Αλήθεια, πότε πέρασαν κιόλας τρία χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας; Να δείτε κιόλας, πότε θα λέμε “πότε πέρασαν κιόλας τρία χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου; ” Ο 0to1 μάς καλεί σε ανασκόπηση- αναπόληση για εκείνη την περίοδο. Με ένα δικαιολογημένο παράπονο, μάς γράφει ότι τού επεβλήθη, εκ των περιστάσεων, να μην παρακολουθήσει τους αγώνες. Υπήρξε για πολλούς, όμως, μία χειρότερη επιβολή: Δεν συμμετείχαν στα των Ολυμπιακών μόνο και μόνο για να ανήκουν στην μεγάλη κονφορμιστική ομάδα των αντικονφορμιστών. Αντίστροφα, βέβαια, υπήρχαν και αυτοί που συμμετείχαν ως γνήσιοι κονφορμιστές-κονφορμιστές.
Πρέπει να ομολογήσω ότι όλο το γενικό δρώμενο Ολυμπιακοί Αγώνες προσπάθησα να το ζήσω, όσο πιο πολύ γίνεται. Δεν πήγα μόνο σε αγωνίσματα (ή είδα στην τηλεόραση) αλλά ασχολήθηκα, αγόρασα, περικυκλώθηκα και από τα παράφερνα: από κουμπαράδες με τον Φοίβο και την Αθηνά, μακώ μπλουζάκια, μέχρι καρφίτσες πέτου και βιβλία συνταγών μαγειρικής. Δεν τα μετανοιώνω, το χάρηκα! Οπωσδήποτε έκανα και κάποιες σπατάλες. Διότι τα μακώ μπλουζάκια μπορεί να τα φοράω και τώρα, αλλά δεν κυκλοφορώ με το σημαιάκι των αγώνων στο αυτοκίνητό μου, όπως έκανα τότε. Όπως και με την δίαιτα, όμως, που από καιρό σε καιρό πρέπει να την σπας για να αντέξεις να την συνεχίσεις, έτσι και με την Προτεσταντική Ηθική και το Πνέυμα του Καπιταλισμού. Πρέπει πού και πού να ξεδίνεις.
Ενίοτε αισθάνθηκα μόνος μου σε αυτούς τους Αγώνες και πως φίλοι μου δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν. Όταν ήταν η περίοδος διάθεσης των εισιτηρίων πολλοί έλεγαν “Δεν είναι τα χρήματα, αλλά να δεν έχω όρεξη να πάω στην Αμερικανιά” (χα χα, μετά, βέβαια, όταν άρχισαν οι Αγώνες οι περισσότεροι πήγαν, έστω και σε ένα για να δουν πώς είναι! Καλά έκαναν, η αλλαγή γνώμης είναι θεμελιώδες δικαίωμα!) ή “Μέχρι τότε, ποιός ξέρει. Μπορεί να είμαι διακοπές, να πιέζομαι από την δουλεία…”. Στην ίδια την περίοδο των Αγώνων, για όσους έμειναν στην Αθήνα, όταν τούς έλεγα ότι μου περίσσεψαν εισιτήρια, διότι πχ, έτυχε κάτι στους γονείς μου, που δεν μπορούσαν να το αναβάλουν μου έλεγαν “Μπα δεν νομίζω”, φράση η οποία ήταν μάλλον το σημαίνον. Το σημαινόμενο νομίζω ότι ήταν το εξής: ” Μας τιμά πολύ το ότι σκέφτηκες να μάς προτείνεις τα περισσευούμενα εισιτήρια για να πάμε παρέα. Υποψιαζόμαστε, ότι τα εισιτήρια που θα αγόρασε ο πατέρας σου για να πάει, δεν θα ανήκουν στην μέση και κάτω χρηματική ζώνη, αλλά από την μέση και πάνω, γεγονός λογικό, αφού έχει κάποια ηλικία και δουλεύει τόσα χρόνια. Ξέρουμε, ότι δεν πρόκειται να μάς ζητήσεις το αντίτιμο των εισιτηρίων, ούτε πως θέλεις κάτι σε ανταλλαγή αλλά αισθανόμαστε κάπως αμήχανα”. Δεν τους αδικώ και εγώ έτσι θα σκεφτόμουν, αλλά γεγονός είναι ότι πήγα σε πολλά αγωνίσματα μόνος μου.
Βλέπω τα αποκόμματα των εισιτηρίων και βλέπω ότι πήγα στα ακόλουθα αγωνίσματα. Μού λείπει το απόκομμα από έναν Αγώνα Τζούντο, που είχα δει..
