Το έτος εργασίας των εκπαιδευτικών πρέπει να επιμηκυνθεί
Διάβαζα πρόσφατα στην Καθημερινη αυτό το άρθρο. Το τελευταίο τους αίτημα “επιμόρφωση με απαλλαγή από τα διδακτικά καθήκοντα κλπ”, νομίζω ότι αξίζει έναν μικρό σχολιασμό/μερικές απορίες:
1) Ποιός θα υποκαθιστά τον εκπαιδευτικό, όταν απαλλάσσεται από την διδασκαλία για να επιμορφωθεί; Μήπως κάποιος ωρομίσθιος/αναπληρωτής, ο οποίος θα περιφέρεται ανά τα σχολεία μπαλώνοντας τις τρύπες αυτών που απουσιάζουν για επιμόρφωση;
2) Μήπως με αυτό το σύστημα ο ωρομίσθιος/αναπληρωτής γίνεται μπαλάκι στα χέρια υπουργείου και συνδικαλιστών προσπαθώντας ο καθένας να περάσει την γραμμή του;
3) Κατά πόσο είναι παιδαγωγικά σωστό αυτό;
4) Μήπως αυτό που προτείνεται είναι τις ημέρες της επιμόρφωσης οι μαθητές να μην έχουν καθόλου σχολειο (ή να έχουν κενά);
Νομίζω ότι το ορθό αίτημα των εκπαιδευτικών για επιμόρφωση δεν μπορεί να συνδυασθεί με απαλλαγή από τα διδακτικά καθήκοντα (εκτός, εάν πρόκειται για μακροχρόνιες επιμορφώσεις, όπως ένα μεταπτυχιακό, όπου εκεί, όμως, υπάρχει γενικότερη απαλλαγή και διαφορετικός σχεδιασμός). Νομίζω ότι το καλύτερο είναι, όπως έχω γράψει η επέκταση του έτους εργασίας των εκπαιδευτικών, όπου θα μπορούν να επιμορφώνονται κλπ, χωρίς να παρεμποδίζεται η εκπαιδευτική διαδικασία. Επιπλέον όχι μόνο αυτό. Πολλοί εκπαιδευτικοί εμφανίζονται σε ρεπορτάζ δελτίων ειδήσεων και διαμαρτύρονται για ελλιπή προετοιμασία των σχολείων, για απουσία βιλίων κλπ. Τους βλέπουμε να λένε: “Πήγε 5 Οκτωβρίου και ακόμα δεν έχουμε βιβλία”. “Οι αίθουσες είναι βρώμικες” κλπ. Ποτέ, όμως, δεν έχουμε ακούσει να λένε : “Τώρα που τελείωσε το σχολικό έτος βρήκαμε ότι υπάρχουν τα τάδε προβλήματα με τις εξής αίθουσες, οι οποίες θέλουν βάψιμο και νέα θερμαντικά σώματα. Στείλαμε έκθεση στο Υπουργείο (σε όποια υπηρεσία) και μας αγνόησε κλπ” ή “Εκτιμούμε για το επόμενο σχολικό έτος να εγγραφούν Χ μαθητές για την κάθε τάξη του σχολείου μας, συνεπώς χρειαζόμαστε τόσα βιβλία συν ένα Ψ% για περιπτώσεις εγγραφών νέων μαθητών κλπ. Ήρθε ο Σεπτέμβριος και δεν έχει γίνει τίποτα”. Το μόνο που βλέπουμε είναι οι κατηγορία προς το Υπουργείο. Αυτή δεν είναι άδικη, αναμφισβήτητα από την έναρξή του το σχολείο πρέπει να δουλεύει ρολόι. Αλλά αυτό το έρημο το Υπουργείο, πώς να μαντέψει τί ανάγκες έχει η κάθε σχολική μονάδα; Δεν πρέπει οι εκπαιδευτικοί να το ενημερώνουν; Ασφαλώς η κύρια εργασία του εκπαιδευτικού είναι η εκπαιδευτική αλλά υπάρχουν και μερικές “γραφειοκρατικές” αναγκαιότητες, που πρέπει να αναλάβει, ώστε η εκπαιδευτική διαδικασία να γίνεται με τον καλύτερο τρόπο. Αλλιώς το μόνο εύκολο πράγμα είναι να κατηγορούμε τους άλλους. Με λίγα λόγια η επέκταση του έτους εργασίας θα επιτρέψει στους εκπαιδευτικούς τόσο να κάνουν ορθή επιμόρφωση, χωρίς να διαταράσσεται η ομαλή εκπαιδευτική διαδικασία και να κάνουν προϋπολογισμό/απολογισμό της σχολικής μονάδας, ώστε να υπάρχει ομαλή επικοινωνία με τις κεντρικές υπηρεσίες για την βέλτιστη προσφορά της εκπαίδευσης.
Αφεψήματα
Καθώς σιγά σιγά μπαίνουμε στο Φθινόπωρο (μπήκαμε και τυπικά αστρονομικά, πριν από λίγες ημέρες, εάν δεν κάνω λάθος-βέβαια πολλές φορές ο καιρός είναι σκοτσέζικο ντους με βροχές και κρύο και μετά με αφόρητη ζέστη), αρχίζουμε αντιστοίχως να αποζητούμε και την συντροφιά των αφεψημάτων. Η επιλογή της λέξης δεν είναι τυχαία. Δείχνει εκτίμηση σε αυτά τα ροφήματα σε μια κοινωνία, η οποία φαίνεται να τα έχει απαξιώσει είτε ως παλαιομοδίτικα, είτε προς χρήση μόνο σε περιπτώσεις ασθενειών. Για αυτό και την αγνοεί και τα αποκαλεί περιληπτικά ως “τσάγια”. Από την άλλη, βέβαια,
σιγά σιγά βλέπουμε να επανεμφανίζονται και με καινούριους συνδυασμούς. Καθώς ο Ντροπαλός έχει πρόβλημα με τον καφέ (μπορεί να πιεί μόνο με την μορφή του “παιδικού”, δηλαδή λίγος καφές σε τουλάχιστον ένα ποτήρι γάλα), που του φέρνει ενοχλήσεις στο στομάχι, το τσάϊ, η ζεστή σοκολάτα, και τα αφεψήματα αποτελούν τις επιλογές του. Δεν αισθάνεται λύπη, που δεν μπορεί να πιεί καφέ. Ενδεχομένως να αισθάνεται και τυχερός σε σχέση με άλλους, οι οποίοι προσκολλημένοι στον καφέ δεν έχουν ανακαλύψει την ομορφιά άλλων ροφημάτων. Στενοχωριέται, βέβαια, που όταν πάει σε μαγαζιά έξω, σπάνια θα βρει ένα πραγματικά καλό τσάϊ (όσο για τα λοιπά αφεψήματα, δεν γίνεται καν λόγος), ευτυχώς, βέβαια, δεν τον κοιτουν με συμπόνια νομίζοντας ότι είναι άρρωστος και δεν θα του φέρουν τσάϊ κατώτερης επιλογής. Το τελευταίο, βέβαια, όχι πάντα και του έχει συμβεί και σε -υποτίθεται-καλά μέρη.
Τα αφεψήματα ξυπνούν διάφορες αναμνήσεις. Και φυσικά δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην ηδονή ενός ζεστού τσαγιού συνοδεία μπλίνι ή τηγανιτών (με ξύσμα λεμονιού, περιχυμένων με μέλι και πασπαλισμένων με κανέλλα).
Σχετικά με το τσάϊ, το “ευρωπαϊκό” εννοώ, νομίζω η καλύτερη παρασκευή εξαρτάται από τα εξής: να βάλουμε το φακελάκι στο νερό (υποθέτω ότι οι περισσότεροι παίρνουν φακελάκια και όχι χύμα) και όχι να χύσουμε το νερό μέσα από το φακελάκι. Η τελευταία τεχνική με το νερό να περνά ορμητικά από το φακελάκι θα κάνει το τσάϊ να βγάλει κάποιες “ίνες”, οι οποίες θα το πικρίσουν. Για αυτό και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε και αφήνοντας το φακελάκι να μην ξεχαστούμε και με την πάροδο του χρόνου ξαναβγούν αυτές οι ίνες. Επιπλεόν, εάν το πίνουμε με γάλα, η ανάμιξη τσαγιού και γάλακτος είναι καλύτερη όταν το γάλα υπάρχει ήδη στο φλυτζάνι και όχι το αντίστροφο. Η δική μου συνταγή είναι:
1) Βάζω ζάχαρη στο φλυτζανι (και γάλα, όταν θέλω).
