Reading a news title at the blink of a moment
Τρίτη, 28, Μαρτίου, 2006
Κατηγορία Χωρίς κατηγορία
Ετικέτες: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Επιστρέφοντας σήμερα από το Μετρό και πηγαίνοντας να πάρω το αυτοκίνητό μου, το
οποίο ήταν σταθμευμένο λίγο πιο κάτω, έπεσε το βλέμμα μου στις αναρτημένες εφημερίδες έξω από ένα κατάστημα ψιλικών, όπου είδα το ακόλουθο:
Η εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” στο φύλλο της 28ης Μαρτίου 2006 είχε τον ακόλουθο τίτλο:
(Υπέρτιτλος): Ξεχωριστές βεβαιώσεις για κάθε σύζυγο
(Τίτλος): Δίνει…διαζύγιο η εφορία στα ζευγάρια
Σκεφτόμουν τα εξής: Η συγκεκριμένη εφημερίδα θεωρείται αντιπολιτευόμενη σε σχέση με την σημερινή κυβέρνηση. Μήπως, ο συγκεκριμένος τίτλος αποτελεί μομφή στην συγκεκριμένη κυβέρνηση ότι τάχα βάλλει κατά του θεσμού της οικογενείας; Μήπως, εάν κυβερνούσε η παράταξη που υποστηρίζουν θα είχαν σε ανάλογο μέτρο τίτλο, ο οποίος να τονίζει το μέτρο ως κατάκτηση και βήμα προς την ισότητα των δύο φύλων;
Απλές ανόητες σκέψεις στα λίγα δευτερόλεπτα που χρειάζεται κανείς για να διαβάσει
τον τίτλο μίας εφημερίδας.
Η πόλη μας
Παρασκευή, 24, Μαρτίου, 2006
Κατηγορία Χωρίς κατηγορία
Ετικέτες: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ
“Η πόλη μας είναι άσχημη! Τα κτήρια της είναι απρόσωπα και ανυπόφορα!”. Αυτά και άλλα παρόμοια ακούει κανείς σε παρέες, αναπαράγονται από τις τηλεοράσεις και από το ραδιόφωνο, γράφονται σε εφημερίδες και περιοδικά. Και φυσικά φταίει πάντα ο άλλος. Εμείς, πάντα είμαστε αθώοι, άμεμπτοι κλπ κλπ. Και φυσικά, πέρα από τους άλλους, υπάρχει και ο άλλος μεγάλος ένοχος: Η ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ.
Όμως, είναι τα πράγματα έτσι, όπως νομίζουμε ή εάν σηκώσουμε λίγο το πέπλο των βεβαιοτήτων μας θα δούμε κάτι άλλο; Επίσης, πώς μπορεί να αλλάξει η κατάσταση; Είμαστε σίγουροι, ότι έχουμε υπολογίσει τις συνέπειες και το πώς, όταν λέμε απλουστευτικά: “Πρέπει να γκρεμιστούν, οι πολυκατοικίες!”;
Από τους διαπρυσιέστερους κήνσορες της σημερινής “κατάντιας” είναι οι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν ηλικία από τα εβδομήντα έτη και πάνω. Νοσταλγούν, τα παλιά χρόνια, όπου υπήρχαν αυλές και κήποι. Και τί αυλές: αυλές που μοσχομύριζε το γιασεμί, ενώ εάν κάποιος καθόταν ήσυχος και δεν δημιουργούσε αναστάτωση να τα τρομάξει θα άκουγε το βράδυ τα αηδόνια να κελαηδούν. ‘Έχουν χτισθεί τα πάντα”, λένε. Δεν έχουν και άδικο. Όμως, αυτό που ξεχνούν να πουν είναι ο δικός τους ρόλος. Αυτοί δεν είναι που όταν ήταν στην ηλικία των τριάντα πέντε χρονών και πάνω είτε ως μηχανικοί, είτε ως δικηγόροι, είτε ως οικοπεδούχοι, είτε ως πολίτες που ήθελαν να μετακινηθούν σε αστικό κέντρο, διαμόρφωσαν το σύστημα της αντιπαροχής; Αυτοί δεν είναι που πίεσαν ή συναίνεσαν να κατεδαφισθούν, όχι μόνο αδιάφορα αρχιτεκτονικά σπίτια, αλλά και κτήρια αρχιτεκτονικής σημασίας; Είτε απλές κατοικίες, είτε επάυλεις, είτε κτήρια δημοσίων λειτουργιών; Επίσης, καθώς γίνονται συντηρητικότεροι στις αντιλήψεις τους, φαίνεται να ξεχνούν ότι πέρα από ανάγκη, επιθυμία για κέρδος κλπ, η κατεδάφιση των μονοκατοικιών και η ανέγερση των πολυκατοικιών, ήταν μία κίνηση, μία απαίτηση, ένα σύμβολο της τότε προσπάθειας για εκσυγχρονισμό. Δεν έχω δει πολλές ελληνικές ταινίες, αλλά από τις λίγες που έχω δει σε ορισμένες από αυτές παρατηρεί κανείς το εξής μοτίβο: Η οικογένεια του πρωταγωνιστικού ζευγαριού κάνει απολογισμό της δράσης και σχεδιάζει το μέλλον. Η επιχείρηση του κυρίου θάλλει ( ή έχει ευνοϊκές προοπτικές), η θέση στο Δημόσιο (αλλά και στον ιδιωτικό τομέα) είναι εξασφαλισμένη ( ή εξασφαλίζεται σύντομα), η κυρία είναι σημαίνον πρόσωπο της γειτονιάς κλπ. Στην σκέψη και στην απόφαση του άντρα (άλλα τα ήθη, τότε), η γυναίκα θα υποβάλει την ιδέα να “πάρουνε ένα διαμέρισμα, για να είναι και αυτοί ‘μο(ν)δέρνοι’ και όχι ντεμοντέ, όπως οι…και στο κάτω κάτω να μην τους νομίσει ο κόσμος για χωριάτες…”
Ίσως η πολυκατοικία να μην είναι τόσο νέα, όσο νομίζουμε. Ίσως, όμως, αυτό που διαφοροποιεί την σύγχρονη πολυκατοικία από τις παλαιότερες να είναι το πνεύμα του λειτουργισμού. Σε κάθε περίπτωση, η, ας την ονομάσουμε συμβατικά, “νέα πολυκατοικία” συνδέεται με τον εικοστό αιώνα, τις έννοιες του λειτουργισμού κλπ.
