Τον τελευταίο καιρό, όχι και τόσο πρόσφατα βέβαια, έχει ανοίξει ολόκληρη συζήτηση και αντιπαράθεση, λόγω της εμφάνισης βιβλίων των νέων αθεϊστών και της μαχητικότητας, που αυτοί και οι φιλακόλουθοι τους εκφράζουν τα επιχειρήματά τους, ή τις πεποιθήσεις τους. Σε αυτήν την δημοσίευση δεν με ενδιαφέρει η συγκεκριμένη συζήτηση. Εξάλλου σε διάφορα σχόλια ανά τα ιστολόγια έχω γράψει την θέση μου.
Αυτό, που θέλω να γράψω είναι ένας συνειρμός, που ήρθε με αφορμή αυτήν την συζήτηση. Πυροδοτήθηκε δε από τις εορτές των ημερών. Είναι μια σκέψη μια φράση, που φυσικά προϋπήρχε, δεν την δημιούργησε η συζήτηση περί νέου αθεϊσμού.
Η φράση/σκέψη στην οποία αναφέρομαι είναι η ακόλουθη (φυσικά μπορεί να διατυπωθεί και με άλλους τρόπους) : “Μα καλά, αυτός/ή είναι άθεος/η! Πώς γιορτάζει τα Χριστούγεννα;” (φυσικά θα μπορούσε να είναι και κάποια άλλη γιορτή ανάλογα με την εποχή και με το τυπικό/ουσιαστικό θρήσκευμα της Κοινότητας. Απλώς αφορμή πήρα από τα Χριστούγεννα). Η φράση αυτή είναι, κατά την γνώμη μου υπεραπλουστευτική, λανθασμένη και πρέπει να ομολογήσω ότι την έχω και εγώ παλαιότερα σκεφτεί/διατυπώσει. Αυτό, που λησμονείται σε αυτήν την υπεραπλουστευμένη φράση, είναι πως και οι άθεοι (ή αθεϊστές) ζουν εντός ενός συγκεκριμένου πολιτισμικού περιβάλλοντος και συνεπώς δεν πρέπει να μας ξενίζει η συμπεριφορά τους αυτή. εξάλλου έχουν κάθε δικαίωμα να συμμετέχουν στους εορτασμούς, να χαίρονται από αυτούς κλπ. Στο κάτω-κάτω πολλούς πιστούς θα μπορούσαμε να ελέγξουμε για το εάν επικεντρώνονται στην κατάνυξη των εορτών ή όχι.
Θυμάμαι ότι μού είχε κάποτε μεταφερθεί δεν ήμουν αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς δηλαδή, ο εξής διάλογος μεταξύ δύο κυριών: η μία Ελληνίδα, Εβραία στο θρήσκευμα, η άλλη Ελληνίδα Χριστιανή Ορθόδοξος στο θρήσκευμα.
- Έλα Παναγιά μου!
-”Έλα Παναγιά μου!”. Μα εσείς δεν πιστέυετε στην Παναγία!
- Ναι, αλλά εδώ ζω. Επιρρεάζομαι από την εδώ πίστη, τα ήθη τα έθιμα την φρασεολογία κλπ
Η κυρία αυτή είχε απόλυτο δίκιο. Η συνομιλήτριά της δεν έπρεπε να είχε εντυπωσιασθεί και φυσικά, ευτυχώς που δεν έγινε, δεν έπρεπε να την είχε ελέγξει για την “ασυνέπειά” της.
Αλήθεια, έχετε διαβάσει ή θα γράφατε ποτέ κείμενο, όπου κάποιος γυναικείος χαρακτήρας πού θα ήταν πάρα πολύ χαλαρός στα ερωτικά, θα άλλαζε εραστές σαν τα πουκάμισα κλπ θα ονομαζόταν Μαρία; Δεν σας ξενίζει; Ή τώρα στις γιορτές και στα τραπεζώματα προσέξτε το εξής: Θα υπάρχει άφθονο φαγητό, το οποίο πολλές φορές θα πεταχθεί. Μπορεί και να έχει αγορασθεί και να πεταχθεί ακριβός σολωμός και πανάκριβο χαβιάρι. Λοιπόν, παρατηρήστε κυρίως τα πρόσωπα ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας, π.χ μια γιαγιά, που βοηθά στο συγύρισμα. Θα δείτε ότι θα έχει πάρει έκφραση αποδοκιμασίας, όχι όταν πετιέται το ακριβό έδεσμα, αλλά όταν πετιέται ψωμί, η “βασικοτέρα τροφή του ανθρώπου”, όπως λέει και ο παππούς μου. Όλα αυτά είναι πολιτισμικές επιρροές. Η αρχετυπική Μαρία είναι η Παναγία, ενώ το ψωμί αποτελεί βασικό στοιχείο του Χριστιανικού τελετουργικού. Για να μην αναφερθούμε, φυσικά, στο ότι κάποτε οι άνθρωποι ζούσαν αποκλειστικά σχεδόν από το ψωμί (αλλού από το ρύζι ή κάτι άλλο). πέρα από τον πολιτισμό υπήρχε και η παρακτικότητα και η ανάγκη δηλαδή.
Καλά Χριστούγεννα, καλή Χρονιά και καλές γιορτές προς όλους ανεξαρτήτως πεποιθήσεων!!!