2) Βράζω το νερό.
3) Το χύνω στο φλυτζάνι ( είναι αλήθεια ότι όταν έχω επιλέξει να πιω τσάϊ με γάλα, αυτό που βλέπω σε αυτήν την φάση στο φλυτζάνι μου δεν είναι ότι καλύτερο. Ο στόχος, όμως, είναι το βέλτιστο τελικό αποτέλεσμα.).
4) Βάζω το φακελάκι του τσαγιού και το αφήνω να απελευθερώσει την ουσία και το άρωμά του μέχρι να πάρει ένα “κανελλί” χρώμα (περίπου στο χρώμα παγωτό μόκκα, όταν το πίνω με γάλα).
Υπάρχουν φυσικά και επαγγελματικές οδηγίες για το τέλειο τσάϊ.
Ψυχανάλυση
Κυριακή, 24, Σεπτεμβρίου, 2006 
Μια γυναίκα σταματά στον πάγκο ενός πλανόδιου οπωροπώλη. Χαζεύει λίγο τα φρούτα, πιάνει μια μπανάνα. Ρωτά τον οπωροπώλη, “πόσο κάνει;”. Της λέει το αντίτιμο. Τον πληρώνει και φεύγει. Το είχε ανάγκη να βάλει κάτι στο στόμα της και μάλιστα ένα φρούτο. Έχοντας να φάει από το πρωί την ξεφλουδίζει και αρχίζει να την τρώει περπατώντας. Το μάτι της πιάνει έναν τύπο, που την κοιτά με λάγνο βλέμμα, όπως τρώει, “Άντε να χαθείς βλήμα… ούτε στα πιο τρελλά σου όνειρα” και έναν άλλο, ο οποιός είναι πιο συμπαθητικός “σε μια άλλη ζωή με άλλες περιστάσεις, ίσως!”. Πάντως, ούτε αυτή ούτε και αυτοί πολυασχολούνται με το θέμα. Για την ακρίβεια καθόλου. Η ηρωίδα μας ήρθε στα ίσια της με την μπανάνα, που πρέπει να έχει και μεγάλο ενεργειακό φορτίο, την φύσηξε και το αεράκι και τώρα μπορεί να επιστρέψει στην δουλειά της.
(έκδοση Α’)
Μια γυναίκα σταματά στον πάγκο ενός πλανόδιου οπωροπώλη. Δεν είναι τυχαίο, που σταμάτησε σε αυτόν και όχι στον επόμενο. Βέβαια, δεν μπορεί να το συνειδητοποιήσει, αλλά το πρόσωπο του οπωροπώλη της θυμίζει αυτό του πατέρα της, όταν ήταν νήπιο. Ταυτόχρονα, όμως, οι σταθερές αποφασιστικές του κινήσεις, με τις οποίες πιάνει τα φρούτα και τα βάζει στις σακκούλες, εξυπηρετώντας τους πελάτες, δημιουργούν ένα αίσθημα ανακούφισης σε αυτήν αναμιγμένο με φόβο. Ακόμα και ο πάγκος του με την διάταξη των φρούτων ανακαλούν μία οικεία ζεστασιά. Εξάλλου, δεν θα μπορούσε ποτέ να αγοράσει φρούτα από την απέναντι μανάβισσα. Ούτε εδώ το συνειδητοποιεί, αλλά ασυνειδήτως ο εγκέφαλός της, εμποδίζει τα πόδια της να βαδίσουν προς τον πάγκο της. Τα τραυματικά γεγονότα της παιδικής ηλικίας, όπου η μητέρα της της στερούσε, υπό το πρίσμα του Ηλεκτρείου, τον πατέρα της δύσκολα έχουν ξεπερασθεί.
Απλώνει το χέρι και επιλέγει μια μπανάνα. Ούτε και εδώ δρα τυχαία, απλώς το νομίζει. Στην πραγματικότητα ελέγχεται από το ασυνείδητό της. Δεν είναι μόνο το φαλλικό της σχήμα. Η συγκεκριμένη μπανάνα, που επέλεξε, έχει σχεδόν το σχήμα του πέους, που είχε ο εξιδανικευμένος της έρωτας, ο οποίος-φευ- την είχε απορρίψει. Εάν και τον είδε γυμνό, τυχαία καθώς περνούσε έξω από τα ανδρικά αποδυτήρια, που είχαν ανοικτή την πόρτα, προς τα γυναικεία, η εντύπωση ήταν ισχυρότατη και καθώς μη-συνειδητή καταγράφηκε ακόμα εντονότερα. Ακόμα και στους εραστές, που είχε, πάντα έψαχνε αυτήν την ομοιότητα προ το εντυπωμένο πρότυπο. Μπορεί να επικαλέσθηκε διαφόρους λόγους, αλλά ένας από τους θεμελιωδέστερους για αυτούς, που χώρισε ήταν η απόστασή τους από το πρότυπο, όταν τους έβλεπε γυμνούς. Την ξεφλουδίζει. Όπως ο καρπός αποκαλύπτεται έρχονται άλλοι συνειρμοί. Αυτοί ενισχύονται καθώς την καταβυθίζει στο στόμα της. Μήπως, ασυνειδήτως φυσικά, νοσταλγεί την ερωτική συνέυρεση, αλλά το μόνο υποκατάστατο, που μπορεί να σκεφθεί είναι η βρώση της μπανάνας; Η βρώση, φυσικά, της φέρνει στον νου και άλλους συνειρμούς. Αναλύοντάς τους προσπαθεί να σκεφθεί την σχετική της θέση στο ιεραρχικό σύστημα, τόσο εντός των σεξουαλικών σχέσεων, όσο και εντός της ευρύτερης κοινωνίας, η οποία ασυνειδήτως αναπαράγει τους συσχετισμούς τους σεξουαλικού χώρου. Κυριαρχεί; Αυτός ο συνειρμός της έρχεται καθώς τα δόντια της καταβυθίζονται στην μπανάνα ευνουχίζοντάς την κατά κάποιον τρόπο. Υποτάσσεται; Όχι μόνο η στοματική της κοιλότητα ετεροκαθορίζεται, καθώς υποτάσσεται στην ικανοποίηση του φαλλού, αλλά καθώς ο τελευταίος της στερεί την δυνατότητα της ομιλίας κατά κάποιον τρόπο την απο-ανθρωποποιεί (ο λόγος είναι θεμελιώδης διάκριση μεταξύ ανθρώπου και λοιπών ζώων). Η δε “αγωνία” του πότε επ’ ακριβώς θα συμβεί η αναμενόμενη αντίδραση της κορύφωσής του πάιζει και αυτήν τον
ρόλο της. Κάποια αντίστοιχα, για να μην επεκτείνομαι, σκέφτονται και όλοι όσοι είδαν την υποθετική ηρωίδα της ιστορίας μας.
Στο μεταξύ η μπανάνα φαγώθηκε….