Ο λειτουργισμός φαίνεται να ευρίσκεται σε αντίθεση με την αισθητική, με αποτέλεσμα να δίνουν την εντύπωση ότι πρόκειται περί αλληλοαποκλειόμενων εννοιών. Δεν νομίζω, όμως, ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αυτή η στρεβλή αντίληψη, όμως, οδήγησε σε παλαιές ωραίες αλλά δυσλειτουργικές “νέες” πολυκατοικίες και σε καινούριες λειτουργικές αλλά αισθητικά εξαμβλώματα “νέες” πολυκατοικίες.
Κάθε τι νέο και καινοτόμο είναι αρχικά ακριβό με αποτέλεσμα να αγκαλιάζεται από άτομα με ένα αξιοσημείωτο οικονομικό επίπεδο. Επιπλεόν, η πρόσβαση σε περισσότερες πηγές πληροφόρησης, ίσως κάνει αυτά τα άτομα να έχουν την ευκαιρία για πιο ανοικτές αντιλήψεις. Έτσι, στην αρχή η στροφή προς τις πολυκατοικίες ήταν μία κίνηση των ευπόρων στρωμάτων, το ανάποδο, δηλαδή από αυτό που συμβαίνει σήμερα. Διαθέτοντας, όμως, πλούτο αυτά τα στρώματα δημιούργησαν πολυκατοικίες, οι οποίες διέθεταν και το “περιττό” και “πολυτελές” της αισθητικής. Σκεφτείτε τις εισόδους των πολυκατοικιών, του Μεσοπολέμου, τα κλιμακοστάσια με τις κουπαστές σε τεχνοτροπία art nouveau κλπ και συγκρίνετέ τις με τις μεταπολεμικές.
Αντιθέτως, οι μεταπολεμικές πολυκατοικίες της αντιπαροχής φτιάχτηκαν για να στεγάσουν ανθρώπους που είτε δεν είχαν την πολυτέλεια είτε να σκεφθούν την αισθητική, είτε προτιμούσαν να θυσιάσουν την αισθητική για κάτι άλλο, το οποίο, όμως, υποψιάζομαι ότι δεν ήταν τόσο ο λειτουργισμός, όσο η αύξηση του περιθωρίου του κέρδους ή η συμπίεση του κόστους. Παρασυρμένη, φαντάζομαι, η Πολιτεία από πιέσεις, από ανάγκη κλπ άφησε την ανοικοδόμηση και μετοικοδόμηση στα χέρια των πολιτικών μηχανικών σχεδόν αποκλειστικά περιθωριοποιώντας τον ρόλο που έχουν οι αρχιτέκτονες. Ποιό ήταν το αποτέλεσμα; Μα οι άσχημες κιβωτιόσχημες πολυκατοικίες, οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση απλώς περνούν αδιάφορες. Σταδιακά, όμως γίνεται αντιληπτό ότι οι αρχιτέκτονες δεν συμβάλλουν μόνο στην αισθητική ή σε τελική ανάλυση, η σχέση μεταξύ αισθητικής, λειτουργισμού αλλά και οικονομικής απόδοσης διαπλέκεται διαφορετικά απ’ ό,τι νομίζουμε. Ένα απλοϊκότατο παράδειγμα θα μπορούσε να είναι ο ορθός προσανατολισμός του κτηρίου. Ένα κτήριο με ορθό προσανατολισμό που εκμεταλλεύεται τον φυσικό φωτισμό, οδηγεί τους ενοίκους του να έχουν καλύτερη διάθεση, και συνεπώς καλύτερη απόδοση σε εργασίες κλπ.
Φυσικά, δεν φταίει μόνο η πολυκατοικία, αλλά και το ότι σπεύσαμε να γεμίσουμε, να τσιμεντώσουμε, να χτίσουμε , οποιονδήποτε ελεύθερο χώρο μή αφήνοντας ούτε ένα αγριόχορτο να φυτρώσει. Και φυσικά μετά διαμαρτυρόμαστε: “Δεν υπάρχει ίχνος πράσινου!” και μέσα στον οίστρο μας ξεδιπλώνουμε το όραμά μας: “Ας ήμουν Πρωθυπουργός για μια μέρα και θα άλλαζα την πόλη, θα έλεγα οι πολυκατοικίες να γκρεμισθούν!”. Φυσικά, ο κάθε επίδοξος Πρωθυπουργός της μίας ημέρας είναι σούπερ-Πρωθυπουργός καθ’ ότι σε ένα 24ωρο θα ανοικοδομήσει όχι μόνο την πόλη, αλλά θα τιθασεύσει τον πληθωρισμό, θα μηδενίσει την ανεργία, την φτώχεια κλπ, θα εξαγγείλει αναπτυξιακή πολιτική, θα κλείσει επωφελώς τα εθνικά θέματα κλπ κλπ.
Νομίζω, όμως, ότι η ατάκα “Να γκρεμισθούν οι πολυκατοικίες”, εάν ληφθεί κυριολεκτικά και “ρεαλιστικά” δεν σημαίνει τίποτα παρά τα ακόλουθα:
1) Τον πολεοδομικό σχεδιασμό της πόλης, αλλά και για το πλήθος των κατοίκων που θα φιλοξενεί (χρειάζονται και πρωταρχικά βήματα)
2) Την ειδοποίηση των κατοίκων να εκκενώσουν τα σπίτια τους, εν όψει της ανοικοδόμησης. Καθώς, η ανοικοδόμηση θα εντάσσεται στο ευρύτερο σχέδιο ανάπτυξης, οι κάτοικοι δεν θα εκκενώνουν απλώς τα σπίτια τους, αλλά θα στέλονται σε συγκεκριμένα μέρη, ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας και της κοινωνίας. Όσοι αρνούνται θα απομακρύνονται μετά την παρέλευση ευλόγου χρονικού διαστήματος βιαίως, τόσο για την ασφάλεια τους, όσο και επειδή ο εγωισμός τους δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην ανάπτυξη.
3) Εκκένωση και αποθήκευση όσων αγαθών μπορούν ή θεωρείται απαραίτητο να σωθούν.
4) Μαζικός βομβαρδισμός της πόλης.
5) Καθάρισμα των ερειπίων
6) Ανοικοδόμηση, βάσει του οράματος.
7) Εγκαίνια της νέας πόλης, όπου κάθε σπίτι θα έχει κήπο, στις λιμνούλες στα πάρκα θα κολυμπούν όμορφοι κύκνοι, τα άνθη θα ευωδιάζουν κλπ κλπ.
