιστοίχως το ντουπ-ντουπ-ντουπ του δικού μου βηματισμου. Δεν πρόλαβε να στρέψει την κεφαλή της να δει από πού ερχόταν ο θόρυβος και τα νήματα του παλτού της είχαν ανασηκωθεί, όπως ανασηκώνονται οι τρίχες στον λύκο, όταν ακούει να παίζει κάποιος βιολί. Επιτάχυνε, αλλά ήταν τόσο σφιγμένη, που ήταν σαν ένα αόρατο χέρι να την εμποδίζει ταυτόχρονα να επιταχύνει. Καθώς βρισκόμουν σε σχετική μακρινή απόσταση από αυτήν δεν μετέβαλα καθόλου την βαδιστική μου συμπεριφορά. Διότι τις περισσότερες φορές, όταν βρίσκομαι σε σχετικά κοντινή απόσταση, προσπερνώ (πολλές φορές αλλάζω και πεζοδρόμιο) και μετά ακούω από πίσω μου τον βηματισμό να χαλαρώνει
Δεν θα σας φανεί παράλογο ότι συνέδεσα την συμπεριφορά της αυτήν με το ότι διαισθάνθηκε την ύπαρξη μου και ότι αισθάνθηκα προσβεβλημένος και εκνευρισμένος με την συμπεριφορά της.
Δεν μπορώ να εννοήσω και να δικαιολογήσω, γιατί εγώ (και γενικότερα μιλώντας ο κάθε άνδρας) θα πρέπει να θεωρούμαστε εκ προοιμίου ύποπτοι. Λες και περπατά στον δρόμο ένας κλέφτης, ληστής, βιαστής και δολοφόνος. Δεν το δικαιολογώ, διότι εάν το δικαιολογούσα θα έπρεπε να δικαιολογήσω και την σημερινή ένας-άνδρας-είναι-εξ-ορισμού-τουλάχιστον-ύποπτος λογική, αλλά την εποχή, όπου η κάθε γυναίκα ήταν εξ’ ορισμού ύποπτη για μαγεία οι γνώσεις και το ευρύτερο διανοητικό επίπεδο χρειάζονταν ηλεκτρονικά μικροσκόπια, που δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα και σήμερα, για να παρατηρηθούν.
Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Βέβαια αυτές συνήθως είναι για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Πριν μερικές ημέρες ήμουν στον Σταθμό Λαρίσσης περιμένοντας να αναχωρήσει ο συρμός του Προαστιακού σιδηροδρόμου. Καθώς υπήρχαν πολλές γραμμές δεν ήξερα ποιά να επιλέξω. Ρωτώ κάποιον, που κατέβαινε τις σκάλες (σταθμάρχης ήταν, security ήταν; ) μού μουρμούρισε κάτι το ακατάληπτο. Σε ποιό τραίνο, λοιπον, να έμπαινα. Αποφάσισα να μπω σε ένα στην τύχη, ελπίζοντας ότι δεν θα ήταν το λάθος ΚΑΙ θα αναχωρούσε μόλις επιβιβαζόμουν, και να ρωτήσω. Έτυχε ο εγγύτερα στην πόρτα επιβάτης, αυτός με τον οποίον είχα άμεση οπτική επαφή να είναι μια γυναίκα. Κατευθύνθηκα προς το μέρος της με σκοπό να την ρωτήσω. Βλέποντας με να πλησιάζω δεν με αγνόησε, δεν έστρεψε το κεφάλι της προς τα έξω, αλλά αντιθέτως έσπευσε να απομακρύνει τα πράγματά της, που τα είχε ακουμπήσει στο διπλανό κάθισμα, αφήνοντάς μου χώρο για να καθίσω. Την ρωτώ, μού απαντά και καθώς το τραίνο ήταν αυτό, που ήθελα κάθισα δίπλα της και για να δω, πώς θα αντιδράσει. Στην χειρότερη περίπτωση κατσουφιάζοντας και στρέφοντας το κεφάλι προς την αντίθετη κατεύθυνση, στην καλύτερη με μία ευπρεπή αδιαφορία. Εντυπωσιάσθηκα, όταν -αφού κάθισα-προσφέρθηκε να μού δώσει συμπληρωματικές πληροφορίες για την κατεύθυνση, που ήθελα να πάω. Μετά ο καθένας ευπρεπώς συγκεντρώθηκε στην θέση του, στις σκέψεις του και στην δουλειά του.