(έκδοση Β’)
Μια ολόκληρη θεωρία, η ψυχανάλυση, έχει διατυπωθεί, πάνω στην οποία βασίστηκε η έκδοση Β’. Για κάποιους αποτελεί δείγμα διεισδυτικής ανάλυσης του κόσμου, επαναστατική επιστημονική θεωρία, αφού ερμηνεύει- και ενδεχομένως στην καλύτερη μορφή του- το πραγματικώς πραγματικό, ενώ για άλλους δείγμα δογματισμού και του τί πράγμα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως επιστήμη. Είναι ενδιαφέρον ότι ο ακαδημαϊκός χώρος της ψυχολογίας, που έχει το ίδιο αντικείμενο, μου δίνει την εντύπωση ότι έχει λάβει τις αποστάσεις του, έχοντας πάρει ό,τι επιστημονικό ψήγμα είχε και έχοντας αποδώσει τις συγκεκριμένες οφειλές και ευχαριστίες. Αντιθέτως, η θεωρία αυτή φαίνεται να έχει μεγαλύτερη πέραση και να χρησιμοποιείται ως αναλυτικό και
ερμηνευτικό εργαλείο από τις σπουδές ΜΜΕ, Φιλολογίας, Πολιτισμικών Σπουδών κλπ. Γιατί το σκέφτηκε αυτό ο συγγραφέας; Τί σχέση έχει αυτό με το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα; Πώς αποκωδικοποιείται αυτή η διαφήμιση; Έχει φαλλικούς συμβολισμούς; Προβάλλει το “αυτό” σε σχέση με το “υπερεγώ” κλπ. Η εμπιστοσύνη αυτών των χώρων φαίνεται να είναι μεγαλύτερη, κάτι που δημιουργεί εντύπωση. Μάλιστα πολλές φορές αυτή η εμπιστοσύνη συνδυάζεται με έναν στρυφνό και ακατανόητο λόγο, που-κακώς κατά την άποψή μου- θεωρείται στην Ελλάδα δείγμα πολιτισμικής ανωτερότητας και “διανόησης”.
Όπως δεν ανήκω στον χώρο της γλωσσολογίας, έτσι δεν ανήκω και στους περισσότερους από τους παραπάνω. Όμως, μου φαίνεται λογικότερο να δώσω περισσότερη βάση στο τί θα πει για την συγκεκριμένη θεωρία ένας ψυχολόγος από έναν φιλόλογο. Παραδέχομαι επίσης, ότι η μόνη μου πληροφόρηση για την συγκεκριμένη θεωρία δεν προέρχεται από την ανάγνωση πρωτογενών πηγών και ενίοτε υποψιάζομαι ότι όχι μόνο η θεωρία αυτή (έστω και ως μη-επιστημονική) μπορεί να λέει και άλλα πέρα από το φαλλικό και λοιπά στάδια, αλλά και να πλαγιοκοπήθηκε από καλοθελητές με τις ίδιες αυτές τις έννοιες της να χρησιμοποιούνται ως πέμπτη φάλαγγα.
Έτσι στην υποθετική μας ιστορία, μου φαίνεται λογικότερη η έκδοση Α’, που είναι και η απλούστερη. Η ηρωίδα μας πήρε μπανάνα, επειδή αυτήν ορεγόταν, σε αυτήν έπεσε το μάτι της. Τίποτα το συμβολικό και τίποτα το ασυνείδητο. Το ίδιο και στις περιπτωσεις, που κάνει έρωτα. Αποζητά την ερωτική απόλαυση, ενδεχομένως την τεκνοποιία και όχι την σχετική ιεραρχική της θέση στην κοινωνία, το εάν ξεπέρασε “συμπλέγματα”, το πώς ο σύντροφός της βλέπει τα δικά του απωθημένα εν σχέσει με τα δικά της κλπ.
Το σκεπτικό της ψυχανάλυσης, μου φαίνεται ότι ακολουθείται in extremis από τις ταινίες με τον χαρακτηρισμό “Χ”, όπου μπορούμε να φαντασθούμε την εξής σκηνή:
Η ηθοποιός με λάγνο βλέμμα στο φακό έχει βυθίσει το μισό σχεδόν από μια μπανάνα στο στόμα της. Ο ηθοποιός την βλέπει και της λέει: “Παίρνεις και τους π******* τόσο βαθιά στο στόμα σου, όσο και τις μπανάνες;”. “Εάν σου δείξω θα με γ******* μετά;”, του απαντά. Η συνέχεια επί της οθόνης…
ΥΓ: Πριν από λίγο διάβασα στην Καθημερινή ότι επίκειται η έκδοση στα ελληνικά της Μαύρης Βίβλου της Ψυχανάλυσης. Ελπίζω να ακολουθήσει και η αντι-μαύρη, για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε καλύτερη εποπτεία.
mi ne estas lingvisto-Δεν είμαι γλωσσολόγος
Τετάρτη, 20, Σεπτεμβρίου, 2006
Κατηγορία Χωρίς κατηγορία
Ετικέτες: ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ, Τα μικρά
Παρατήρησα ότι ο Περιγλώσσιος στην ομώνυμη γλωσσολογική σελίδα αναφέρεται σε σχολιασμό μου σε αυτό το άρθρο του j95.
Τον ευχαριστώ για τα καλά του λόγια. Νομίζω, όμως, ότι δεν είπα και κάτι το πρωτότυπο. Εξάλλου, έχω την εντύπωση, ότι και εγώ είχα δει κάπου, κάτι παρόμοιο, μπορεί στο περιγλώσσιο ή σε άλλο γλωσσολογικό σάϊτ, το οποίο να παρέφρασα, να προσάρμοσα, να βελτίωσα με βάση τις δικές μου εμπειρίες, σκέψεις κλπ.
Με τιμά επίσης, η επιθυμία του να σχολιάσει μερικά κείμενα για την γλώσσα, που έχω ανεβάσει σε αυτό το μπλογκ. Δεν ξέρω εάν θα το κάνει σε αυτό το μπλογκ ή σε αυτό στο οποίο είναι συντάκτης. Όμως, εάν και νομίζω ότι όλοι το έχετε καταλάβει, πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι: Ούτε εγώ είμαι γλωσσολόγος. Οι δικοί μου προβληματισμοί δεν είναι επιστημονικοί και ούτε μπορούν να είναι. Το μόνο, που ελπίζω είναι να έχουν μία “λογική” βάση και ενδεχομένως να μπορούν να αποτελούν αφετηρία προβληματισμών (εάν αξίζουν). Επίσης, κάποιες φορές αφετηρία μου είναι το χιούμορ.
Είναι πιθανόν να ανεβάσω και άλλες σκέψεις για την γλώσσα. Δεν γνωρίζω, όμως, πόσο πρέπει να τις πάρει κανείς σοβαρότερα απ’ ό,τι αξίζουν.
Νομίζω ότι αυτή η διευκρίνηση, πως ήταν απαραίτητη.
Ξαφνικά
Εγώ ερχόμουν από εδω και εσύ από εκεί. Ήταν επόμενο, λοιπόν, να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Είμαι βέβαιος ότι κατάλαβες, πως με το που το βλέμμα μου συνάντησε το πρόσωπο και το σώμα σου αισθάνθηκα την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά. Μπορεί να με μαγνήτισες εσύ ή κάτι που φορούσες ή μια κίνηση που έκανες. Σίγουρα τα ρούχα, που θα φορούσες, θα σε κολάκευαν. Αλλά όλα αυτά, εσύ δεν είσαι στο τέλος; Μπορεί να ήταν, το πως άνοιξες την τσάντα σου για να πάρεις το κινητό σου, μπορεί, το πως πέρασες τα χέρια μέσα από τα μαλλιά σου, μπορεί η χάρη με την οποία σήκωσες το χέρι σου, για να δείς τί ώρα είναι. Εάν σε είχε δει ο Μαρσέλ Προυστ, να κοιτάς το ρολόι σου, να σου έιχε αφιερώσει ενδεχομένως καμμιά δεκαπενταριά σελίδες στο Αναζητώντας. Ήξερες επίσης ότι ζητούσα κάτι και μου το έδωσες απλόχερα. διότι γνώριζες ότι:
μαγεύτηκα από τα μάτια σου-δεν σκέφτηκα, “θα της βγαίνουν τα μάτια στο σεξ”,
φαντάσθηκα ότι στα χείλη σου θα μπορούσα να ξεδιψάσω- δεν υπολόγισα την διατομή τους και τί χωρά μέσα τους.