Το παραπάνω, όμως, εμένα με τρομάζει! Είναι, όπως είχε πει ο Πόππερ ουτοπικό. Και σύμφωνα με αυτόν τον διανοητή, τα ουτοπικά σχέδια, ακόμα και εάν έχουν την αγαθοτέρα των προθέσεων καταλήγουν σε δυστοπικά. Οδηγούν σε δυστυχία. Ποιός θα ήθελε να εκτοπισθεί σε άλλη πόλη και μάλιστα βιαίως στο όνομα της ανάπτυξης; Ποιός θα ήθελε να δει το σπίτι του να βομβαρδίζεται; Πέραν τούτων, κανείς δεν επιβεβαιώνει ότι το μεγαλειώδες σχέδιο θα ανταποκρίνεται στις επιθυμίες και στα οράματα του οραματιστή με αποτέλεσμα να υπάρχει ισχυρή η πιθανότητα να υπάρχει διαρκής κινητοποίηση, γκρέμισμα κλπ κλπ μέχρι την κατασκευή της ιδανικής πόλης.
Τί θα μπορούσε να γίνει από την άλλη;
Ίσως στην αρχή ένα ορθό πολεοδομικό και χωροταξικό σχέδιο. Αυτό θα ορίζει πού θα μπορεί να γίνει τί, με τις απαραίτητες ρεαλιστικές ελαστικότητες. Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι οι ρεαλιστικότητες είναι υπέρ το δέον ελαστικές με αποτέλεσμα να έχει γεμίσει η πόλη αυθαίρετες κατασκευές. Ο ρεαλισμός, βέβαια, σημαίνει και κάποια σκληρότητα, να μην επιτρέπεται να χτισθούν άλλα αυθαίρετα κλπ. Εξάλλου, όπως λέγεται, τα αυθαίρετα φτωχόσπιτα είναι μάλλον λίγα και ότι υπάρχουν και αυθαίρετες επαύλεις.
Απόδοση του ενδεδειγμένου ρόλου σε όλους: σε τοπογράφους, πολιτικούς μηχανικούς, αρχιτέκτονες κλπ κλπ.
Σε αυτό το πλαίσιο κάποιοι θα βρεθούν με γήπεδα, όπου η οικοδόμηση θα είναι αδύνατη. Γιατί να μην υπάρχει μηχανισμός ενθάρρυνσης ανταλλαγής οικοπέδων ώστε να δημιουργηθεί ένα συνεχές, όπου μπορεί να μετατραπεί σε πάρκο, στην περίπτωση που τα οικόπεδα είναι μικρά; Επίσης, χρειάζεται επιπλεόν ενθάρρυνση σε αυτόν που έχει μη-οικοδομήσιμο γήπεδο ότι δεν ζημιώνεται και ότι δεν είναι το “κορόϊδο” της υπόθεσης. Θα μπορούσε, λοιπόν, να ενθαρρυνθεί να δημιουργήσει ένα περιφραγμένο πάρκο, όπου οι επισκέπτες του θα πλήρωναν για να περιηγηθούν εντός του και να κάνουν χρήση των εγκαταστάσεών του. Πέρα από την επιθυμία κέρδους, υπάρχει και η ανάγκη συντήρησης των εγκαταστάσεων, η περιποίηση των φυτών κλπ. Θα μπορούσε να υπάρχει διαφοροποιημένη τιμολογιακή πολιτική και ενδεχομένως και με επιδότηση από δημόσιες αρχές, π.χ οι συνταξιούχοι να πληρώνουν το 60% του πλήρους εισιτηρίου και το υπόλοιπο 40% να επιδοτείται από τον Δήμο κλπ. Το αντεπιχείρημα είναι ότι η περίφραξη θα φέρει αποκλεισμούς σε φτωχά άτομα που δεν μπορούν να πληρώσουν το εισιτήριο, δεν είναι καταγεγραμμένοι σε μητρώα πρόνοιας κλπ. Σωστά, αλλά όλη η γειτονιά φτωχοί, πλούσιοι,
επισκέπτες και μη ( είτε από ανάγκη, είτε από πεποίθηση) θα απολαμβάνουν το ελέυθερο αγαθό της καθαρότερης ατμόσφαιρας, της σχετικής ησυχίας κλπ κλπ. Αντιθέτως, σήμερα ο φτωχός δεν μπορεί να απολαύσει αυτό το ελεύθερο αγαθό, διότι απλώς δεν υπάρχει.
Οι περισσότερες πολυκατοικίες δεν πρόκειται να γκρεμισθούν. Οι λίγες που θα γκρεμισθούν θα είναι καλό να αντικατασταθούν με νέες που είναι αισθητικά, λειτουργικά, αρχιτεκτονικά κλπ συναρμοσμένες. Το θέμα είναι τί θα κάνουμε με αυτές που έχουμε. Πώς θα κάνουμε αυτά τα κιβώτια με κάγκελλα να φανούν ομορφότερα. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες έδειξαν έναν δρόμο, αλλά δυστυχώς δεν εκμεταλλευθήκαμε την ολυμπιακή εμπειρία για αλλαγή νοοτροπίας κλπ.
Θα μπορούσαμε να τις βάψουμε (και να τις ξαναβάφουμε συχνά), ώστε να μην είναι όλες σε ένα χρώμα γκρι, μουντό και βρώμικο. Ήταν το βάψιμο και η περιποίηση που έκανε να αναδειχθούν οι όποιες “αρχοντικές μεσοπολεμικές πολυκατοικίες” (μέχρι τότε περνούσαν απαρατήρητες) και να γίνουν συμπαθητικότερες-ανεκτότερες οι της αντιπαροχής. Στο σχόλιο πολλών ότι οι ένοικοι δεν τις βάφουν, επειδή μένουν στο νοίκι, θα έλεγα ότι τα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα είναι από τα υψηλότερα. Επίσης, μου φαίνεται παράλογο να ζει κανείς σε βρώμικο περιβάλλον, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι ιδιοκτησία του. Σκεφτείτε το ανάλογο: νοικιάζετε ένα κουστούμι για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Θα κυκλοφορούσατε με αυτό βρώμικο, με λεκέδες κλπ;
Πολλοί λένε ότι οι πολυκατοικίες έγιναν κιβωτιόσχημες για τον εξής απλό λόγο: Οι ταράτσες επιτρέπουν στο να έχει κανείς γλάστρες, φυτά κλπ, κάτι αδύνατον στα κεραμίδια. Η ταράτσα θα ήταν το μικρό “πάρκο” κάθε πολυκατοικίας. Γιατί να μην πρασινίσουν τα μπαλκόνια και ταράτσες;
Θα μπορούσαν να γίνουν και άλλα που δεν έχω σκεφτεί. Νομίζω, όμως, ότι πρόκειται για ιδέες ευκολότερα εφαρμόσιμες, σίγουρα δεν είναι τέλειες αλλά ελαττώνουν τα προβλήματα. Και νομίζω ότι δεν θα έφερναν την δυστυχία που θα έφερνε η φράση “Να γκρεμισθούν οι πολυκατοικίες” τοις μετρητοίς.
