Η κορύφωση των εορτασμών για την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, ενάντια στην δικτατορία των συνταγματαρχών είναι η κατάθεση στεφάνων στον ιστορικό χώρο του Ιδρύματος και η πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία.
Η τελευταία συνιστώσα της κορύφωσης των εορτασμών μού δημιουργεί ορισμένες απορίες, τις οποίες και διατυπώνω:
1) Έστω ότι αποδεδειγμένα η δικτατορία ήταν αμερικανοκίνητη, έγινε ανεκτή από αυτήν κλπ. Πού βρίσκεται το μέτρο της δικής τους ευθύνης και πού το δικό μας; Της αποτυχίας μας, δηλαδή, να διαφυλάξουμε την τότε δημοκρατία; Μήπως είναι-μεταξύ άλλων- και βολικό να βρίσκουμε παντού υπευθύνους εκτός από τους εαυτούς μας;
2) Η ίδια υπόθεση με την προηγούμενη, δηλ, οι ΗΠΑ φταίνε. Όμως, είναι δυνατόν να καταδικάζεται μία χώρα και ο λαός της στο διηνεκές; Εϊναι δυνατόν να αποδεχόμαστε κληρονομική και συλλογική ευθύνη και ενοχή;