θαύμασα την αρμονία του στήθους σου- δεν είπα από μέσα μου “τι β**** Θεέ μου, ονειρεύομαι “ισπανικά” ταξίδια”
υποκλίθηκα στην όλη ομορφιά σου και υποκλινόμενος θαύμασα τα υπέροχα καλλίγραμμα σου πόδια- δεν σκέφτηκα “τα πόδια της οδηγούν στο μ**** της”
και όταν προσπεράσαμε ο ένας τον άλλον ξέρεις ότι με το βλέμμα μου σε ακολούθησα για να σε αποτυπώσω στον νου μου, όσο καλύτερα γίνεται και για να…
θαυμάσω τα οπίσθιά σου- δεν είπα από μέσα μου “φαίνεται σφιχτό. Είναι έτσι ή την έχει βάλει κάτω κάποιος και την έχει κανονίσει;”
Γι αυτό μου χαμογέλασες απλόχερα. Τα μάτια σου έλαμψαν ακόμα περισσότερο, ρούφηξαν όλον τον ήλιο από τον ουρανό-δεν έσμιξες τα φρύδια, δεν σκυθρώπιασες, δεν απέστρεψες με απέχθεια το βλέμμα σου από το βλέμμα μου. Τα χείλη σου σχημάτισαν ένα διακριτικό, αλλά συνάμα, λαμπερό και φωτεινό χαμόγελο. Όσο για το σώμα σου, δεν προσπάθησες να το εξαφανίσεις μέσα στο πλήθος, ή μέσα γενικότερα μέσα στο περιβάλλον. Όλο σου το είναι μου έλεγε: “Ξέρω ότι σου αρέσω, ότι σε έχω εντυπωσιάσει και μου το έδειξες με τόσο ωραίο τρόπο, που αισθάνομαι κολακευμένη. Με έκανες να αισθανθώ ακόμα πιο όμορφη, απ’ όσο ενδεχομένως να είμαι. Σ’ ευχαριστώ πολύ! Ελπίζω να έκανα την ημέρα σου ακόμα ομορφότερη”.
Αμφότεροι είπαμε από μέσα μας: “Αυτό αρκεί. Δεν θέλουμε κάτι παραπάνω, γιατί μπορεί να χαλάσει η μαγεία”.
Δεν έχει σημασία, πού σε είδα: μπορεί να ήταν το πρωί στο τραίνο, ή πριν μερικά χρόνια στις διακοπές μου, μπορεί σε εκείνο το ταξίδι στο Όσλο. Ενδεχομένως, τότε που βιαστικά, για να προλάβεις το μάθημα, ανέβαινες τις σκάλες στο πανεπιστήμιο, ενώ εγώ χαλάρωνα πίνοντας καφέ στο κυλικείο ή έφευγα από τα δικά μου μαθήματα. Ούτε έχει σημασία τό πότε: μπορεί να ήταν χθές, πριν δέκα ημέρες, πριν δέκα χρόνια. Μπορεί να είναι και αύριο, μπορεί και σε κάποια άγνωστη στιγμή στο μέλλον.
Το πιο πιθανόν, είναι να μην ξανασυναντηθούμε ποτέ: Όμως, για αυτό το σπάραγμα ευτυχίας, που μου χάρισες σε ευχαριστώ πολύ!
Εναλλακτικές θεραπείες
Έχουν δημοσιευθεί διάφορα άρθρα σε μπλογκ σχετικά με την ομοιοπαθητική ιατρική και τις άλλες εναλλακτικές. Ένα επιπλεόν, ποστ, δεν νομίζω να πρόσφερε και πολλά.Καθώς δεν ανήκω στις θετικές επιστήμες, δεν νομίζω ότι θα μπορούσα και να σχολιάσω πολλά πράγματα στο αμιγώς επιστημονικό μέρος. Έτσι σκέφτηκα να γράψω με βάση μια διαφορετική προσέγγιση, όπως θα δείτε.
1) Πολλοί που “πιστεύουν” (το ξέρω είναι αρκετά θεολογικό ρήμα, δεν είναι ταιριαστό θα έπρεπε να βρω κάποιο καλύτερο) στην ομοιοπαθητική και στις άλλες εναλλακτικές θεραπείες βλέπουν τον κόσμο μανιχαϊστικά. Η “κακιά συμβατική ιατρική”, που ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος-για αυτό και ασχολείται με το σύμπτωμα άντε με την ασθένεια αλλά όχι με τον άρρωστο- και η “καλή εναλλακτική”, η οποία στοχεύει στην ευτυχία και αρμονία του ανθρώπου. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι υπάρχουν επιστήμονες της υγείας, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τους φόβους των ανθρώπων. Όλοι διαβάζουμε τον τελευταίο καιρό την προσπάθεια να μεταβληθούν σχεδόν τα πάντα σε ασθένειες. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι όλος ο χώρος της συμβατικής ιατρικής είναι ανήθικος, ενώ ο χώρος της εναλλακτικής αποικημένος από αγγέλους. Ούτε, βέβαια, ότι ο χώρος της εναλλακτικής αποτελείται από ανθρώπους, που είναι τόσο ανήθικοι ώστε να εκμεταλλεύονται τις ανησυχίες των ανθρώπων για να τους πουλήσουν “φύκια για μεταξωτές κορδέλλες”. Θέλω να πιστεύω ότι σε αμφότερους τους χώρους η πλειοψηφία δρα με βάση το συμφέρον του ασθενούς. Η απομάκρυνση από την μανιχαϊστική σκέψη θα μας κάνει να δούμε καλύτερα τον χώρο και ενδεχομένως τις πιθανότητες να υπάρχουν, τόσο δυνατότητες συνεργασίας, όσο και το να έχουν όντως κάποια επιστημονικά στοιχεία οι εναλλακτικές θεραπείες, τα οποία θα έπρεπε να μελετηθούν.
2) Όση ισχύ και όση “αντικειμενικότητα” μπορεί να έχουν οι αριθμοί, έχουν μία αδυναμία: κοινωνούν πληροφορίες, αλλά δεν επικοινωνούν. Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει η Χ συμβατική θεραπεία με ποσοστό επιτυχίας 75%. Για τον περισσότερο κόσμο αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία πληροφορία και ενδεχομένως μία πηγή ανησυχίας (και εάν εγώ ανήκω στο υπόλοιπο 25%, όπου η θεραπεία θα έχει μηδενικό αποτέλεσμα ή και μπορεί να είναι επιζήμια;-και εδώ τίθεται το ερώτημα ποιός είναι ο πήχης της επιτυχίας;). Αντιθέτως, οι εναλλακτικές θεραπείες πολλές φορές κοινοποιούνται από γνωστό σε γνωστό με αποτέλεσμα να έχουν το (ψυχολογικό) πλεονέκτημα. Το να πει κανείς ότι η τάδε θεραπεία έχει ποσοστό επιτυχίας, έστω και 99%, δεν συγκινεί τόσο πολύ, όσο η πληροφόρηση του τύπου “μου είπε ο Στέφανος ότι έκανε την τάδε εναλλακτική θεραπεία, που τον παρέπεμψε η Ιοκάστη, η οποία την είχε κάνει και αυτή και είχε μείνει ευχαριστημένη. Έτσι σκέφτομαι να πάω και εγώ στον εναλλακτικό για αυτήν την μέθοδο της θεραπείας”. Τώρα, εάν ο Στέφανος και η Ιοκάστη πραγματικά θεραπεύθηκαν, δεν το γνωρίζουμε. Μπορεί απλώς να το νομίζουν ή η ίαση να οφείλεται σε παράγοντες ασχέτους με την εναλλακτική θεραπεία, που επέλεξαν. Ας δεχθούμε, όμως, η εναλλακτική θεραπεία ήταν ο κύριος ή ο αποκλειστικός παράγοντας της ίασής τους. Το ζήτημα είναι, εάν αυτή η επιτυχία είναι περιορισμένη, με αποτέλεσμα να μπορεί να θεωρηθεί συμπτωματική, ή ευρύτερη. Αυτό νομίζω μπορεί να καταδειχθεί μόνο με την σωστή χρήση των “άψυχων” αριθμών και της στατιστικής.