Traurigkeit
Πέμπτη, 16, Μαρτίου, 2006
Κατηγορία Χωρίς κατηγορία
Ετικέτες: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, Τα μικρά
“Ανωτέρα βία” διέκοψε την επικοινωνία μου στις 15/03/2006.
Εϊχα τόσα να γράψω στον Στιγμιαίο Αγγελιαφόρο, σοβαρά, αστεία, απορίες. Να σχολιάσω πράγματα που συνέβησαν και παρατήρησα Ήθελα να πω τα νέα μου, τα προβλήματά μου και αντιστοίχως να μάθω. Με λίγα λόγια να επικοινωνήσω ( οπότε εδώ μπορεί να αναρωτηθεί κανείς: Το διαδίκτυο, όντως, “σκοτώνει την επικοινωνία;”).
Αυτή η διακοπή, λόγω “ανωτέρας βίας” μου έφερε μία κάποια θλίψη…..
Σχετικά με την γλώσσα και πάλι
Τετάρτη, 15, Μαρτίου, 2006
Κατηγορία Χωρίς κατηγορία
Ετικέτες: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ
Ξεφυλλίζοντας τις εγκυκλοπαίδειες, ή στα μαθήματα του σχολείου, εμείς οι αδαείς με τα γλωσσολογικά, πληροφορούμαστε ότι η αρχαία Ελληνική, διέκρινε μεταξύ μακρών και βραχέων φωνηέντων. Δεν γνωρίζω, βέβαια, εάν το μακρό και το βραχύ σημαίνει κάτι σαν απλό ή “τραβηγμένο” (διπλό) φωνήεν, όπως αφήνει να εννοηθεί η ορολογία. Προσωπικά έχω την αίσθηση, τουλάχιστον από τις ξένες γλώσσες, που έχω διδαχθεί, ότι πρόκειται περισσότερο για έννοια “κλειστού” και “ανοικτού”, αλλά δεν είμαι ειδικός. Με αυθαίρετους, απλοϊκούς υπολογισμούς, λοιπόν, σκέφτεται κανείς ότι υπήρχαν δώδεκα ήχοι φωνηέντων. Ένας μακρύς και ένας βραχύς για τα a, e, i, o, u και επιπλεόν ένας μακρύς και ένας βραχύς για το ü. Στην πραγματικότητα οι ήχοι μπορεί να ήταν περισσότεροι -ή και λιγότεροι-, φαίνεται, όμως, ότι ήταν περισσότεροι από τους έξι ισόχρονους ήχους φωνηέντων της ελληνιστικής και της πρώιμης νεοελληνικής. Από τον 10 μΧ αιώνα, εάν θυμάμαι καλά, χάθηκε ο ήχος ü και υποτίθεται ότι και σήμερα ισχύουν οι πέντε ισόχρονοι ήχοι, δηλαδή a, e, i, o, u.
Άραγε, όμως, ισχύει αυτό; Έχει, δηλαδή, η ελληνική γλώσσα μόνο πέντε ισόχρονους χρόνους φωνηέντων ή υπάρχει και σήμερα διαφοροποίηση μεταξύ των διαφόρων, παραδείγματος χάριν, a; Εάν συνεχίζει να υπάρχει μία κάποια τέτοια ποικιλία στους ήχους και στους χρόνους των φωνηέντων, δεν είναι ανάγκη να ανταποκρίνεται στους αντιστοίχους της αρχαίας ελληνικής. Έτσι, θα μπορούσε πχ σήμερα ένα “ω” να αποδίδει ένα βραχύ “o” και ένα “ο” ένα μακρύ “o”.
Πώς θα μπορούσε άραγε να ερευνηθεί αυτό; Ίσως με μέσα καταγραφής της φωνής, σε κάποια εκτεταμένη έρευνα. Ο ερευνητής, βέβαια, θα έπρεπε να πει στα υποκείμενα ότι καταγράφονται, αλλά δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να πει, ποιός είναι ο σκοπός της έρευνάς του, για τον απλούστατο λόγο ότι τα υποκείμενα θα επιρρεάζονταν και ενδεχομένως να άλλαζαν την φωνή τους για να διαφοροποιηθούν από τους υπόλοιπους.
Περί χώρου και συμπάντων
Σάββατο, 11, Μαρτίου, 2006
Κατηγορία Χωρίς κατηγορία
Ετικέτες: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Πριν από μερικές εβδομάδες, έχοντας επιστρέψει από την Σαββατιάτική μου βόλτα, άνοιξα την τηλεόραση, μάλλον από αδράνεια, παρά γιατί ήθελα να δω κάτι το συγκεκριμένο. Αλλάζοντας τα κανάλια, πετυχα την εκπομπή “Στα Άκρα”, όπου καλεσμένος προς συνέντευξη ήταν ο Καθηγητής Γ. Γραμματικάκης.
Αφορμή για την συνέντευξη ήταν η πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου του τελευταίου ” Η Αυτοβιογραφία του Φωτός”. Μέσα στις διάφορες ερωτήσεις που έκανε η Β. Φλέσσα, δύο μπόρεσα να συγκρατήσω και μου τράβηξαν το ενδιαφέρον. Δεν θυμάμαι επ’ ακριβώς την διατύπωση των ερωτήσεων και κυρίως των απαντήσεων.