10/8/2004@ 20:30 Γενική Δοκιμή Τελετής Έναρξης, ΟΑΚΑ
14/8/2004@ 12:30 Ενόργανη Γυμναστική, Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο, ΟΑΚΑ
15/8/2004@ 10:00 Ιππασία, Ιπποδρόμιο Ιππικής Δεξιοτεχνίας Ολυμπιακό Κέντρο Ιππασίας Μαρκοπούλου.
17/8/2004@ 18:30 Ξιφασκία, Γήπεδο Τελικών, Ολυμπιακό Συγκρότημα Ελληνικού
18/8/2004@ 10:00 Κανόε/ Καγιάκ Σλάλομ, Ολυμπιακό Κέντρο Κανόε/ Καγιάκ Σλάλομ Ολυμπιακό Συγκρότημα Ελληνικού.
19/8/2004@ 15:45 Τοξοβολία, Παναθηναϊκό Στάδιο.
21/8/2004@ 13:00 Ιστιοπλοΐα, Μαρίνα Νέο Φάληρο.
25/8/2004@ 15:30 Ιππασία, Ιπποδρόμιο Ιππικής Δεξιοτεχνίας Ολυμπιακό Κέντρο Ιππασίας Μαρκοπούλου.
Παραολυμπιακοί Αγώνες, Ημερήσιο εισιτήριο για τις 24/9/2004
Τί μού άρεσε πιό πολύ; Νομίζω όλα. Θα ξεχωρίσω, βέβαια, την Ιστιοπλοΐα και το κανώ καγιάκ. Αλλά και για τα άλλα κάτι έχω να γράψω. Για το ήρεμο και “αριστοκρατικό” των μαχητικών αγωνισμάτων ξιφασκίας, τζούντο και τοξοβολίας, που ιδίως στην περίπτωση της τοξοβολίας τονιζόταν από τον χώρο διεξαγωγής του αγωνίσματος, το Παναθηναϊκό Στάδιο. Για το συγχρονισμένο μπαλέττο αναβάτη και ίππου στην ιππική δεξιοτεχνία, για τα απίστευτα ακροβατικά των αθλητών της ενόργανης γυμναστικής: με τονισμένο το ριψοκίνδυνο στις ασκήσεις των ανδρών, το ντελικάτο σε αυτές των γυναικών.
Η Τελετή έναρξης με εντυπωσίασε, όπως τους περισσοτέρους φαντάζομαι, ενώ προβληματίσθηκα με τους Παραολυμπιακούς. Αξιοθαύμαστοι οι συμμετέχοντες, αλλά σφιγγόταν η καρδιά σου, όταν έβλεπες π.χ να ανατρέπονται από τα καρότσια τους, συγκρουόμενοι μεταξύ τους εξαιτίας κακού υπολογισμού.
Μού άρεσε πολύ η Αθήνα στην περίοδο των Αγώνων, διότι έδινε την εντύπωση μιας σύγχρονης Ευρωπαϊκής Πόλης. “Κονσερβαρισμένης” είναι η αλήθεια, και λίγο υπερβολικής. Θα μού άρεσε, όμως, χωρίς την υπερβολή του “κονσερβαρισμένου” να ήταν έτσι και τώρα. Λογική, οργανωμένη, να ξέρεις τί να περιμένεις. Αισθάνομαι πολλές φορές ότι θα μού ήταν πολύ εύκολο να ζήσω στην Γερμανία, στην Αγγλία κλπ, αλλά μού φαίνεται δύσκολο εδώ στην Ελλάδα. Και πολλές φορές, όταν κάποιος μού λέει ότι “εκεί δεν ξέρουν να ζουν”, τους ανταπαντώ ότι εδώ που “ξέρουμε να ζούμε” κλείνουμε τις ράμπες στα πεζοδρόμια, ενώ όταν θέλουμε να κάνουμε ένα πάρτυ δεν μας ενδιαφέρει, εάν ο γείτονας θέλει να κοιμηθεί επειδή έχει αύριο δουλειά: να πάει να γ******!
Συμφωνώ με τον 0to1 ότι ήταν μοναδικό γεγονός, που ενδεχομένως να μην το ξαναζήσει η γενιά μας και ίσως και η επόμενη στην χώρα μας. Και κλείνοντας ένα τελευτάιο: οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες αντιπαραβάλλονται με τους Αρχαίους. Οι σύγχρονοι είναι εμπορικοί, ενώ οι αρχαίοι για τον κότινο. Πέρα από τον κότινο, όμως, και οι Αρχαίοι Ολυμπιονίκες είχαν τα τυχερά τους: μείωση φόρων, κλπ.
Εάν θέλουν συνεχίζουν την αλυσίδα η Annabooklover, ο Spikon, ο Χαρτοπόντικας, και ο Αθήναιος.