3) Όσοι ακολουθούν εναλλακτικές μεθόδους θεραπείας κάνουν μία διάκριση μεταξύ “φυσικής” και “χημείας”. Είναι χαρακτηριστική η φράση τους “κάνω εναλλακτική για να μην παίρνω χημικά” ή (παροτρύνοντας τους άλλους) “γιατί δεν δοκιμάζεις, κάποια εναλλακτική ώστε να μην παίρνεις χημικά”; Ίσως να είναι λανθασμένη η αντιληψή μου, από την στγμή που δεν είμαι των θετικών επιστημών, ότι στο ύστατο υποατομικό επίπεδο η διάκριση μεταξύ “φυσικής” και “χημείας” γίνεται δυσδιάκριτη και ενδεχομένως να μην έχει και σημασία στην παρούσα συζήτηση. Αυτό που διακρίνω είναι μια έμμεση απόρριψη προς την πρόοδο, προς τον πολιτισμό κλπ. H “χημεία” είναι προϊόν του πολιτισμού η “φυσική” είναι… φυσική. Ίσως να επιρρεάζονται (με την μορφή της ατάκας, όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενο ποστ) από τον “πολιτισμό ως πηγή δυστυχίας” ή από τον προσυμβολαιακό άγριο, ο οποίος ήταν ευτυχισμένος και “ευγενής”. Συνεπώς, εντός αυτού του πλαισίου, η πρόοδος, η επιστήμη κλπ αντιμετωπίζονται ως κάτι το αρνητικό, εν αντιθέσει με ένα εξιδανικευμένο παρελθόν. Για αυτό φαίνεται να υπάρχει προτίμηση σε “μαγικές μεθόδους”, παρά σε επιστημονικές (εάν και πολλές φορές εμφανίζονται ως επιστημονικοφανείς.)
4) “Έχω επιλέξει εναλλακτική θεραπεία για να αποφύγω την φαρμακομανία” λένε πολλοί θιασώτες. “Μα τα τόσα χάπια της εναλλακτικής που παίρνεις;”. “Α, δεν είναι το ίδιο! Είναι φυσ/τικά”. Μπορεί να μην είναι χημικά-συνθετικά, αλλά πολλοί, που ακολουθούν εναλλακτικές θεραπείες έχουν μπει στο σχετικό λούκι να παίρνουν πληθώρα χαπιών, σιροπιών κλπ. Όσο για την φαρμακομανία -και τα όποια σχόλια κάνουν σχετικά με τους γιατρούς ή με τις φαρμακευτικές θα πρέπει να σκεφτούν τα ακόλουθα. Μάλλον θα πρέπει να τα σκεφτούμε όλοι μας είτε ακολουθούμε, είτε όχι εναλλακτικές θεραπείες: Πόσες φορές έχουμε απευθυνθεί σε φίλους και γνωστούς, λέγοντας τους “‘Εχεις κάτι να μου δώσεις” ή πόσες φορές έχουμε αντιστοίχως προτείνει ακόμα και αντιβιώσεις σε φίλους και γνωστούς μας, οι οποίοι είδαμε ότι είχαν φαινομενικά ίδια συμπτωματολογία με κάποια ασθένεια, που είχαμε κάποτε εμείς; Όταν ο γιατρός μας γράφει ένα φάρμακο για ορισμένες ημέρες, πόσες φορές δεν έχουμε πάρει κανα δυο δόσεις παραπάνω “για σιγουριά” ή επειδή δεν είδαμε να φεύγει το σύμπτωμα; Πόσοι από εμάς έχουμε, τελειώνοντας την αγωγή, επισκεφθεί ξανά τον γιατρό για εκτίμηση της κατάστασης; Συνεπώς, τους πρώτους που πρέπει να ελέγξουμε για φαρμακομανία είναι τους εαυτούς μας και μετά τους άλλους.
5) Έχω την εντύπωση ότι οι χρήστες εναλλακτικών σκευασμάτων έχουν πέσει στην ίδια παγίδα, που έχουν πέσει και οι χρήστες των “συμβατικών”. Τα σκευάσματα αποκτούν μαγικές ιδιότητες, ο ασθενής δεν χρειάζεται να κάνει καμμιά προσπάθεια, αντιθέτως είναι αφορμή για να συνεχίσει τις κακές του συνήθειες, που οδηγούν στην υποβάθμιση της υγείας του κλπ. Εννοώ το εξής: σκεφτείτε κάποιον που έχει αυξημένες τιμές χοληστερίνης και λαμβάνει την σχετική αγωγή. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να χρησιμοποιεί την αγωγή (είτε συμβατική είτε εναλλακτική) ως δικαιολογία για να συνεχίσει να ζει έναν βίο λιπαρής διατροφής σκεπτόμενος “αφού παίρνω το χάπι της χοληστερίνης γίνομαι καλά, αρά δεν είναι ανάγκη να προσέξω την διατροφή μου.”
6) Πολλές φορές οι ακόλουθοι των εναλλακτικών θεραπειών συμπεριφέρονται σαν να ανακάλυψαν την Αμερική μετά την ανακάλυψή της. “Πήγα στον εναλλακτικό και μου είπε να φροντίσω η διατροφή μου να έχει λιγότερα λιπαρά και περισσότερα φρούτα και λαχανικά. Να κάνω κάποια ελαφριά γυμναστική και εάν δεν μπορώ να το “κόψω”, να περιορίσω, όσο το δυνατόν περισσότερο. το κάπνισμα. Επίσης, μου είπε να κοιμάμαι σχετικά νωρίς και σε σταθερές ώρες και να προσπαθώ να μην έχω άγχος”. Φαντάζομαι θα υποθέτουν ότι όσοι πηγαίνουν σε συμβατικούς ιατρούς θα ακούνε συμβουλές του τύπου: “Να τρως κάθε μέρα τον αγλέουρα και η τροφή σου να αποτελείται κατά 99% από junk food. Να προσλάβεις υπηρετικό προσωπικό, ώστε να μην χρειάζεται καν να σηκωθείς για νερό, όταν διψάσεις. Όχι μόνο να αυξήσεις το κάπνισμα και μάλιστα με βαριά σέρτικα τσιγάρα, αλλά να εισαγάγεις και τα παιδιά σου σε αυτήν την υγιεινή συνήθεια. Να κοιμάσαι σκόρπια από εδω και από εκεί και να βάζεις τον εαυτό σου σε στρεσογόνες καταστάσεις!”. Προφανώς, καταλαβαίνουν ότι αστειεύομαι. Εξάλλου θα έχουν επισκεφθεί και αυτοί κάποτε συμβατικούς γιατρούς. Το θέμα είναι γιατί, όταν ο συμβατικός γιατρός τους παρότρυνε σε υγιεινότερη ζωή τον προσπερνούσαν, ενώ εκστασιάζονται με τις ίδιες συμβουλές των εναλλακτικών. Λογικά θα πρέπει να υπάρχει κάποια (ψυχολογική) εξήγηση, την οποία αγνοώ.
7) Παρατηρώ ότι πολλές φορές οι εναλλακτικές θεραπείες απαιτούν κάποιου είδους πίστη. Όταν αναφέρομαι σε πίστη, δεν εννοώ στην πεποίθηση του ασθενούς “ότι θα γίνει καλά”. Αυτή ενδεχομένως να είναι απαραίτητη και να συντελεί στην ίαση (ίσως, λόγω ενός ψυχικού placebo, αλλά και ίσως λόγω καλύτερης συμμόρφωσης. Αντιθέτως, εάν δεν έχεις την πεποίθηση ότι η θεραπεία θα πετύχει, γιατί να την ακολουθήσεις;). Εννοώ μία “πίστη” μάλλον θρησκευτικού τύπου. Πολλές εναλλακτικές θεραπείες αποσκοπούν στην αποκατάσταση της “ενέργειας” στον οργανισμό στην αποκατάσταση της “ενέργειας” με την συμπαντική τέτοια, στην ανάδυση της φυλακισμένης θείας ουσίας ή σπίθας κλπ. Υπάρχουν ποικίλλα ονόματα για την “ενέργεια”. Πάντως, έχω την εντύπωση ότι δεν έχουν καμμία σχέση με αυτό που εννοούν οι φυσικοί, χημικοί κλπ ως ενέργεια. Στις εναλλακτικές θεραπείες, η ενέργεια ανάγεται κάτι σε συνεκτική αρχή του Σύμπαντος και σχεδόν θεοποιείται. Συνεπώς, έστω και εμμέσως, ο ασθενής γίνεται, ή πρέπει να γίνει, “φιλακόλουθος” αυτών των πεποιθήσεων. Αντιθέτως, η συμβατική ιατρική δεν ενδιαφέρεται για την πίστη ή την απιστία σου, απλώς προσπαθεί να θεραπεύσει. Μπορεί κάποιος να πιστεύει ότι μετέχει της θείας ουσίας, μπορεί κάποιος άλλος να πιστεύει ότι η θεία και η ανθρώπινη ουσία είναι διαφορετικές, μπορεί κάποιος να μην πιστεύει σε τίποτα. Όλα αυτά είναι αδιάφορα για την συμβατική ιατρική. Έτσι κατά την γνώμη μου η κατηγορία ότι “η συμβατική ιατρική βλέπει τον άνθρωπο σαν μια μηχανή” έχει και τα θετικά της. Είναι δημοκρατική έναντι όλων.