Η πρώτη ερώτηση είχε σχέση με την αστρολογία και τα ζώδια. Σε αντίθεση με άλλους οι οποίοι σπεύδουν να επαναφέρουν τον δημοσιογράφο στην τάξη, ο οποίος τόλμησε να θέσει τέτοια ερωτήματα και να δηλώσουν φυσικά ότι πρόκειται για ανοησίες κλπ, απάντησε διαφορετικά. Είπε ότι στο παιχνίδι της ζωής και της καθημερινής επικοινωνίας τα ζώδια έχουν την πλάκα τους και ότι ακόμα και αυτός μπορεί να βγάλει ωροσκόπους και αναλύσεις. Είπε, όμως, ότι δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στα ζώδια, να αγχωνόμαστε για το πώς θα κινηθεί η ζωή μας. Δεν μπορούμε να ξυπνάμε διαβάζοντας το ωροσκόπιο, να ερωτευόμαστε με βάση το ωροσκόπιο, να κλείνουμε δουλειές με βάση το ωροσκόπιο κοκ. Δεν μπορούμε, διότι τα ζώδια δεν έχουν βάση και έχει αποδειχθεί ότι δεν ισχύουν οι ερμηνείες και οι συσχετίσεις τους. Με λίγα λόγια, η απάντησή του ήταν ισορροπημένη. Δεν έδειχνε έναν “άτεγκτο” επιστήμονα, ο οποίος δεν δίνει χώρο στο παράλογο. Αντιθέτως, παραδέχθηκε ότι και το παράλογο είναι μέρος της ζωής και ότι πρέπει να το ξεχωρίζουμε και πως μπορεί να συμβάλλει ακόμα και στην απόλαυση της ζωής.
Η άλλη ερώτηση είχε σχέση με την αναζήτηση εξωγήινης ζώης, τις δυνατότητες επικοινωνίας κλπ. Γι αυτό το θέμα είπε ότι έχουν γίνει αξιόλογες, προσπάθειες, έχουν ανοιχθει οι οριζοντές μας, αλλά υπάρχει και αδυναμία επίτευξης του στόχου για τον απλούστατο λόγο ότι η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι πολύ μικρή και οι αποστάσεις μέσα στο σύμπαν απίστευτα τεράστιες.
Μία άλλη φορά, τώρα δεν θυμάμαι ακριβώς εάν ήταν πριν ή μετά την παρακολούθηση της συγκεκριμένης συνέντευξης, έβλεπα τα DVD με τίτλο το “Κομψό Σύμπαν” με παρουσιαστή τον Brian Green, που συνόδευαν το περιοδικό Science Illustrated. Εϊχαν θέμα τις νέες θεωρήσεις στον μικρόκοσμο, αλλά και πώς επιρρεάζει τον μακρόκοσμό τις ερμηνείες που δίνουν η σχετικότητα, η κβαντομηχανική και την προσπάθεια της θεωρίας των χορδών να συνδυάσουν μικρόκοσμο και μακρόκοσμο κβαντομηχανική με σχετικότητα.
Ανάμεσα στα διάφορα που έλεγε ο αφηγητής, επιστήμονας ήταν και μία θεωρία πολλαπλών διαστάσεων και πολλαπλών συμπάντων, τα οποία ευρίσκονται ακόμα και σε απόσταση τρισεκατομμυριοστών δίπλα μας, τα οποία, όμως δεν μπορούμε να τα δόυμε και να τα αντιληφθούμε.
Ας συνδυάσουμε, λοιπόν, την μία ερώτηση του Γραμματικάκη με τις απόψεις του DVD.
1) Ο χώρος είναι άπειρος και ο βίος πολύ μικρός για να μπορέσουμε να ταξιδέψουμε σε αυτόν.
2) Υπάρχουν πολλαπλά σύμπαντα, τα οποία δεν μπορούμε να τα αντιληφθούμε, έστω και εάν βρίσκονται απειρομυρριοστά “δίπλα” μας.
Ας ζωγραφίσουμε το παρακάτω σχήμα:
_____Α_________________________________________________Β_________________________
______Α____________________________________________________Β______________________
Οι δύο αυτές γραμμές δείχνουν δύο σύμπαντα και τα Α και Β δύο πρόσωπα/παρατηρητές μέσα σε αυτά. Οι παρατηρητές είναι περιορισμένοι από την γεωμετρία του αντίστοιχού τους σύμπαν και από τις αντιληπτικές τους ικανότητες. Χρησιμοποιώ το σχήμα της γραμμής συμβατικά, θα μπορούσα να σχεδιάσω και ένα σύμπαν σε μορφή γύρου-πίττας και έαν άλλο σε μορφή πίτσας. Επιπλεόν, οι Α και Β στα αντίστοιχα σύμπαντά τους είναι “μέσα” σε αυτό, δηλαδή υπάρχει πάνω κάτω, αριστερά, δεξιά και εάν κάποιο από αυτά είναι πολυδιάστατο, ενδεχομένως να υπάρχει και σούπερπάνω κλπ κλπ. Τέλος πρέπει να πω, ότι δεν γνωρίζω εάν πρόκειται περί απείρων ή πεπερασμένων συμπάντων και δεν ξέρω εάν υπάρχει ή όχι και τί είναι το κενό ανάμεσά τους.
Αφού, το ταξίδι από το Α στο Β είναι μάλλον αδύνατο, θα μπορούσαμε άραγε να στρέψουμε τις προσπάθειες μας ώστε να φτιάξουμε μία “σκάλα”, η οποία να συνδέει “γειτονικές” περιοχές διπλανών συμπάντων; Μήπως θα είχε περισσότερο νόημα;
Κάτι τέτοιο δηλαδή: (οι σταυροί είναι τα “σκαλοπάτια” της “σκάλας”)
_______Α___________________________________Β____________________________
+
+
+
+
________Α______________________________________Β_____________________________________
Εξάλλου, μπορεί η απόσταση μεταξύ των Α να μην απέχει περισσότερο από μερικά χιλιοστά.
Και για να κλείσω περνώντας σε ένα άλλο πεδίο, τώρα γίνεται αντιληπτό, γιατί ενώ η φιλελεύθερη συνιστώσα της ΝΔ και αυτή του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ έχουν μεγαλύτερη συγγένεια μεταξύ τους από την λαϊκή δεξιά και το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ αντιστοίχως, συμβαίνει να συνυπαρχουν φιλελεύθεροι με λαϊκοδεξιούς και εκσυγχρονιστές με πατριωτικοπασοκτζήδες. Δεν έχει βρεθεί η “σκάλα” που συνδέει το Πασοκικό με το νεοδημοκρατικό σύμπαν.