8 ) Όσοι ακολουθούν εναλλακτικές θεραπείες δεν είναι διαφορετικοί άνθρωποι από όλους τους υπόλοιπους. Πρέπει και αυτοί να ισορροπήσουν μεταξύ της αίσθησης του ανήκειν σε μια ευρύτερη ομάδα, αλλά και παράλληλα να διακριθούν από αυτήν. Αυτό πολλές φορές φαίνεται από αντιδράσεις σε φυσικές-παραδοσιακές ουσίες, τις οποίες παραδέχεται και η συμβατική ιατρική, τουλάχιστον ως πρώτη στάση πριν θεωρήσει απαραίτητο να παρέμβει με τεχνικότερες μεθόδους. Πονάει το στομάχι σας; Είναι πολύ πιθανόν αρχικά ο γιατρός σας να σας συστήσει να πιείτε λίγο χαμομήλι ή μολόχα. Τί μαζικά βότανα, για τους οπαδούς της εναλλακτικής. Αυτοί μπορεί να σας προτείνουν βότανα, που φύονται στο τάδε οροπέδιο του Τραλαλαλιστάν και τα οποία φυσικά δεν παίρνει η plebs ακόμα. Δεν ξέρω, τί καλύτερο μπορεί να έχει ή να μην έχει το τάδε βότανο ( είτε από εδώ είτε από το Τραλαλαλιστάν), αλλά προβληματίζομαι και με το εξής: καθώς οι εναλλακτικές θεραπείες, πέρα από βότανα, δίνουν χάπια και σιρόπια, που βασίζονται σε αυτά οι θιασώτες της, δεν φοβούνται την πιθανότητα να αφανισθούν λόγω της αυξανόμενης ζήτησης; Δεν φοβούνται ότι είναι πολύ πιθανόν κάποια εταιρία να μονοψωνεί τις καλλιέργειες; Δεν φοβούνται, μήπως οι ορμόνες, τα φάρμακα κλπ και ό,τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για υπεραποδοτική παραγωγή, “μπουν από την πίσω πόρτα”;
9) Οι οπαδοί των εναλλακτικών πολλές φορές ισχυρίζονται, και δικαίως, ότι και οι συμβατικοί κάνουν αναφορά σε φυσικές ουσίες, έχουν γράψει για την δράση του τάδε φυτού, που έχει την δείνα ουσία κλπ. Κανείς δεν διαφωνεί. Όμως, το συνθετικό φάρμακο , πού δίνουν και που περιέχει την επιζητούμενη ουσία, περιέχει μόνο αυτή και τα όποια έκδοχα, στοχεύει καλύτερα στο πρόβλημα που πρέπει να λύσει και ενδεχομένως να είναι λιγότερο επιβαρυντικό για την ίδια την φύση.
10) “Πήγα στον εναλλακτικό και ασχολήθηκε μαζί μου, ενώ ο συμβατικός γιατρός με ξεπέταξε σε πέντε λεπτά”. Είναι πολύ πιθανόν, αυτό να συμβαίνει επειδή η ζήτηση για την εναλλακτική δεν είναι ακόμα τόσο μεγάλη, όσο αυτή για την συμβατική ιατρική. Όταν γίνει ανάλογη, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα και αυτοί να “ξεπετούν” τον πελάτη σε πέντε λεπτά. Όχι επειδή θα έχουν “χάσει την ψυχή τους”, αλλά επειδή θα περιμένουν ουρά οι υπόλοιποι στον προθάλαμο του ιατρείου τους, οπότε θα είναι αναγκασμένοι να συντομέυουν τις εξετάσεις τους. Εάν δε μπει και στο δημόσιο σύστημα υγείας, μπορεί να δούμε και στα δελτία ειδήσεων πολίτες να διαμαρτύρονται και τίτλους, όπως “Μια ώρα στην ουρά για εναλλακτικό!” κλπ
Πολλοί μπορεί να σκεφτούν: “Μα εγώ έκανα εναλλακτική και πέτυχε”. Δεν μπορώ να αμφιβάλλω για τα αποτελέσματά της πάνω τους και χαίρομαι για αυτό. Όμως, οι εξατομικευμένες περιπτώσεις, δεν επιτρέπουν την εξαγωγή ευρύτερων συμπερασμάτων. Ενδεχομένως, όμως, μία καλή και υγιεινή ζωή να έχει καλύτερα αποτελέσματα από οποιαδήποτε εναλλακτική ή συμβατική ιατρική, ιδίως όταν μιλάμε για περιπτώσεις πρόληψης ή και ευξίας. Διότι πολλοί παίρνουν σκευάσματα (εναλλακτικής ή συμβατικής), όχι επειδή έχουν κάτι αλλά απλώς για να νοιώσουν καλά, να φτιάξουν την ζωή τους, να γεμίσουν ενέργεια, θετική εννοείται.
Επιχειρηματικότητα και ελληνική τηλεόραση: Μία δύσκολη σχέση (update)
Εάν δεν μπήκαμε στην νέα τηλεοπτική σαιζόν, βρισκόμαστε τουλάχιστον στην εισαγωγή της. Τα σχολεία έχουν αρχίσει, συνεπώς οι περισσότεροι βρίσκονται στις εστίες τους και ξαναβρίσκουν τις συνήθειές τους, που ενδεχομένως να είχαν ατονήσει το καλοκαίρι. Γράφω ενδεχομένως, διότι -σε αντίθεση με παλαιότερα- είναι ολοένα και πιο σπάνιο να πάει κανείς να παραθερίσει κάπου και να μην υπάρχει/φροντίσει για τηλεόραση. Συνήθως, βέβαια, υπάρχει μία αλλαγή στην τηλεοπτική συμπεριφορά, όπως υπάρχουν γενικότερα κάποιες αλλαγές στην ζωή μας την περίοδο των θερινών διακοπών. Έτσι προσαρμόζονται και τα κανάλια το καλοκαίρι (συνήθως με επαναλήψεις, των επαναλήψεων σε σημείο που να έχουμε βαρεθεί) και ξαναμπαίνουν στην ομαλή τηλεοπτική περίοδο από τον Σεπτέμβριο, όπου “κάθε κατεργάρης στον πάγκο του”.
Βασιζόμενοι στην προτέρα εμπειρία είναι πολύ πιθανόν να δούμε και φέτος εκπομπές, οι οποίες θα μας κάνουν να πετάξουμε τα στρώματα, πάνω στα οποία κοιμόμαστε, να τρέξουμε στο κέντρο δηλητηριάσεων -προληπτικά- μετά το γεύμα σε ένα εστιατόριο, να αγοράσουμε την δική μας αγελάδα για να είμαστε βέβαιοι για το γάλα που πίνουμε και για το τυρί που τρώμε (χμμ, για την ίδια την αγελάδα, όμως, πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε; ) κλπ.