Μοναχο(ς)
Παρασκευή, 10, Μαρτίου, 2006
Κατηγορία Χωρίς κατηγορία
Ετικέτες: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΛΠ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ
“Σιγά να μην πάω να δω την Εβραϊκή προπαγάνδα του Εβραίου!” “Ποιός το ‘γύρισε’; Α, ο Σπήλμπεργκ, ο Εβραίος! Θα είναι σίγουρα προπαγανδιστικό. Δεν θα πάω να το δω!”. Τα παραπάνω και άλλα παρόμοια λαμβάνει κανείς από πολλούς ως απάντηση, εάν κάνει την ερώτηση: “Είδες/σκοπεύεις να δεις την ταινία ‘Μόναχο’;”
Όπως και με την εγγραφή μου σχετικά με την ταινία “Αναμνήσεις μίας Γκέϊσας”, δεν θα σταθώ στην ταινία, αλλά θα ξεδιπλώσω ορισμένες μου σκέψεις με αφορμή από αυτήν. Θα ήθελα, πάντως, να επισημάνω ότι- κατά την άποψή μου- στο “ψυχολογικό” επίπεδο, η οπτική ήταν αρκετά ρεαλιστική και ισορροπημένη. Οι “ήρωες” δεν εκτελούν απλώς την αποστολή τους και άνετα επιστρέφουν στο σπίτι τους, όπου η επιτυχία τους σφραγίζεται με θριαμβευτικό σεξ, αλλά, έχουν απώλειες, ενοχές, φόβο κλπ. Φυσικά κανείς δεν περιμένει να μάθει την ιστορία από μία κινηματογραφική ταινία και μπορεί να υποψιασθεί ότι και ο σκηνοθέτης, ιδιαίτερα από την στιγμή που ανήκει στην συγκεκριμένη πολιτισμική ομάδα, δεν μπορεί να είναι τόσο ουδέτερος όσο ενδεχομένως θα ήθελε. Όμως εδώ, καταδικάζεται εξαρχής η προσπάθεια του για αντικειμενικότητα, λόγω της καταγωγής του. Αντιθέτως, δεν έχω ακούσει ειρωνίες περί προπαγάνδας σε περιπτώσεις ταινιών όπου ένας Γάλλος, Άγγλος κλπ σκηνοθέτης καταπιάνεται με ένα σημαντικό θέμα της αγγλικής, γαλλικής κλπ ιστορίας.
Ας γυρίσω, λοιπόν, στην σκέψη μου: Οι αντιδράσεις αυτές νομίζω ότι υποκρύπτουν τον λανθάνοντα αντισημιτισμό πολλών, έστω και εάν αυτάρεσκα σπεύδουν να υπενθυμίσουν το πώς οι Έλληνες στην Κατοχή έσωσαν πολλούς Εβραίους. Μπράβο στους γενναίους Έλληνες της Κατοχής, το έχουν αναγνωρίσει νομίζω και η εναπομείνασα ελληνική Ισραηλιτική κοινότητα και το Κράτος του Ισραήλ, αλλά νομίζω ότι θα έπρεπε να εμπνεόμαστε από τους
προγόνους μας και την δράση τους σε όλους τους τομείς για να δρούμε και να δημιουργούμε και εμείς, όχι απλώς να περιμένουμε τα ηθικά και (υλικά, κυρίως- έστω και εαν παριστάνουμε ότι δεν μας ενδιαφέρουν )εύσημα για πράξεις των προγόνων μας. Ναι ο τάδε φιλόσοφος είπε το Χ, ο δείνα ρήτορας το Ψ, εμείς, όμως, τί λέμε και τί πράττουμε;
Παρ’όλα τα συγχαρητήρια μας, νομίζω ότι είμαστε αρκετά αντισημίτες, δυστυχώς. Ευτυχώς που δεν έχουν παρατηρηθεί (και ελπίζω να μην παρατηρηθούν) εκτεταμένες βίαιες συμπεριφορές, όπως αλλού. Μάλιστα ο αντισημιτισμός καλύπτεται με τον προβληματισμό για το Μεσανατολικό ζήτημα και για τον ρόλο του Ισραήλ σε αυτό. Ασφαλώς και πρέπει να υπάρχει προβληματισμός, αλλά η λογική που επικρατεί εδώ είναι η λογική του παραλόγου, αφού πάρα πολλοί Έλληνες φαίνεται να σκέφτονται ως εξής: “Το Ισραήλ ακολουθεί επιθετική πολιτική στην Μέση Ανατολή, οπότε μήπως τότε στον παγκόσμιο πόλεμο…;” Και γίνεται η ανεπίτρεπτη σκέψη. Ανεπίτρεπτη, όχι επειδή σε πολλές χώρες η άρνηση αυτή συνιστά ποινικό αδίκημα (στην Ελλάδα, νομίζω, όχι), αλλά επειδή κάνει παράλογο συμψηφισμό σε ζωές. Κάθε ζωή είναι μοναδική. Φαντάζομαι, βέβαια, θα υπάρχει επιρροή και
από την στρεβλή υποδοχή του Χριστιανισμου και στην ερμηνεία της άρνησης των Εβραίων να αναγνωρίσουν τον Ιησου ως Μεσσία. Στην λαϊκή κουλτούρα αυτό έχει ως συνέπεια την κληρονομιά της ενοχής για τις όποιες αδικοπραξίες των Εβραίων. Οι απόγονοι τιμωρούνται για τις πράξεις των προγόνων και φυσικά και οι ίδιοι οι πρόγονοι δεν στερούνται τιμωρίας. Αντιστοίχως, βέβαια και οι σημερινοί Γερμανοί, δεν μπορούν να θεωρούνται ένοχοι, λόγω καταγωγής. Να έχουν συναίσθηση ενοχής για την συμπεριφορά των προγόνων τους, ναι. Αυτήν, όμως, πρέπει να την έχει ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος.
Όλη αυτή η ιστορία με την κληρονομική ενοχή και αρετή κατά την γνώμη μου είναι λογική του παραλόγου και φυσικά είναι το κατοπτρικό αντίστοιχο με την απαίτησή μας όλος ο κόσμος να ασχολείται με την Ελλάδα, επειδή οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν την όποια προσφορά τους στον πολιτισμό την πολιτική, την επιστήμη, τις τέχνες, τα γράμματα κλπ.
Αισθάνομαι, λοιπόν, Μοναχο(ς), όταν ακούω να μιλούν για Εβραίους, να υπάρχει a priori καχυποψία και εγώ να προσπαθώ να την αντικρούσω.
Και όταν θα δουν ότι το επιχείρημά μου έχει βάση θα ανταπαντήσουν με το όπλο του παραλόγου: Συνομωσία. Θα επικαλεσθούν τα Πρωτόκολλα, τα Δευτερόκολλα και τα υστερόκολλα.
Δεν γνωρίζω πού βασίζεται η πίστη σε αυτούς τους παραλογισμούς, που οι περισσότεροι μάλιστα αποδείχθηκαν και πλαστοί. Φαντάζομαι ότι οφείλεται , μεταξύ άλλων, στην επιθυμία των ανθρώπων να βρουν απλές και πειστικές ερμηνείες για την εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας και των κοινωνιών. Τα πάντα τις επιρρεάζουν, ίσως θα μπορούσε να πει ότι είναι στην ουσία χαοτικά συστήματα (συστήματα δηλαδή, όπου ανεπαίσθητη μεταβολή των αρχικών συνθηκών επιρρεάζει την μετέπειτα εξέλιξη). Ακόμα και οι επιστήμονες (ιστορικοί, κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι κλπ) είναι αναγκασμένοι να εργάζονται λαμβάνοντας υπ’ όψιν ορισμένες μόνο διαστάσεις, για αυτό δηλώνουν εξ’ αρχής τις ατέλειες του έργου τους, επιτρέπουν την άσκηση κριτικής και πάνω από όλα δηλώνουν ότι είναι ψηφίδες στις διαρκείς αποσπασματικές προσπάθειες να βρεθεί η “Αλήθεια”.
Η Αλήθεια (με Α κεφαλαίο, όχι η αλήθεια του τύπου “Ο άνθρωπος είναι θηλαστικό”) θεωρώ ότι υπάρχει, ενδεχομένως να ζούμε και μέσα της αλλά να μην μπορούμε να το καταλάβουμε. Ίσως να είναι οι άνθρωποι σαν μυρμήγκια πάνω σε ένα χαλί, όπου δεν μπορούν στην ουσία να δουν το σχέδιο του, αλλά αποσπασματικά, το ένα βλέπει το ένα χρώμα, το άλλο το άλλο και ένα τρίτο κάποια διαφορετικά σχέδια, αλλά κανένα δεν έχει αντίληψη του όλου, όσο και
εάν προσπαθούν να συνθέσουν τις απόψεις τους. Το επιστημονικό μυρμηγκάκι στην παρομοίωση, τί θα κάνει; Όπως όλα και αυτό δεν μπορεί να δει παρά μέρος της αλήθειας, καθώς θα βαδίζει ανάμεσα στα νήματα και στα κρόσσια. Όμως, όταν όλα τα υπόλοιπα θα λένε ” Α, είμαστε πάνω στο τομάρι ενός ζώου”, αυτό θα λέει “Είμαι πάνω σε κάτι άλλο”
Τώρα, γιατί έχω αυτήν την πεποίθηση, σχετικά με την Αλήθεια, δεν γνωρίζω και δεν μπορώ να την αναλύσω, εάν και νομίζω ότι θα έχουν γραφεί σελίδες επί σελίδων για το τί είναι και εάν υπάρχει η Αλήθεια. Οπότε ας σταματήσω εδώ.
Καθώς, λοιπόν, είναι πολύπλοκη η κατανόηση του πολυδιάστατου, απλοϊκές ερμηνείες υποτίθεται ότι δίνουν μία ξεκάθαρη εξήγηση και φωτίζουν την εξέλιξη. Πού να ασχολείται κάποιος με προσωπικότητες, σχέσεις, κοινωνίες, οικονομία, κλίμα, πλούτο, φυσικά φαινόμενα; Η συνομωσιολογία, όμως, είναι απλή: Δημιουργεί έναν απλοϊκο, αυθαίρετο και αντιεπιστημονικό συσχετισμό, ο οποίος, όμως είναι εύκολος να ακολουθηθεί στην συλλογιστική του: πχ Η Γαλλική Επανάσταση είναι έργο των Στοών, απλό όσο το να λεεί κανείς ότι ο άνθρωπος είναι δίποδο ον.
Σε πολλούς Έλληνες, βέβαια, η πίστη στην συνομωσία (και μάλιστα σε αυτήν, όπου εμπλέκονται οι Εβραίοι έχει ξεφύγει) και νομίζω ότι οφείλεται στους εξής λόγους
1) Η αίσθηση μοναδικότητας, ενδεχομένως και δικαιολογημένη μέχρι ενός σημείου που έχουν τόσο οι Έλληνες, όσο και οι Εβραίοι ( ο αναδελφισμός).
2) Η πεποίθηση ότι είναι τα “αγαπημένα παιδιά” του Θεού ή οι γνήσιοι ερμηνευτές της σκέψης Του.
3) Ειδικότερα για τους Έλληνες, καθώς δεν γνωρίζω για τους Εβραίους, η πεποίθηση ότι είναι στην παγκόσμια σκηνή “το φτωχό πλην τίμιο παλληκάρι, το οποίο, όμως, η “κακούργα η κενωνία” το έχει ρίξει. Σκεφτείτε στο σχολείο, τί μαθαίνουμε, σχετικά με την ίδρυση του ελληνικού Κράτους: Δεν θυμάστε; Μα για τον κακό δολοπλόκο και συνομώτη Κλήμεντα φον Μέττερνιχ, ο οποίος είχε ψυχαναγκαστική εμμονή να καταστρέψει τους Έλληνες. Α, σήμερα
επειδή η “επιρροή” του μάλλον φθίνει έχουμε τον Κίσσιγκερ. Όταν το ίδιο το σχολείο, καλλιεργεί την underdog culture και τις απλοϊκές συσχετίσεις, μάλλον δεν χρειαζόταν να γράψουμε όλα τα παραπάνω.
Με αυτές τις “ενσταλλάξεις εξ απαλών ονύχων” δεν κάνει εντύπωση, η συμπεριφορά των Ελλήνων. Βέβαια, οι περισσότεροι, απλώς συνεχίζουμε τις ζωές μας. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι που το έχουν κάνει σκοπό ζωής να ξεσκεπάσουν τις συνομωσίες. Η Γη, όμως, πλεόν είναι πολύ μικρή για αυτούς και έτσι πλέον εμπλέκουν διαγαλαξιακές αυτοκρατορίες του Καλού και του Κακού.