Σκεπτόμενος βαθύτερα, αυτές οι εκπομπές με απωθούν: όχι γιατί κάνουν, πολλές φορές, αηδιαστικές “αποκαλύψεις”, αλλά για τον λόγο ότι είναι απολύτως ισοπεδωτικές. Δεν θυμάμαι ποτέ, να μας αποκαλύφθηκε, ποιά κτηνοτροφική μονάδα δεν ταΐζει με τις ενδεδειγμένες τροφές τα ζώα της, ποιά ταβέρνα έβγαλε προπέρσινη φέτα, ποιό επιπλοποιείο χρησιμοποιεί επικίνδυνα και αποσυρμένα από την αγορά λούστρα.
Αντιθετως, οι “ύποπτες” εταιρίες μένουν πάντα ανώνυμες. Δεν νομίζω ότι αυτό γίνεται για την προστασία των δημοσιογράφων από τυχόν αγωγές ( και εάν συμβαίνει αυτό θα πρέπει να βρεθεί μια ισορροπία, ώστε τα ΜΜΕ να μπορούν να προβαίνουν χωρίς φόβο σε αποκαλύψεις, αλλά και χωρίς να φτάσουμε στο άλλο άκρο ο οποιοσδήποτε να βρίσκεται απροστάτευτος στο έλεος των ΜΜΕ). Στην πραγματικότητα δεν ξέρω γιατί γίνεται. Βλέπω, όμως, σε τί οδηγεί: Η αναφορά σε μη-συγκεκριμένη εταιρία καταδικάζει αναγκαστικά, στην συνείδηση του κόσμου, όλες τις εταιρίες, που δραστηριοποιούνται στον συγκεκριμένο κλάδο. Καθώς δε, είναι σπάνιο να υπάρχει τομέας της ανθρώπινης δραστηριότητας, που να κατοικείται αποκλειστικά από αγγελικούς ανθρώπους, η κοινή γνώμη καταδικάζει αναγκαστικά όλη την επιχειρηματική δραστηριότητα. Εκεί βρίσκεται η ισοπέδωση.
Δεν είναι περίεργο, λοιπον, που για πολλούς Έλληνες η επιχειρηματική δραστηριότητα ταυτίζεται με την παρανομία. Η αντίληψη αυτή προϋπήρχε των εκπομπών αυτών. Ας μην ξεχνάμε ότι μια επιτυχημένη επιχείρηση μπορεί να προκαλέσει την ζηλοφθονία των άλλων, κάτι πολύ σύνηθες σε μια χώρα όπου το σκεπτικό είναι, όχι “πώς να πετύχω;”, αλλά “πώς θα καταστραφεί ο άλλος;”. Επιπλεόν η ζηλοφθονία δεν μας οδηγεί στο να πούμε “βρε τον ******, πώς τα κατάφερε;!”, αλλά στο να λέμε: “τα βρήκε έτοιμα”, “ήταν μιλημένος με τους απο πάνω”, “η μόνη οικογένεια, που βρέθηκε με θετικά διαθέσιμα κατά την αποχώρηση των Γερμανών ήταν η δική του κλπ”. Οι τηλεοπτικές εκπομπές απλώς ενισχύουν αυτές τις πεποιθήσεις. Και, όπως έχουμε αναφέρει σε άλλο πόστ, γιατί να γίνει μια επένδυση στην Ελλάδα, όταν κάποιος θεωρείται εκ του προοιμίου ύποπτος και ένοχος;
Δεν είναι παράξενο, λοιπον, που οι Έλληνες συνεχώς φωνάζουν “πού είναι το Κράτος;”. Αυτό δε που τους ενδιαφέρει, δεν είναι τόσο ο ρόλος του ως ελεγκτικού μηχανισμού ή του μηχανισμού, που θέτει τους γενικούς κανόνες, αλλά ως επιχειρηματία. Ένα “κουστούμι”, που μάλλον δεν του ταιριάζει, όμως, του Κράτους.
Διαβάστε και εδώ
Κρατική “κοινωνία των πολιτών” (update13.06.2008)
Σάββατο, 9, Σεπτεμβρίου, 2006
Κατηγορία Uncategorized
Ετικέτες: ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
Νομίζω ότι πρέπει να προβληματισθούν όλοι με την καταγγελία, που έγινε από το Υπουργείο Ανάπτυξης, ότι καταναλωτική οργάνωση σκοπίμως χαμήλωσε τις περσινές τιμές βάσης σε ορισμένα σχολικά αγαθά, έτσι ώστε να φανεί πως φέτος οι αυξήσεις είναι υπέρογκες. Φυσικά δεν μπορούμε να καταδικάσουμε την συγκεκριμένη καταναλωτική οργάνωση, πριν να αποφασίσουν τα έχοντα αυτόν τον ρόλο όργανα, δηλ. τα Δικαστήρια. Ας μην ξεχνούμε ότι ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας. Γενικότερα δε, δεν μπορούμε να καταδικάσουμε ευρύτερα τις οργανώσεις των καταναλωτών.
Όμως, εάν όντως “πειράχθηκαν” οι περυσινές τιμές, γιατί να έγινε; Ποίοι θα μπορούσε να ήταν οι λόγοι; Πολύ πιθανόν το ανθρώπινο λάθος, η αφηρημάδα και η αμέλεια. Θα μπορούσε, όμως, να υπάρχει και το σκεπτικό να χτυπηθούν οι επιχειρήσεις ως κακές, κερδοσκοπικές κλπ. Να επιβεβαιωθούν οι πεποιθήσεις μας, τις οποίες χαϊδεύουν και προκαλούν τα ΜΜΕ και κυρίως η τηλεόραση: οι επιχειρήσεις είναι κακές, κρατούν φυλακισμένα τα προϊόντα, που δικαιωματικά μας ανήκουν και πάνω από όλα μας τα παρέχουν ελλατωματικά. Ακόμα, βέβαια, το ζήτημα δεν είναι εάν πειράχθηκαν τα στοιχεία. Αυτό μένει να αποδειχθεί με τους σύννομους τρόπους. Όχι από παράθυρα και μπαλκονόπορτες. Με αφορμή, πάντως, το συγκεκριμένο θέμα πληροφορηθήκαμε ότι οι καταναλωτικές οργανώσεις επιδοτούνται από το Κράτος και από την Κοινότητα. Το σκεπτικό λέει είναι για να μην χρηματοδοτούνται-δωροδοκούνται από τις επιχειρήσεις και δεν μπορούν να τις κρίνουν αντικειμενικά.