Το αστείον της υποθέσεως με αυτούς που αυτοχρίσθηκαν “φωστήρες” και “φύλακες” μας από την “συνομωσία του Σιωνισμού,” ο οποίος έχει σκοπό κατ’ αυτούς να καταστρέψει την Ελλάδα και τους Έλληνες, είναι ότι επιθυμούν μία κοινωνία και ένα πολιτικό σύστημα “καρμπον” με το Ισραήλ, το οποίο κατά τα άλλα το κατηγορούν ανοικτά ή κλειστά. Μία κοινωνία διαρκούς (στρατιωτικής) κινητοποίησης, προληπτικών επιχειρήσεων κλπ. Η ταυτότητα για τους εραστές της συνομωσίας δεν δίνεται μόνο μέσα από τον Άλλο, χρειάζεται και η συνοχή. Κατ’ αυτούς, μόνο ο “εχθρός” μπορεί να την δώσει. Χωρίς τους “βαρβάρους” κατά την άποψή τους επέρχεται ο εκφυλισμός.
Πάλι ξέφυγα….
Φαινόμενα
Τρίτη, 7, Μαρτίου, 2006
Κατηγορία Χωρίς κατηγορία
Ετικέτες: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Πρόσφατα έλαβα ένα η-μήνυμα. Δεν ήταν κάτι προσωπικό, δεν αναφερόταν σε δουλειά ή σε οτιδήποτε άλλο σοβαρό. Ήταν κάτι φωτογραφίες, από αυτές που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο και μαζί με βίντεο, ανέκδοτα κλπ συνιστούν τον διαδικτυακό χαβαλέ και δημιουργούν όλη αυτήν την αδιαόρατη πλακατζίδικη κοινότητα. Ποιός ξέρει από πού ήρθαν αυτές οι φωτογραφίες και ποιός ξέρει, όταν και εγώ αντιστοίχως τις προωθήσω πού θα καταλήξουν (έχω την υποψία, βέβαια, ότι πάρα πολλές φορές επανα-λαμβάνουμε και επανα-προωθούμε τα ίδια αρχεία συνημμένα κλπ).
Το θέμα, όμως, δεν είναι οι χιουμοριστικές φωτογραφίες και αρχεία. Το θέμα είναι το πώς τιτλοφορήθηκαν οι φωτογραφίες και ο τίτλος του η-μηνύματος και ποιό ήταν το πραγματικό τους περιεχόμενο.
Ο τίτλος του μηνύματος ήταν European Parliament !!! και υπήρχαν πέντε φωτογραφίες, που υποτίθεται ότι αναφέρονταν σε αυτό. Πέντε φωτογραφίες χιουμοριστικές και προβληματισμού, αφού απεικόνιζαν από σύνεδρο να χασμουριέται και να διαβάζει την εφημερίδα του (αντί προφανώς να παρακολουθεί και να συμμετέχει στην συνεδρίαση), κάποιον άλλον να φαίνεται να κάνει απρεπή χειρονομία, μέχρι κάποιους που δίνουν την εντύπωση ότι είναι έτοιμοι να δώσουν ο ένας στον άλλον ένα παθιασμένο φιλί.
Όμως, προσεκτικότερη παρατήρηση αυτών των εικόνων μάλλον θα πρέπει να μας προβληματίσει, παρά να μας κάνει να γελάσουμε. Για παράδειγμα, πώς μπορούμε να γνωρίζουμε, έτσι βλέποντας αποκομμένη την φωτογραφία από το πλαίσιο της, ότι ο σύνεδρος είναι αμελής και προτιμά να διαβάζει την εφημερίδα του από το να παρακολουθεί; Δεν θα μπορούσε να έχει τελειώσει η συνεδρίαση και να έχει παραμείνει στην θέση του; Το μήνυμα είναι σαφές: προσπαθούν να μας περάσουν ότι οι πολιτικοί είναι το λιγότερο άχρηστοι, εάν δεν είναι κάτι χειρότερο. Ασφαλώς, επειδή δεν ζούμε σε αγγελική κοινωνία, θα υπάρχουν και πολιτικοί που δεν τιμούν το λειτούργημά τους. Όμως, νομίζω ότι είναι λάθος να ταυτίζουμε όλους τους πολιτικούς με τους ανεπαρκείς πολιτικούς. Ακόμα χειρότερο: δεν είναι μόνο λάθος. Είναι και παγίδα. Προσπαθούν να απομακρύνουν τον κόσμο από την όποια ενασχόλησή του με την πολιτική, να τον κάνουν να πει “έλα μωρέ, όλοι ίδιοι είναι!”. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να τον ξεγελάσουν και να τον κάνουν να εκχωρήσει το δικαίωμα της πολιτικής συμμετοχής (από την άμεση εμπλοκή, μέχρι την περιοδική ψήφο και την απλή κριτική). Έχοντας αρνηθεί τα δικαιώματά του, δεν θα μπορεί να τα υπερασπισθεί και άλλοι θα αποφασίζουν για αυτόν χωρίς αυτόν και χωρίς να έχουν έλεγχο, όπως συμβαίνει με τους πολιτικούς, που γενικώς και αορίστως συκοφαντούνται. Όμως, τότε θα είναι αργά.
Επίσης, οι φωτογραφίες αυτές ενώ αναφέρονταν σε Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μόνο αυτό δεν έδειχναν (μόνο η μία, ίσως να ήταν από το ΕΚ και για αυτή δεν είμαι βέβαιος).
Και εδώ νομίζω η στόχευση είναι σαφής: Αυτός που θα δει τις φωτογραφίες, και που μάλλον αγνοεί πώς είναι σε φωτογραφία το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, πόσο μάλλον το τί κάνει, να σκεφτεί τα ακόλουθα: “Τί είναι αυτοί οι άγνωστοι; Γιατί τους πληρώνω (και επιπλεόν με τους δικούς μου εθνικούς βουλευτές, για τους οποίους έχω εμπλακεί στην προαναφερθείσα παγίδα); Για να μην κάνουν τίποτα;
Και, όμως! Κάνουν αρκετά! Σϊγουρα θα μπορούσαν περισσσότερα, εάν τους άφηναν οι Συνθήκες, οι οποίες επιρρεάζονται από τις αντιλήψεις κλπ. Ναι δεν αποφασίζουν για τρομερά πράγματα, αλλά πλάκα πλάκα, πολλά από αυτά έχουν επίδραση και στην καθημερινότητά μας.
Το σημαντικότερο όλων το ΕΚ, αποτελεί μέρος ενός συστήματος, το οποίο έχει επιτρέψει κάτι παραπάνω από μισό αιώνα ειρήνης στην περιοχή μας
Το θεωρείτε λίγο;
ΥΓ: Λίγο ασύντακτο. Θα φταίει και η νύστα…