Λοιπόν, σε όλα αυτά υπάρχει κάτι που δεν μου αρέσει. Κάτι, που νομίζω ότι χρειάζεται να μας προβληματίσει περισσότερο από την πρόσφατη καταγγελία. Πρακτικά, τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει μία επιχείρηση να χρηματοδοτήσει μία οργάνωση καταναλωτών. Σύμφωνοι, δεν θα την χρηματοδοτήσει η ίδια η επιχείρηση, αλλά ο μεγαλομέτοχός της. Ενδεχομένως, εάν δεν θέλει να φανεί ούτε και αυτός -ή εάν υπάρχουν κωλύματα-, να δώσει κάποιο bonus στους εργαζόμενούς της και να τους ζητήσει μέρος αυτών να δοθεί στην καταναλωτική οργάνωση. Συνεπώς, δεν νομίζω ότι υπάρχει καμμιά “αντικειμενική”
επιτυχία στην ουσιαστική μη-εμπλοκή των επιχειρήσεων. Ακόμα χειρότερο είναι το σκεπτικό: οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζονται εξ ορισμού, εάν όχι ως ένοχες, τουλάχιστον ως ύποπτες. Για αυτό, ενδεχομένως πέρα από την γραφειοκρατία, να υπάρχει μεγάλη διστακτικότητα να γίνουν επενδύσεις στην Ελλάδα. Γιατί να κάνει κάποιος μια επένδυση, όταν αντιμετωπίζεται εξ ορισμού ως ύποπτος;
Έτσι, λόγω αυτής της ιδεοληψίας μας, οι καταναλωτικές οργανώσεις χρηματοδοτούνται από το Κράτος και την Κοινότητα, αντί να βασίζονται στις συνδρομές των μελών τους. Και το ζήτημα δεν είναι ότι συνεισφέρουν αναγκαστικά και φορολογούμενοι πολίτες, οι οποίοι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για να συμμετάσχουν. Το ζήτημα είναι ότι λόγω της ιδεοληψίας μας, προτιμούμε οι καταναλωτικές οργανώσεις να εξαρτώνται από το Κράτος. Να είναι υποταγμένες σε αυτό. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, πόσο είναι δυνατόν να τις εμπιστευόμαστε; Πόσο μπορούμε πλέον να τις εμπιστευόμαστε, όταν επιβραβεύουν την Χ επιχείρηση και καταδικάζουν την Ψ; Ο υπαρκτός κίνδυνος της υποταγής στα επιχειρηματικά συμφέροντα αποσοβήθηκε με την υποταγή στο Κράτος. Ωραία λογική: είναι σαν να εκμηδενίζεις τον κίνδυνο ενός καρδιακού επεισοδίου καταστρέφοντας τους νεφρούς. Με λίγα λόγια: χρειάζεται κάποια άλλη “συνταγή”, ώστε οι οργανώσεις αυτές να μην είναι υποταγμένες, ούτε στο Κράτος, αλλά ούτε και στα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Ανοίγοντας λίγο παραπάνω το θέμα αξίζει να αναρωτηθούμε, μήπως το Κράτος (και η Κοινότητα) χρηματοδοτούν και άλλες εθελοντικές ενώσεις πολιτών; Εάν συμβαίνει αυτό, τότε πρόκειται για την αντίφαση της “κρατικής κοινωνίας των πολιτών”. Είναι δείγμα ότι οι πολίτες αισθάνονται αδύναμοι να οργανωθούν και χρειάζονται κάποιον να τους προστατεύει ή αντίστροφα ότι το Κράτος δεν μπορεί να εμπιστευθεί τους ίδιους του τους πολίτες. Ας είμαστε, όμως, καλόπιστοι. Ας υποθέσουμε ότι το Κράτος συμπεριφέρεται έτσι με καλό σκοπό: ότι πράγματι πιστεύει στην κοινωνία των πολιτών και επιθυμεί την ανάπτυξή της, παρά τις όποιες αντιφάσεις, που μπορεί να εμφανίζει ο όρος “κρατική κοινωνία των πολιτών”. Η πραγματική εμπιστοσύνη και η πραγματική ανάπτυξη, όμως, θα έλθει με την μη-εμπλοκή του ( η μόνη εμπλοκή που επιτρέπεται είναι οι απαραίτητες διαδικασίες για την σύσταση συλλόγων, ενώσεων κλπ: πχ δήλωση στο Πρωτοδικείο κλπ). Ενδεχομένως να είναι βραδύτερη. Θα είναι, όμως, πιο στέρεη.
Μπορεί, κάποτε, τέτοιες συμπεριφορές του Κράτους να ήταν δικαιολογημένες ως έναν βαθμό και προφανώς είναι λάθος να κρίνουμε την τότε λογική με τα σημερινά μέτρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η συμμετοχή στις εκλογές, όπου κάποτε δεν υπήρχε μόνο υποχρέωση, αλλά ενδεχομένως και καταναγκασμός (ο χωροφύλακας, που γράπωνε τους ανέμελους στο καφενείο και τους έλεγε: “θα πάτε να ψηφίσετε ρε, για να μάθετε την δημοκρατία). Υποτίθεται, όμως, ότι σήμερα πως έχει επέλθει μια κάποια εξέλιξη…
Εχθρεύεται ο Δίας…
Εάν είμαστε πραγματικά ακομπλεξάριστοι και ανοιχτοί, που δεν το νομίζω, ο κατάλληλος τίτλος μετά τους ευρηματικούς “Π-ΗΠΑ” και “Έχυσε ξανά όλη η Ελλάδα…δάκρυα χαράς” κλπ θα έπρεπε να είναι:
Αντί για ΙΣΠΑΝΙΚΑ μας πήραν ΟΘΩΜΑΝΙΚΑ.
Ευτυχώς, η εθνική ομάδα δεν φάνηκε να διακατέχεται από το σύνδρομο της χυδαίας υπεροψίας. Όμως, για κάποιους άλλους είναι διδακτική η παρακάτω φράση:
“Ζευς γαρ μεγάλης γλώττης κόμπους υπερεχθαίρει” (Σοφοκλέους, Αντιγόνη, στίχος 123)
Διανοητικός ιμπεριαλισμός
Κυριακή, 3, Σεπτεμβρίου, 2006
Κατηγορία Χωρίς κατηγορία
Ετικέτες: (ΠΙΚΡΟ) ΧΙΟΥΜΟΡ, Τα μικρά
Στον χώρο της διανοητικής δημιουργίας, δεν θέλω να γράψω της διανόησης διότι φέρει για εμένα το αρνητικό φορτίο της ανυπόφορης και α-νόητης πολυλογίας, στον ακαδημαϊκό-με την στενότερη ή ευρύτερη σημασία- χώρο υπάρχουν οι επιστήμες, μεθοδολογίες κλπ, που ασχολούνται με το δικό τους “περιβάλλον”, υπάρχουν, όμως, και κάποιες άλλες που θα μπορούσαμε να τις ονομάσουμε “ιμπεριαλιστικές”.
Φανταστείτε, λοιπόν, την επιστήμη της καραμελλολογίας καραμελλικής μηχανικής. Ορισμένη επιστήμη: ασχολείται με τις καραμέλλες και την παρασκευή τους. Κανένας ιμπεριαλισμός.
Αντιθέτως οι παρακάτω “πειθαρχίες” είναι αρκετά “ιμπεριαλιστικές”:
1) Ιστορία: Ιστορία παρασκευής και βρώσεως καραμελλών/ιστορία της καραμελλολογίας κλπ. Για πιο “kinky” καταστάσεις υπάρχει και η ιστοριογραφία της ιστορίας της καραμελλολογίας κλπ.
2) Μαθηματικά/Στατιστική: Οι αριθμοί δεν ψεύδονται. Αντιθέτως δίνουν κύρος και κάνουν τα “ντοκουμέντα” “ντοκουμέντα”. Αντιθέτως, οι λέξεις μπορεί να είναι φευγαλέες ή και παραπλανητικές.
3) Ψυχανάλυση: Γιατί τρώμε καραμέλες; Πώς συνδέεται αυτό με τα απωθημένα; Τί σχέση έχει με τα συμπλέγματα; Αυτή η λάθος γραμμή στην συνταγή παρασκευής, τί να υποδηλώνει; (εδώ χωρά και ο “ιμπεριαλισμός” της κειμενικής ανάλυσης)
4) Φιλοσοφία: α) αισθητική: τί είναι το ωραίο σε μία καραμέλα; Σχέση ευχαρίστησης της όρασης και γέυσης κλπ.
β) επιστημολογία: πώς ξέρουμε να κατασκευάζουμε καραμέλλες; Είναι αποτέλεσμα εμπειρικών παρατηρήσεων ή θεωρητικών προταγμάτων; Καραμέλλες και επαγωγή κλπ.
γ) ηθική: είναι σωστό να δίνεις καραμέλλες σε ένα παιδί; (αυξάνεις την ηδονή του, αλλά βλάπτεις την υγεία των δοντιών του και ενδεχομένως το παροτρύνεις σε παχυσαρκία) κλπ.
δ) λογική: ¬Ζ–>¬Γ( αληθές) (εάν δεν προσθέσω ζάχαρη, τότε η καραμέλλα δεν θα είναι γλυκιά: η πρόταση είναι αληθής) κλπ.
ε) μεταφυσική: τί είναι η καραμέλλα; Υπάρχει στην πραγματικότητα; Υπάρχει ο ιδεότυπός της; Η καραμέλλα ως καθολική έννοια και ο αντικατοπτρισμός της στην καραμέλλα που τρώω. Τρώγοντας την καραμέλλα, πότε επέρχεται η αλλαγή της κατάστασής της; κλπ
